میشل، هارتموت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۸

2025-10-06T06:18:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~میشِل، هارْتْموت (۱۹۴۸)(Michel, Hartmut)<br/> [[File:38599200.jpg\|thumb\|ميشِل، هارْتْموت]]~~ {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = هارتموت میشل		\|عنوان = هارتموت میشل
	\|نام =Hartmut Michel		\|نام =Hartmut Michel
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}متخصص آلمانی بیوشیمی. جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸ را، با روبرت هوبر<ref>Robert huber </ref> و یوهان دیزن‌هوفر<ref>Johan Deisenhofer </ref>، به‌سبب تعیین ساختار مولکولی<ref>molecular structure</ref> مراکز واکنش فتوسنتزی<ref>photosynthetic reaction </ref> به‌دست آورد. میشل پروتئین غشای مرکز واکنش باکتری Rhodo pseudonas را متبلور کرد و هوبر این پروتئین را با تکنیک بلورشناسی با اشعۀ ایکس<ref>x-ray crystallograohy </ref> آنالیز کرد تا ساختار کلی پروتئین را به‌دست آورد. فتوسنتز در مراکز واکنش<ref>reaction centers </ref> حفره‌های غشایی<ref>membrane vesickes </ref> رخ می‌دهد. مشیل دریافت پروتئین‌های پیوندی غشاء در مراکز واکنش کلید اصلی فتوسنتزند. او این پروتئین<ref>protein </ref> را، که به‌صورت جزئی در آب حل می‌شد، با مولکولی متبلور کرد که یک انتهای آن هیدروفیلیک (آب دوست)<ref>hydrophyllic </ref> و انتهای دیگر آن هیدروفوبیک (آب‌گریز)<ref>hydrophobic</ref> بود. بخش آب‌گریزِ غشاهای پروتئینی پیوندی تشکیل نمی‌داد، در حالی‌که بخش آب‌دوست برای پیوند با مولکول‌های آب آزاد بود و این پروتئین در آب حل می‌شد. مشیل در لودویگسبورگِ<ref>Ludwigsburg </ref> آلمان غربی زاده شد و در دانشگاه‌های واربورگ<ref>Warburg </ref> و مونیخ درس خواند. در مؤسسۀ بیوشیمی ماکس پلانک<ref>Max Planck Institute of Biochemistry </ref> کار می‌کرد و در ۱۹۸۷، رئیس مؤسسۀ بیوفیزیک ماکس پلانک<ref>Max Planck Institute of Biophysics</ref>~~ ~~شد. یافته‌هایش را در کتاب ''تبلور پروتئین‌های غشایی''<ref>''Crystallization of Membrane Proteins''</ref> آورده است.		}}[[File:38599200.jpg\|thumb\|ميشِل، هارْتْموت]]
			میشِل، هارْتْموت (۱۹۴۸م - )(Michel, Hartmut)<br />

			متخصص آلمانی بیوشیمی. جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸ را، با روبرت هوبر<ref>Robert huber </ref> و یوهان دیزن‌هوفر<ref>Johan Deisenhofer </ref>، به‌سبب تعیین ساختار مولکولی<ref>molecular structure</ref> مراکز واکنش فتوسنتزی<ref>photosynthetic reaction </ref> به‌دست آورد. میشل پروتئین غشای مرکز واکنش باکتری Rhodo pseudonas را متبلور کرد و هوبر این پروتئین را با تکنیک بلورشناسی با اشعۀ ایکس<ref>x-ray crystallograohy </ref> آنالیز کرد تا ساختار کلی پروتئین را به‌دست آورد. فتوسنتز در مراکز واکنش<ref>reaction centers </ref> حفره‌های غشایی<ref>membrane vesickes </ref> رخ می‌دهد. مشیل دریافت پروتئین‌های پیوندی غشاء در مراکز واکنش کلید اصلی فتوسنتزند. او این پروتئین<ref>protein </ref> را، که به‌صورت جزئی در آب حل می‌شد، با مولکولی متبلور کرد که یک انتهای آن هیدروفیلیک (آب دوست)<ref>hydrophyllic </ref> و انتهای دیگر آن هیدروفوبیک (آب‌گریز)<ref>hydrophobic</ref> بود. بخش آب‌گریزِ غشاهای پروتئینی پیوندی تشکیل نمی‌داد، در حالی‌که بخش آب‌دوست برای پیوند با مولکول‌های آب آزاد بود و این پروتئین در آب حل می‌شد. مشیل در لودویگسبورگِ<ref>Ludwigsburg </ref> آلمان غربی زاده شد و در دانشگاه‌های واربورگ<ref>Warburg </ref> و مونیخ درس خواند. در مؤسسۀ بیوشیمی ماکس پلانک<ref>Max Planck Institute of Biochemistry </ref> کار می‌کرد و در ۱۹۸۷، رئیس مؤسسۀ بیوفیزیک ماکس پلانک<ref>Max Planck Institute of Biophysics</ref> شد. یافته‌هایش را در کتاب ''تبلور پروتئین‌های غشایی''<ref>''Crystallization of Membrane Proteins''</ref> آورده است.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ میشل، هارتموت (۱۹۴۸) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به میشل، هارتموت منتقل کرد

2025-10-06T06:16:52Z

Mohammadi3 صفحهٔ میشل، هارتموت (۱۹۴۸) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به میشل، هارتموت منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۶
(بدون تفاوت)

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

میشِل، هارْتْموت (۱۹۴۸)(Michel, Hartmut)<br/> [[File:38599200.jpg|thumb|ميشِل، هارْتْموت]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان = هارتموت میشل
|نام =Hartmut Michel
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=لودویگسبورگ ۱۹۴۸م
|تاریخ مرگ=
|دوره زندگی=
|ملیت=آلمانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در دانشگاه های واربورگ و مونیخ
| شغل و تخصص اصلی =متخصص بیوشیمی
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =رییس موسسه بیوفیزیک ماکس پلانک
|جوایز و افتخارات = جایزه نوبل شیمی (۱۹۸۸)
|آثار =تبلور پروتیین های غشایی
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =شیمی و بیوشیمی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}متخصص آلمانی بیوشیمی. جایزه نوبل شیمی ۱۹۸۸ را، با روبرت هوبر<ref>Robert huber </ref> و یوهان دیزن‌هوفر<ref>Johan Deisenhofer </ref>، به‌سبب تعیین ساختار مولکولی<ref>molecular structure</ref> مراکز واکنش فتوسنتزی<ref>photosynthetic reaction </ref> به‌دست آورد. میشل پروتئین غشای مرکز واکنش باکتری Rhodo pseudonas را متبلور کرد و هوبر این پروتئین را با تکنیک بلورشناسی با اشعۀ ایکس<ref>x-ray crystallograohy </ref> آنالیز کرد تا ساختار کلی پروتئین را به‌دست آورد. فتوسنتز در مراکز واکنش<ref>reaction centers </ref> حفره‌های غشایی<ref>membrane vesickes </ref> رخ می‌دهد. مشیل دریافت پروتئین‌های پیوندی غشاء در مراکز واکنش کلید اصلی فتوسنتزند. او این پروتئین<ref>protein </ref> را، که به‌صورت جزئی در آب حل می‌شد، با مولکولی متبلور کرد که یک انتهای آن هیدروفیلیک (آب دوست)<ref>hydrophyllic </ref> و انتهای دیگر آن هیدروفوبیک (آب‌گریز)<ref>hydrophobic</ref> بود. بخش آب‌گریزِ غشاهای پروتئینی پیوندی تشکیل نمی‌داد، در حالی‌که بخش آب‌دوست برای پیوند با مولکول‌های آب آزاد بود و این پروتئین در آب حل می‌شد. مشیل در لودویگسبورگِ<ref>Ludwigsburg </ref> آلمان غربی زاده شد و در دانشگاه‌های واربورگ<ref>Warburg </ref> و مونیخ درس خواند. در مؤسسۀ بیوشیمی ماکس پلانک<ref>Max Planck Institute of Biochemistry </ref> کار می‌کرد و در ۱۹۸۷، رئیس مؤسسۀ بیوفیزیک ماکس پلانک<ref>Max Planck Institute of Biophysics</ref> شد. یافته‌هایش را در کتاب ''تبلور پروتئین‌های غشایی''<ref>''Crystallization of Membrane Proteins''</ref> آورده است.

 

----

[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]