موزیکال - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۲

2025-03-01T19:52:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	'''[[کمدی موزیکال]]'''		'''[[کمدی موزیکال]]'''

	کمدی موزیکال شکل انگلیسی‌شدۀ اپرا بوفا<ref>opéra bouffe </ref>ی فرانسوی است، و نخستین نمونۀ آن ''یک دختر سرزنده''<ref>''A Gaiety Girl''</ref> (۱۸۹۳) است که جورج ادواردز<ref>George Edwardes </ref> (۱۸۲۵ـ۱۹۱۵) در تئاتر گِیِتی<ref>Gaiety Theatre </ref> لندن، آن را به روی صحنه برد. کمدی موزیکال‌های نمونۀ دهۀ ۱۹۲۰ عبارت بودند از ''رز ماری''<ref>''Rose Marie ''</ref> (۱۹۲۴) اثر رودولف فریمل<ref>Rudolf Friml </ref> (۱۸۷۹ـ۱۹۷۲)؛ ''شاهزادۀ محصل''<ref>''The Student Prince''</ref> (۱۹۲۴) و ''ترانۀ صحرا''<ref>''The Desert Song''</ref> (۱۹۲۶)، هر دو اثر زیگمونت رامبرگ<ref>Sigmund Romberg </ref> (۱۸۸۷ـ۱۹۵۱)، و ''نه، نه، نانت''<ref>''No, No, Nanette''</ref> (۱۹۲۵) اثر وینسنت یومَنْس<ref>Vincent Youmans </ref> (۱۸۹۸ـ۱۹۴۶). دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ دوران کمدی موزیکال‌های پیچیده با نمونه‌های سینمایی بسیار و حضور قدرتمند امریکایی‌ها ([[اروینگ برلین]]<ref>Irving Berlin </ref>، جروم کِرْن<ref>Jerome Kern </ref>، کول پورتِر<ref>Cole Porter </ref>، و [[جورج گرشوین]]<ref>George Gershwin </ref>) بودند. در انگلستان [[کاوارد، ~~نویل (۱۸۹۹ـ۱۹۷۳)~~\|نوئل کاوارد]]<ref>Noël Coward </ref> و آیور ناولو<ref>Ivor Novello </ref> نیز کمدی موزیکال می‌ساختند.		کمدی موزیکال شکل انگلیسی‌شدۀ اپرا بوفا<ref>opéra bouffe </ref>ی فرانسوی است، و نخستین نمونۀ آن ''یک دختر سرزنده''<ref>''A Gaiety Girl''</ref> (۱۸۹۳) است که جورج ادواردز<ref>George Edwardes </ref> (۱۸۲۵ـ۱۹۱۵) در تئاتر گِیِتی<ref>Gaiety Theatre </ref> لندن، آن را به روی صحنه برد. کمدی موزیکال‌های نمونۀ دهۀ ۱۹۲۰ عبارت بودند از ''رز ماری''<ref>''Rose Marie ''</ref> (۱۹۲۴) اثر رودولف فریمل<ref>Rudolf Friml </ref> (۱۸۷۹ـ۱۹۷۲)؛ ''شاهزادۀ محصل''<ref>''The Student Prince''</ref> (۱۹۲۴) و ''ترانۀ صحرا''<ref>''The Desert Song''</ref> (۱۹۲۶)، هر دو اثر زیگمونت رامبرگ<ref>Sigmund Romberg </ref> (۱۸۸۷ـ۱۹۵۱)، و ''نه، نه، نانت''<ref>''No, No, Nanette''</ref> (۱۹۲۵) اثر وینسنت یومَنْس<ref>Vincent Youmans </ref> (۱۸۹۸ـ۱۹۴۶). دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ دوران کمدی موزیکال‌های پیچیده با نمونه‌های سینمایی بسیار و حضور قدرتمند امریکایی‌ها ([[اروینگ برلین]]<ref>Irving Berlin </ref>، جروم کِرْن<ref>Jerome Kern </ref>، کول پورتِر<ref>Cole Porter </ref>، و [[جورج گرشوین]]<ref>George Gershwin </ref>) بودند. در انگلستان [[کاوارد، نوئل\|نوئل کاوارد]]<ref>Noël Coward </ref> و آیور ناولو<ref>Ivor Novello </ref> نیز کمدی موزیکال می‌ساختند.

	'''نمایش موزیکال'''		'''نمایش موزیکال'''

	در ۱۹۴۳ نمایش ''اوکلاهما!''<ref>''Oklahoma!''</ref> کار راجرز<ref>Rodgers </ref> و [[هامرشتاین، اسکار (۱۸۹۵ـ۱۹۶۰)\|هامرشتاین]]<ref>Hammerstein </ref> نوع دیگری از پی‌رنگ داستانی و موسیقی را ارائه کرد، که در نمایش‌های ''بانوی زیبای من''<ref>''My Fair lady''</ref> (۱۹۵۶) اثر آلن جِی لرنر<ref>Allen Jay Lerner </ref> و فردریک لووه<ref>Frederick Loewe </ref> و ''داستان وست ساید''<ref>''West Side Story''</ref> (۱۹۵۷) اثر [[برنستاین، ~~لیونارد (۱۹۱۸ـ۱۹۹۰)~~\|لئونارد برنستاین]]<ref>Leonard Bernstein </ref> نمود یافت. ''دوست پسر''<ref>''The Boy Friend''</ref> اثر سندی ویلسون<ref>Sandy Wilson </ref> (۱۹۵۳) جان تازه‌ای به نمایش موزیکال انگلستان بخشید و آثار پرفروشی همچون ''آلیور!''<ref>''Oliver! ''</ref> اثر [[لاینل بارت]]<ref>Lionel Bart </ref> (۱۹۶۰) این راه را دنبال کردند. موزیکال‌ها با آثاری همچون ''آه! چه جنگ زیبایی''<ref>''Oh! What a Lovely War''</ref> (۱۹۶۳)، کار [[لیتل وود، ~~جوین (۱۹۱۴ـ ۲۰۰۲ )~~\|جوین لیتل‌وود]]<ref>Joan Littlewood </ref> و چارلز چیلتِرن<ref>Charles Chiltern </ref>، و موزیکال‌های ''عیسی مسیح ابرستاره''<ref>''Jesus Christ Superstar''</ref> (۱۹۷۱) و ''اِویتا''<ref>''Evita''</ref> (۱۹۷۸) اثر اندرو لوید وبر<ref>Andrew Lloyd Webber</ref>، دارای شاخه‌هایی با زمینه‌های سیاسی و مذهبی شدند. طبقۀ دیگری از نمایش‌های موزیکال، که در آن یک تم جانشین پیرنگ قراردادی می‌شد، دربرگیرندۀ آثاری همچون ''شرکت''<ref>''Company''</ref> (۱۹۷۰) اثر اِشتِفِان سوندهایم<ref>Stephen Sondheim </ref>، ''صف همسرایان''<ref>''A Chorus Line''</ref> (۱۹۷۵) اثر هاملیش<ref>Hamlisch </ref> و کلبان<ref>Kleban </ref>، و ''گربه‌ها''<ref>''Cats''</ref> (۱۹۸۱) اثر [[لوید وبر، اندرو\|لوید وبر]]، با استفاده از شعرهای [[الیوت، تامس استرنز (۱۸۸۸ـ۱۹۶۵)\|تی اس الیوت]]<ref>T S Eliot </ref> است. در دهۀ ۱۹۸۰ ملودرام قرن ۱۹ محبوبیت یافت؛ مانند ''[[بینوایان]]''<ref>''Les Misérables''		در ۱۹۴۳ نمایش ''اوکلاهما!''<ref>''Oklahoma!''</ref> کار راجرز<ref>Rodgers </ref> و [[هامرشتاین، اسکار (۱۸۹۵ـ۱۹۶۰)\|هامرشتاین]]<ref>Hammerstein </ref> نوع دیگری از پی‌رنگ داستانی و موسیقی را ارائه کرد، که در نمایش‌های ''بانوی زیبای من''<ref>''My Fair lady''</ref> (۱۹۵۶) اثر آلن جِی لرنر<ref>Allen Jay Lerner </ref> و فردریک لووه<ref>Frederick Loewe </ref> و ''داستان وست ساید''<ref>''West Side Story''</ref> (۱۹۵۷) اثر [[برنستاین، لئونارد\|لئونارد برنستاین]]<ref>Leonard Bernstein </ref> نمود یافت. ''دوست پسر''<ref>''The Boy Friend''</ref> اثر سندی ویلسون<ref>Sandy Wilson </ref> (۱۹۵۳) جان تازه‌ای به نمایش موزیکال انگلستان بخشید و آثار پرفروشی همچون ''آلیور!''<ref>''Oliver! ''</ref> اثر [[لاینل بارت]]<ref>Lionel Bart </ref> (۱۹۶۰) این راه را دنبال کردند. موزیکال‌ها با آثاری همچون ''آه! چه جنگ زیبایی''<ref>''Oh! What a Lovely War''</ref> (۱۹۶۳)، کار [[لیتل وود، جوئن\|جوین لیتل‌وود]]<ref>Joan Littlewood </ref> و چارلز چیلتِرن<ref>Charles Chiltern </ref>، و موزیکال‌های ''عیسی مسیح ابرستاره''<ref>''Jesus Christ Superstar''</ref> (۱۹۷۱) و ''اِویتا''<ref>''Evita''</ref> (۱۹۷۸) اثر اندرو لوید وبر<ref>Andrew Lloyd Webber</ref>، دارای شاخه‌هایی با زمینه‌های سیاسی و مذهبی شدند. طبقۀ دیگری از نمایش‌های موزیکال، که در آن یک تم جانشین پیرنگ قراردادی می‌شد، دربرگیرندۀ آثاری همچون ''شرکت''<ref>''Company''</ref> (۱۹۷۰) اثر اِشتِفِان سوندهایم<ref>Stephen Sondheim </ref>، ''صف همسرایان''<ref>''A Chorus Line''</ref> (۱۹۷۵) اثر هاملیش<ref>Hamlisch </ref> و کلبان<ref>Kleban </ref>، و ''گربه‌ها''<ref>''Cats''</ref> (۱۹۸۱) اثر [[لوید وبر، اندرو\|لوید وبر]]، با استفاده از شعرهای [[الیوت، تامس استرنز (۱۸۸۸ـ۱۹۶۵)\|تی اس الیوت]]<ref>T S Eliot </ref> است. در دهۀ ۱۹۸۰ ملودرام قرن ۱۹ محبوبیت یافت؛ مانند ''[[بینوایان]]''<ref>''Les Misérables''
	</ref> (نخستین اجرا در لندن ۱۹۸۵) و ''شبح اپرا''<ref>''The Phantom of the Opera''</ref> (۱۹۸۶).		</ref> (نخستین اجرا در لندن ۱۹۸۵) و ''شبح اپرا''<ref>''The Phantom of the Opera''</ref> (۱۹۸۶).

Reza rouzbahani در ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۵۱

2020-10-16T14:51:25Z

صفحهٔ تازه

[[پرونده:38491700.jpg|جایگزین=اشتفان سوندهایم|بندانگشتی|اشتفان سوندهایم]]
موزیکال ‌ (musical)

شکل قرن ۲۰ یک اجرای موسیقایی نمایشی، که ترکیبی از عناصر رقص، آواز، و گفتار است، و اغلب صحنه‌پردازی مفصل و بازیگران فراوان از ویژگی‌های آن به‌شمار می‌رود. این فرم از تکامل اُپِرت و کمدی‌های موزیکال قرن ۱۹ پدید آمده است.

'''[[اپرت|اُپِرت]]'''

اپرت نوعی سرگرمی سَبُکْ و نشاط‌انگیز است که محتوای موسیقایی گسترده‌ای دارد. ازجمله موسیقی‌دان‌هایی که اپرت می‌ساختند، عبارت‌اند از [[ژاک اوفنباخ]]<ref>Jacques Offenbach</ref>، [[یوهان اشتراوس]]<ref>Johann Strauss </ref>، [[فرانتس لهار]]<ref>Franz lehár </ref>، و گیلبرت<ref>Gilbert </ref> و سالیوان<ref>Sullivan </ref>.

'''[[کمدی موزیکال]]'''

کمدی موزیکال شکل انگلیسی‌شدۀ اپرا بوفا<ref>opéra bouffe </ref>ی فرانسوی است، و نخستین نمونۀ آن ''یک دختر سرزنده''<ref>''A Gaiety Girl''</ref> (۱۸۹۳) است که جورج ادواردز<ref>George Edwardes </ref> (۱۸۲۵ـ۱۹۱۵) در تئاتر گِیِتی<ref>Gaiety Theatre </ref> لندن، آن را به روی صحنه برد. کمدی موزیکال‌های نمونۀ دهۀ ۱۹۲۰ عبارت بودند از ''رز ماری''<ref>''Rose Marie ''</ref> (۱۹۲۴) اثر رودولف فریمل<ref>Rudolf Friml </ref> (۱۸۷۹ـ۱۹۷۲)؛ ''شاهزادۀ محصل''<ref>''The Student Prince''</ref> (۱۹۲۴) و ''ترانۀ صحرا''<ref>''The Desert Song''</ref> (۱۹۲۶)، هر دو اثر زیگمونت رامبرگ<ref>Sigmund Romberg </ref> (۱۸۸۷ـ۱۹۵۱)، و ''نه، نه، نانت''<ref>''No, No, Nanette''</ref> (۱۹۲۵) اثر وینسنت یومَنْس<ref>Vincent Youmans </ref> (۱۸۹۸ـ۱۹۴۶). دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ دوران کمدی موزیکال‌های پیچیده با نمونه‌های سینمایی بسیار و حضور قدرتمند امریکایی‌ها ([[اروینگ برلین]]<ref>Irving Berlin </ref>، جروم کِرْن<ref>Jerome Kern </ref>، کول پورتِر<ref>Cole Porter </ref>، و [[جورج گرشوین]]<ref>George Gershwin </ref>) بودند. در انگلستان [[کاوارد، نویل (۱۸۹۹ـ۱۹۷۳)|نوئل کاوارد]]<ref>Noël Coward </ref> و آیور ناولو<ref>Ivor Novello </ref> نیز کمدی موزیکال می‌ساختند.

'''نمایش موزیکال'''

در ۱۹۴۳ نمایش ''اوکلاهما!''<ref>''Oklahoma!''</ref> کار راجرز<ref>Rodgers </ref> و [[هامرشتاین، اسکار (۱۸۹۵ـ۱۹۶۰)|هامرشتاین]]<ref>Hammerstein </ref> نوع دیگری از پی‌رنگ داستانی و موسیقی را ارائه کرد، که در نمایش‌های ''بانوی زیبای من''<ref>''My Fair lady''</ref> (۱۹۵۶) اثر آلن جِی لرنر<ref>Allen Jay Lerner </ref> و فردریک لووه<ref>Frederick Loewe </ref> و ''داستان وست ساید''<ref>''West Side Story''</ref> (۱۹۵۷) اثر [[برنستاین، لیونارد (۱۹۱۸ـ۱۹۹۰)|لئونارد برنستاین]]<ref>Leonard Bernstein </ref> نمود یافت. ''دوست پسر''<ref>''The Boy Friend''</ref> اثر سندی ویلسون<ref>Sandy Wilson </ref> (۱۹۵۳) جان تازه‌ای به نمایش موزیکال انگلستان بخشید و آثار پرفروشی همچون ''آلیور!''<ref>''Oliver! ''</ref> اثر [[لاینل بارت]]<ref>Lionel Bart </ref> (۱۹۶۰) این راه را دنبال کردند. موزیکال‌ها با آثاری همچون ''آه! چه جنگ زیبایی''<ref>''Oh! What a Lovely War''</ref> (۱۹۶۳)، کار [[لیتل وود، جوین (۱۹۱۴ـ ۲۰۰۲ )|جوین لیتل‌وود]]<ref>Joan Littlewood </ref> و چارلز چیلتِرن<ref>Charles Chiltern </ref>، و موزیکال‌های ''عیسی مسیح ابرستاره''<ref>''Jesus Christ Superstar''</ref> (۱۹۷۱) و ''اِویتا''<ref>''Evita''</ref> (۱۹۷۸) اثر اندرو لوید وبر<ref>Andrew Lloyd Webber</ref>، دارای شاخه‌هایی با زمینه‌های سیاسی و مذهبی شدند. طبقۀ دیگری از نمایش‌های موزیکال، که در آن یک تم جانشین پیرنگ قراردادی می‌شد، دربرگیرندۀ آثاری همچون ''شرکت''<ref>''Company''</ref> (۱۹۷۰) اثر اِشتِفِان سوندهایم<ref>Stephen Sondheim </ref>، ''صف همسرایان''<ref>''A Chorus Line''</ref> (۱۹۷۵) اثر هاملیش<ref>Hamlisch </ref> و کلبان<ref>Kleban </ref>، و ''گربه‌ها''<ref>''Cats''</ref> (۱۹۸۱) اثر [[لوید وبر، اندرو|لوید وبر]]، با استفاده از شعرهای [[الیوت، تامس استرنز (۱۸۸۸ـ۱۹۶۵)|تی اس الیوت]]<ref>T S Eliot </ref> است. در دهۀ ۱۹۸۰ ملودرام قرن ۱۹ محبوبیت یافت؛ مانند ''[[بینوایان]]''<ref>''Les Misérables''
</ref> (نخستین اجرا در لندن ۱۹۸۵) و ''شبح اپرا''<ref>''The Phantom of the Opera''</ref> (۱۹۸۶).

 

----

[[Category:تئاتر]]
[[Category:اصطلاحات و تجهیزات، انواع و مفاهیم]]
<references />