مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲

2024-11-26T07:32:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:38090500-3.jpg\|بندانگشتی\|زن پیشخدمت آبجوفروشی اثر ادوآر مانه]]~~
	~~مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳م)(Manet, Edouard)<br>~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = ادوآر مانه		\|عنوان = ادوآر مانه
خط ۲۸:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>نقاش فرانسوی. از هنرمندان پیشتاز قرن ۱۹م بود، و اغلب پدر نقاشی معاصر به‌شمار می‌رود. بر سنّت آکادمیک<ref>academic</ref> شورید، و واقع‌گرایی<ref>realism</ref> صریح و بی‌تکلّفی را پدید آورد که از نیروهای زایندۀ امپرسیونیسم<ref>Impressionism</ref> بود. درون‌مایه‌های آثارش اغلب معاصر بودند، همچون ''بار در فولی برژر''<ref>''A Bar at the Folies-Bergère''</ref> (۱۸۸۲م؛ نگارخانۀ کورتو<ref>Courtauld Art Gallery</ref>، [[لندن (انگلستان)\|لندن]]). مانه نزد یک نقاش تاریخ‌نگار، آموزشی کاملاً آکادمیک دید، و از گویا<ref>Goya</ref>، [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]]<ref>Velázquez</ref>، و [[کوربه، گوستاو (۱۸۱۹ـ۱۸۷۷)\|کوربه]]<ref>Courbet</ref> بسیار تأثیر پذیرفت. اگرچه هرگز آثارش را همراه [[امپرسیونیسم\|امپرسیونیست‌]]<nowiki/>ها به‌نمایش نگذاشت ـ در آثارش نوعی نظم، و ترکیب‌بندی کلاسیک<ref>classical</ref> حاکم بود ـ بسیاری از امپرسیونیست‌ها از هنر پیشتاز او تأثیر گرفتند. مانه، خود از اوایل دهۀ ۱۸۷۰م، از هنرمندانی همچون [[موریزو، برت ماری پولین (۱۸۴۱ـ۱۸۹۵)\|برت موریزو]]<ref>Berthe Morisot</ref> تأثیر پذیرفت و آثارش خواه از حیث پرداخت، و خواه از نظر رنگ آزادانه‌تر شدند. ''نوشندۀ عرق افسنتین''<ref>''Buveur d’Absinthe''</ref> (۱۸۵۹م)، نخستین اثری که روانۀ سالن<ref>Salon</ref> کرد، و دیگر آثاری که متعاقب آن فرستاد، همگی رد شدند. با چیره‌دستی توانست درون‌مایه‌های استادان کهن را با قالبی جدید در دو نقاشی مشهورش با نام‌های ''ناهار در چمنزار''<ref>''Déjeuner sur l’herbe''</ref> (۱۸۶۳م؛ برگردان امروزی ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre''</ref> [[جورجونه، دا کاسل فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)\|جورجونه]]<ref>Giorgione</ref>) و ''الیمپیا''<ref>''Olympia''</ref> (۱۸۶۵م؛ روزآمدِ ونوسِ‌<ref>Venus</ref> [[تیسین]]<ref>Titian</ref>)، هر دو در موزۀ دورسۀ<ref>Musée d’Orsay</ref> پاریس، عرضه کند؛ لیکن هر دو اثر سوء تعبیر شدند و برهنه‌نمایی‌های نامتعارف آن‌ها جنجال آفریدند. زولا<ref>Zola</ref>، [[بودلر، شارل (۱۸۲۱ـ۱۸۶۷)\|بودلر]]<ref>Baudelaire</ref>، و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|مالارمه]]<ref>Mallarmé</ref> دربرابر طوفان عمومی، به دفاع از او برخاستند. ''ناهار در چمنزار'' در ۱۸۶۳م در نمایشگاه مردودان<ref>Salon des Refusés</ref> به‌نمایش درآمد، و مظهر طغیان علیه تعصّبات خشک آکادمیک شد. مانه که خود طبیعتی طغیان‌گر داشت، شمع محفل هنرمندان جوانی شد که در نشست‌ها و گفتگوهای آنان در کافۀ گِربوا<ref>Café Guerbois</ref>، امپرسیونیسم نطفه بست. در نمایشگاه انفرادی‌اش در ۱۸۶۷م، از نمایش تابلوی ''اعدام ماکسیمیلیان''<ref>''Execution of Maximilian''</ref> (که چهار نسخه از آن در [[بوستون]]، [[مانهایم]]<ref>Mannheim</ref>، [[کپنهاگ]]، و بخش‌هایی از نسخۀ دوم در [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London</ref> وجود دارد) به دلایل سیاسی و نه زیباشناختی، جلوگیری کردند. پس از [[جنگ فرانسه و پروس]]<ref>Franco-Prussian War</ref>، که در مقام افسری از گارد ملی خدمت کرد، با تأثیر از مونه<ref>Monet</ref> و [[موریزو، برت ماری پولین (۱۸۴۱ـ۱۸۹۵)\|برت موریزو]]، شاگرد و زن‌برادرش، به نقاشی در هوای آزاد رو آورد. در [[آرژانتوی]]<ref>Argenteuil</ref> با مونه و [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)\|رنوار]]<ref>Renoir</ref> هنر آفرید (۱۸۷۴م)، ولی از شرکت در نمایشگاه‌های امپرسیونیست‌ها خودداری کرد. رنگ‌هایش زنده‌تر شدند، ولی بیشتر به‌لحاظ وضوح و شفّافیت طراحی اولیه‌اش، به امپرسیونیسم گرایید تا به‌لحاظ رنگ‌گذاری بر تابلوها. کاباره و کاباره‌روها در آثار متأخر مانه (همچون آثار [[دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)\|دگا]]) اغلب حضور دارند، ازجمله در تابلوهای ''آبجوی تگری''<ref>''Le Bon Bock''</ref> (۱۸۷۳م)، ''زن پیشخدمت آبجوفروشی''<ref>''La Servante de Bocks''</ref> (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹م)؛ و ''بار فولی برژر،'' شاهکار پرآوازه‌ای که پس از نخستین حملۀ بیماری مهلکش خلق کرد. </p>		}}
			[[پرونده:38090500-3.jpg\|بندانگشتی\|زن پیشخدمت آبجوفروشی اثر ادوآر مانه]]
			مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳م)(Manet, Edouard)<br>
			<p>نقاش فرانسوی. از هنرمندان پیشتاز قرن ۱۹م بود، و اغلب پدر نقاشی معاصر به‌شمار می‌رود. بر سنّت آکادمیک<ref>academic</ref> شورید، و واقع‌گرایی<ref>realism</ref> صریح و بی‌تکلّفی را پدید آورد که از نیروهای زایندۀ امپرسیونیسم<ref>Impressionism</ref> بود. درون‌مایه‌های آثارش اغلب معاصر بودند، همچون ''بار در فولی برژر''<ref>''A Bar at the Folies-Bergère''</ref> (۱۸۸۲م؛ نگارخانۀ کورتو<ref>Courtauld Art Gallery</ref>، [[لندن (انگلستان)\|لندن]]). مانه نزد یک نقاش تاریخ‌نگار، آموزشی کاملاً آکادمیک دید، و از گویا<ref>Goya</ref>، [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]]<ref>Velázquez</ref>، و [[کوربه، گوستاو (۱۸۱۹ـ۱۸۷۷)\|کوربه]]<ref>Courbet</ref> بسیار تأثیر پذیرفت. اگرچه هرگز آثارش را همراه [[امپرسیونیسم\|امپرسیونیست‌]]<nowiki/>ها به‌نمایش نگذاشت ـ در آثارش نوعی نظم، و ترکیب‌بندی کلاسیک<ref>classical</ref> حاکم بود ـ بسیاری از امپرسیونیست‌ها از هنر پیشتاز او تأثیر گرفتند. مانه، خود از اوایل دهۀ ۱۸۷۰م، از هنرمندانی همچون [[موریزو، برت ماری پولین (۱۸۴۱ـ۱۸۹۵)\|برت موریزو]]<ref>Berthe Morisot</ref> تأثیر پذیرفت و آثارش خواه از حیث پرداخت، و خواه از نظر رنگ آزادانه‌تر شدند. ''نوشندۀ عرق افسنتین''<ref>''Buveur d’Absinthe''</ref> (۱۸۵۹م)، نخستین اثری که روانۀ سالن<ref>Salon</ref> کرد، و دیگر آثاری که متعاقب آن فرستاد، همگی رد شدند. با چیره‌دستی توانست درون‌مایه‌های استادان کهن را با قالبی جدید در دو نقاشی مشهورش با نام‌های ''ناهار در چمنزار''<ref>''Déjeuner sur l’herbe''</ref> (۱۸۶۳م؛ برگردان امروزی ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre''</ref> [[جورجونه، دا کاسل فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)\|جورجونه]]<ref>Giorgione</ref>) و ''الیمپیا''<ref>''Olympia''</ref> (۱۸۶۵م؛ روزآمدِ ونوسِ‌<ref>Venus</ref> [[تیسین]]<ref>Titian</ref>)، هر دو در موزۀ دورسۀ<ref>Musée d’Orsay</ref> پاریس، عرضه کند؛ لیکن هر دو اثر سوء تعبیر شدند و برهنه‌نمایی‌های نامتعارف آن‌ها جنجال آفریدند. زولا<ref>Zola</ref>، [[بودلر، شارل (۱۸۲۱ـ۱۸۶۷)\|بودلر]]<ref>Baudelaire</ref>، و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|مالارمه]]<ref>Mallarmé</ref> دربرابر طوفان عمومی، به دفاع از او برخاستند. ''ناهار در چمنزار'' در ۱۸۶۳م در نمایشگاه مردودان<ref>Salon des Refusés</ref> به‌نمایش درآمد، و مظهر طغیان علیه تعصّبات خشک آکادمیک شد. مانه که خود طبیعتی طغیان‌گر داشت، شمع محفل هنرمندان جوانی شد که در نشست‌ها و گفتگوهای آنان در کافۀ گِربوا<ref>Café Guerbois</ref>، امپرسیونیسم نطفه بست. در نمایشگاه انفرادی‌اش در ۱۸۶۷م، از نمایش تابلوی ''اعدام ماکسیمیلیان''<ref>''Execution of Maximilian''</ref> (که چهار نسخه از آن در [[بوستون]]، [[مانهایم]]<ref>Mannheim</ref>، [[کپنهاگ]]، و بخش‌هایی از نسخۀ دوم در [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London</ref> وجود دارد) به دلایل سیاسی و نه زیباشناختی، جلوگیری کردند. پس از [[جنگ فرانسه و پروس]]<ref>Franco-Prussian War</ref>، که در مقام افسری از گارد ملی خدمت کرد، با تأثیر از مونه<ref>Monet</ref> و [[موریزو، برت ماری پولین (۱۸۴۱ـ۱۸۹۵)\|برت موریزو]]، شاگرد و زن‌برادرش، به نقاشی در هوای آزاد رو آورد. در [[آرژانتوی]]<ref>Argenteuil</ref> با مونه و [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)\|رنوار]]<ref>Renoir</ref> هنر آفرید (۱۸۷۴م)، ولی از شرکت در نمایشگاه‌های امپرسیونیست‌ها خودداری کرد. رنگ‌هایش زنده‌تر شدند، ولی بیشتر به‌لحاظ وضوح و شفّافیت طراحی اولیه‌اش، به امپرسیونیسم گرایید تا به‌لحاظ رنگ‌گذاری بر تابلوها. کاباره و کاباره‌روها در آثار متأخر مانه (همچون آثار [[دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)\|دگا]]) اغلب حضور دارند، ازجمله در تابلوهای ''آبجوی تگری''<ref>''Le Bon Bock''</ref> (۱۸۷۳م)، ''زن پیشخدمت آبجوفروشی''<ref>''La Servante de Bocks''</ref> (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹م)؛ و ''بار فولی برژر،'' شاهکار پرآوازه‌ای که پس از نخستین حملۀ بیماری مهلکش خلق کرد. </p>
	<nowiki></nowiki>		<nowiki></nowiki>
	<br><!--38090500-->		<br><!--38090500-->

Nazanin در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲

2024-11-26T07:32:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:38090500-3.jpg\|بندانگشتی\|زن پیشخدمت آبجوفروشی اثر ادوآر مانه]]
	~~مانِه، اِدوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳)(Manet, Edouard)<br>~~		مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳م)(Manet, Edouard)<br>
	[[پرونده: 38090500.jpg \| بندانگشتی\|~~تابلوي اعدام ماکسيميليان،~~ اثر ادوآر مانه]]
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = ادوآر مانه		\|عنوان = ادوآر مانه
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	\|سبک =امپرسیونیسم		\|سبک =امپرسیونیسم
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =در مقام افسری از گارد ملی خدمت کرد
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار = زن پیشخدمت آبجوفروشی (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹)		\|آثار =بار در فولی برژر، نوشنده عرق افسنتین (۱۸۵۹م)، ناهار در چمنزار (۱۸۶۳م)، الیمپیا (۱۸۶۵م)، اعدام ماکسیمیلیان، آبجوی تگری (۱۸۷۳م)، زن پیشخدمت آبجوفروشی (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۲۹:		خط ۲۸:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>نقاش فرانسوی. از هنرمندان پیشتاز قرن ۱۹ بود، و اغلب پدر نقاشی معاصر به‌شمار می‌رود. بر سنّت آکادمیک<ref>academic</ref> شورید، و واقع‌گرایی<ref>realism</ref> صریح و بی‌تکلّفی را پدید آورد که از نیروهای زایندۀ امپرسیونیسم<ref>Impressionism</ref> بود. درون‌مایه‌های آثارش اغلب معاصر بودند، همچون ''بار در فولی برژر''<ref>''A Bar at the Folies-Bergère''</ref> (~~۱۸۸۲؛~~ نگارخانۀ کورتو<ref>Courtauld Art Gallery</ref>، لندن). مانه نزد یک نقاش تاریخ‌نگار، آموزشی کاملاً آکادمیک دید، و از گویا<ref>Goya</ref>، ولاسکز<ref>Velázquez</ref>، و کوربه<ref>Courbet</ref> بسیار تأثیر پذیرفت. اگرچه هرگز آثارش را همراه ~~امپرسیونیست‌ها~~ به‌نمایش نگذاشت ـ در آثارش نوعی نظم، و ترکیب‌بندی کلاسیک<ref>classical</ref> حاکم بود ـ بسیاری از امپرسیونیست‌ها از هنر پیشتاز او تأثیر گرفتند. مانه، خود از اوایل دهۀ ~~۱۸۷۰،~~ از هنرمندانی همچون برت موریزو<ref>Berthe Morisot</ref> تأثیر پذیرفت و آثارش خواه از حیث پرداخت، و خواه از نظر رنگ آزادانه‌تر شدند. ''نوشندۀ عرق افسنتین''<ref>''Buveur d’Absinthe''</ref> (~~۱۸۵۹~~)، نخستین اثری که روانۀ سالن<ref>Salon</ref> کرد، و دیگر آثاری که متعاقب آن فرستاد، همگی رد شدند. با چیره‌دستی توانست درون‌مایه‌های استادان کهن را با قالبی جدید در دو نقاشی مشهورش با نام‌های ''ناهار در چمنزار''<ref>''Déjeuner sur l’herbe''</ref> (~~۱۸۶۳؛~~ برگردان امروزی ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre''</ref> جورجونه<ref>Giorgione</ref>) و ''الیمپیا''<ref>''Olympia''</ref> (~~۱۸۶۵؛~~ روزآمدِ ونوسِ‌<ref>Venus</ref> تیسین<ref>Titian</ref>)، هر دو در موزۀ دورسۀ<ref>Musée d’Orsay</ref> پاریس، عرضه کند؛ لیکن هر دو اثر سوء تعبیر شدند و برهنه‌نمایی‌های نامتعارف آن‌ها جنجال آفریدند. زولا<ref>Zola</ref>، بودلر<ref>Baudelaire</ref>، و مالارمه<ref>Mallarmé</ref> دربرابر طوفان عمومی، به دفاع از او برخاستند. ''ناهار در چمنزار'' در ~~۱۸۶۳~~ در نمایشگاه مردودان<ref>Salon des Refusés</ref> به‌نمایش درآمد، و مظهر طغیان علیه تعصّبات خشک آکادمیک شد. مانه که خود طبیعتی طغیان‌گر داشت، شمع محفل هنرمندان جوانی شد که در نشست‌ها و گفتگوهای آنان در کافۀ گِربوا<ref>Café Guerbois</ref>، امپرسیونیسم نطفه بست. در نمایشگاه انفرادی‌اش در ~~۱۸۶۷،~~ از نمایش تابلوی ''اعدام ماکسیمیلیان''<ref>''Execution of Maximilian''</ref> (که چهار نسخه از آن در ~~بوستون،~~ مانهایم<ref>Mannheim</ref>، ~~کپنهاگ،~~ و بخش‌هایی از نسخۀ دوم در نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London</ref> وجود دارد) به دلایل سیاسی و نه زیباشناختی، جلوگیری کردند. پس از جنگ فرانسه و پروس<ref>Franco-Prussian War</ref>، که در مقام افسری از گارد ملی خدمت کرد، با تأثیر از مونه<ref>Monet</ref> و برت ~~موریزو،~~ شاگرد و زن‌برادرش، به نقاشی در هوای آزاد رو آورد. در آرژانتوی<ref>Argenteuil</ref> با مونه و رنوار<ref>Renoir</ref> هنر آفرید (~~۱۸۷۴~~)، ولی از شرکت در نمایشگاه‌های امپرسیونیست‌ها خودداری کرد. رنگ‌هایش زنده‌تر شدند، ولی بیشتر به‌لحاظ وضوح و شفّافیت طراحی اولیه‌اش، به امپرسیونیسم گرایید تا به‌لحاظ رنگ‌گذاری بر تابلوها. کاباره و کاباره‌روها در آثار متأخر مانه (همچون آثار دگا) اغلب حضور دارند، ازجمله در تابلوهای ''آبجوی تگری''<ref>''Le Bon Bock''</ref> (~~۱۸۷۳~~)، ''زن پیشخدمت آبجوفروشی''<ref>''La Servante de Bocks''</ref> (~~۱۸۷۸ـ۱۸۷۹~~)؛ و ''بار فولی برژر،'' شاهکار پرآوازه‌ای که پس از نخستین حملۀ بیماری مهلکش خلق کرد. </p>		}}<p>نقاش فرانسوی. از هنرمندان پیشتاز قرن ۱۹م بود، و اغلب پدر نقاشی معاصر به‌شمار می‌رود. بر سنّت آکادمیک<ref>academic</ref> شورید، و واقع‌گرایی<ref>realism</ref> صریح و بی‌تکلّفی را پدید آورد که از نیروهای زایندۀ امپرسیونیسم<ref>Impressionism</ref> بود. درون‌مایه‌های آثارش اغلب معاصر بودند، همچون ''بار در فولی برژر''<ref>''A Bar at the Folies-Bergère''</ref> (۱۸۸۲م؛ نگارخانۀ کورتو<ref>Courtauld Art Gallery</ref>، [[لندن (انگلستان)\|لندن]]). مانه نزد یک نقاش تاریخ‌نگار، آموزشی کاملاً آکادمیک دید، و از گویا<ref>Goya</ref>، [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]]<ref>Velázquez</ref>، و [[کوربه، گوستاو (۱۸۱۹ـ۱۸۷۷)\|کوربه]]<ref>Courbet</ref> بسیار تأثیر پذیرفت. اگرچه هرگز آثارش را همراه [[امپرسیونیسم\|امپرسیونیست‌]]<nowiki/>ها به‌نمایش نگذاشت ـ در آثارش نوعی نظم، و ترکیب‌بندی کلاسیک<ref>classical</ref> حاکم بود ـ بسیاری از امپرسیونیست‌ها از هنر پیشتاز او تأثیر گرفتند. مانه، خود از اوایل دهۀ ۱۸۷۰م، از هنرمندانی همچون [[موریزو، برت ماری پولین (۱۸۴۱ـ۱۸۹۵)\|برت موریزو]]<ref>Berthe Morisot</ref> تأثیر پذیرفت و آثارش خواه از حیث پرداخت، و خواه از نظر رنگ آزادانه‌تر شدند. ''نوشندۀ عرق افسنتین''<ref>''Buveur d’Absinthe''</ref> (۱۸۵۹م)، نخستین اثری که روانۀ سالن<ref>Salon</ref> کرد، و دیگر آثاری که متعاقب آن فرستاد، همگی رد شدند. با چیره‌دستی توانست درون‌مایه‌های استادان کهن را با قالبی جدید در دو نقاشی مشهورش با نام‌های ''ناهار در چمنزار''<ref>''Déjeuner sur l’herbe''</ref> (۱۸۶۳م؛ برگردان امروزی ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre''</ref> [[جورجونه، دا کاسل فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)\|جورجونه]]<ref>Giorgione</ref>) و ''الیمپیا''<ref>''Olympia''</ref> (۱۸۶۵م؛ روزآمدِ ونوسِ‌<ref>Venus</ref> [[تیسین]]<ref>Titian</ref>)، هر دو در موزۀ دورسۀ<ref>Musée d’Orsay</ref> پاریس، عرضه کند؛ لیکن هر دو اثر سوء تعبیر شدند و برهنه‌نمایی‌های نامتعارف آن‌ها جنجال آفریدند. زولا<ref>Zola</ref>، [[بودلر، شارل (۱۸۲۱ـ۱۸۶۷)\|بودلر]]<ref>Baudelaire</ref>، و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|مالارمه]]<ref>Mallarmé</ref> دربرابر طوفان عمومی، به دفاع از او برخاستند. ''ناهار در چمنزار'' در ۱۸۶۳م در نمایشگاه مردودان<ref>Salon des Refusés</ref> به‌نمایش درآمد، و مظهر طغیان علیه تعصّبات خشک آکادمیک شد. مانه که خود طبیعتی طغیان‌گر داشت، شمع محفل هنرمندان جوانی شد که در نشست‌ها و گفتگوهای آنان در کافۀ گِربوا<ref>Café Guerbois</ref>، امپرسیونیسم نطفه بست. در نمایشگاه انفرادی‌اش در ۱۸۶۷م، از نمایش تابلوی ''اعدام ماکسیمیلیان''<ref>''Execution of Maximilian''</ref> (که چهار نسخه از آن در [[بوستون]]، [[مانهایم]]<ref>Mannheim</ref>، [[کپنهاگ]]، و بخش‌هایی از نسخۀ دوم در [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London</ref> وجود دارد) به دلایل سیاسی و نه زیباشناختی، جلوگیری کردند. پس از [[جنگ فرانسه و پروس]]<ref>Franco-Prussian War</ref>، که در مقام افسری از گارد ملی خدمت کرد، با تأثیر از مونه<ref>Monet</ref> و [[موریزو، برت ماری پولین (۱۸۴۱ـ۱۸۹۵)\|برت موریزو]]، شاگرد و زن‌برادرش، به نقاشی در هوای آزاد رو آورد. در [[آرژانتوی]]<ref>Argenteuil</ref> با مونه و [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)\|رنوار]]<ref>Renoir</ref> هنر آفرید (۱۸۷۴م)، ولی از شرکت در نمایشگاه‌های امپرسیونیست‌ها خودداری کرد. رنگ‌هایش زنده‌تر شدند، ولی بیشتر به‌لحاظ وضوح و شفّافیت طراحی اولیه‌اش، به امپرسیونیسم گرایید تا به‌لحاظ رنگ‌گذاری بر تابلوها. کاباره و کاباره‌روها در آثار متأخر مانه (همچون آثار [[دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)\|دگا]]) اغلب حضور دارند، ازجمله در تابلوهای ''آبجوی تگری''<ref>''Le Bon Bock''</ref> (۱۸۷۳م)، ''زن پیشخدمت آبجوفروشی''<ref>''La Servante de Bocks''</ref> (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹م)؛ و ''بار فولی برژر،'' شاهکار پرآوازه‌ای که پس از نخستین حملۀ بیماری مهلکش خلق کرد. </p>
	<nowiki></nowiki>		<nowiki></nowiki>
	<br><!--38090500-->		<br><!--38090500-->

Nazanin در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۷

2019-12-24T06:17:49Z

صفحهٔ تازه

مانِه، اِدوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳)(Manet, Edouard)<br>
[[پرونده: 38090500.jpg | بندانگشتی|تابلوي اعدام ماکسيميليان، اثر ادوآر مانه]]
{{جعبه زندگینامه
|عنوان = ادوآر مانه
|نام = Edouard Manet
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۳۲م
|تاریخ مرگ=۱۸۸۳م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =امپرسیونیسم
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار = زن پیشخدمت آبجوفروشی (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =تاثیرگذاری عمده بر شکل گیری امپرسیونیسم
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}<p>نقاش فرانسوی. از هنرمندان پیشتاز قرن ۱۹ بود، و اغلب پدر نقاشی معاصر به‌شمار می‌رود. بر سنّت آکادمیک<ref>academic</ref> شورید، و واقع‌گرایی<ref>realism</ref> صریح و بی‌تکلّفی را پدید آورد که از نیروهای زایندۀ امپرسیونیسم<ref>Impressionism</ref> بود. درون‌مایه‌های آثارش اغلب معاصر بودند، همچون ''بار در فولی برژر''<ref>''A Bar at the Folies-Bergère''</ref> (۱۸۸۲؛ نگارخانۀ کورتو<ref>Courtauld Art Gallery</ref>، لندن). مانه نزد یک نقاش تاریخ‌نگار، آموزشی کاملاً آکادمیک دید، و از گویا<ref>Goya</ref>، ولاسکز<ref>Velázquez</ref>، و کوربه<ref>Courbet</ref> بسیار تأثیر پذیرفت. اگرچه هرگز آثارش را همراه امپرسیونیست‌ها به‌نمایش نگذاشت ـ در آثارش نوعی نظم، و ترکیب‌بندی کلاسیک<ref>classical</ref> حاکم بود ـ بسیاری از امپرسیونیست‌ها از هنر پیشتاز او تأثیر گرفتند. مانه، خود از اوایل دهۀ ۱۸۷۰، از هنرمندانی همچون برت موریزو<ref>Berthe Morisot</ref> تأثیر پذیرفت و آثارش خواه از حیث پرداخت، و خواه از نظر رنگ آزادانه‌تر شدند. ''نوشندۀ عرق افسنتین''<ref>''Buveur d’Absinthe''</ref> (۱۸۵۹)، نخستین اثری که روانۀ سالن<ref>Salon</ref> کرد، و دیگر آثاری که متعاقب آن فرستاد، همگی رد شدند. با چیره‌دستی توانست درون‌مایه‌های استادان کهن را با قالبی جدید در دو نقاشی مشهورش با نام‌های ''ناهار در چمنزار''<ref>''Déjeuner sur l’herbe''</ref> (۱۸۶۳؛ برگردان امروزی ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre''</ref> جورجونه<ref>Giorgione</ref>) و ''الیمپیا''<ref>''Olympia''</ref> (۱۸۶۵؛ روزآمدِ ونوسِ‌<ref>Venus</ref> تیسین<ref>Titian</ref>)، هر دو در موزۀ دورسۀ<ref>Musée d’Orsay</ref> پاریس، عرضه کند؛ لیکن هر دو اثر سوء تعبیر شدند و برهنه‌نمایی‌های نامتعارف آن‌ها جنجال آفریدند. زولا<ref>Zola</ref>، بودلر<ref>Baudelaire</ref>، و مالارمه<ref>Mallarmé</ref> دربرابر طوفان عمومی، به دفاع از او برخاستند. ''ناهار در چمنزار'' در ۱۸۶۳ در نمایشگاه مردودان<ref>Salon des Refusés</ref> به‌نمایش درآمد، و مظهر طغیان علیه تعصّبات خشک آکادمیک شد. مانه که خود طبیعتی طغیان‌گر داشت، شمع محفل هنرمندان جوانی شد که در نشست‌ها و گفتگوهای آنان در کافۀ گِربوا<ref>Café Guerbois</ref>، امپرسیونیسم نطفه بست. در نمایشگاه انفرادی‌اش در ۱۸۶۷، از نمایش تابلوی ''اعدام ماکسیمیلیان''<ref>''Execution of Maximilian''</ref> (که چهار نسخه از آن در بوستون، مانهایم<ref>Mannheim</ref>، کپنهاگ، و بخش‌هایی از نسخۀ دوم در نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London</ref> وجود دارد) به دلایل سیاسی و نه زیباشناختی، جلوگیری کردند. پس از جنگ فرانسه و پروس<ref>Franco-Prussian War</ref>، که در مقام افسری از گارد ملی خدمت کرد، با تأثیر از مونه<ref>Monet</ref> و برت موریزو، شاگرد و زن‌برادرش، به نقاشی در هوای آزاد رو آورد. در آرژانتوی<ref>Argenteuil</ref> با مونه و رنوار<ref>Renoir</ref> هنر آفرید (۱۸۷۴)، ولی از شرکت در نمایشگاه‌های امپرسیونیست‌ها خودداری کرد. رنگ‌هایش زنده‌تر شدند، ولی بیشتر به‌لحاظ وضوح و شفّافیت طراحی اولیه‌اش، به امپرسیونیسم گرایید تا به‌لحاظ رنگ‌گذاری بر تابلوها. کاباره و کاباره‌روها در آثار متأخر مانه (همچون آثار دگا) اغلب حضور دارند، ازجمله در تابلوهای ''آبجوی تگری''<ref>''Le Bon Bock''</ref> (۱۸۷۳)، ''زن پیشخدمت آبجوفروشی''<ref>''La Servante de Bocks''</ref> (۱۸۷۸ـ۱۸۷۹)؛ و ''بار فولی برژر،'' شاهکار پرآوازه‌ای که پس از نخستین حملۀ بیماری مهلکش خلق کرد. </p>
<nowiki></nowiki>
<br>

----
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[رده:پیش از قرن 20 - اشخاص]]
<references />