میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۱

2024-05-26T13:41:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:Milhaud, Darius.jpg\|بندانگشتی\|داریوس میو]]~~

	میّو، داریوس‌ (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)(Milhaud, Darius)<br/> {{جعبه زندگینامه		میّو، داریوس‌ (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)(Milhaud, Darius)<br/> {{جعبه زندگینامه
خط ۲۸:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}(یا: میلو) آهنگ‌ساز و [[پیانو]]<nowiki/>نواز فرانسوی. از اعضای گروهی از آهنگ‌سازان که به ''گروه شش''<ref>''Les Six''</ref> معروف بودند. آهنگ‌سازی بسیار پرکار که در انواع سبک‌ها و گونه‌ها آهنگ‌ می‌ساخت، و از [[جاز، موسیقی\|جاز]]، ریتم‌های [[امریکای لاتین]]، و موسیقی الکترونیک تأثیر پذیرفته بود. خصوصیت برجستۀ کار او استفاده از پولی تونالیته (حضور هم‌زمان دو یا چند گام) است، مانند ''انسان و آرزویش''<ref>''L’homme et son désir''</ref> (۱۹۱۸) و ''خاطرات برزیل''<ref>''Saudades do Brasil''</ref> (۱۹۲۱) برای ارکستر. در بسیاری از آثار او رگه‌ای پاستورال (شبانی) نیز وجود دارد، که نمونۀ آن در اولین [[کوآرتت زهی]] (۱۹۱۲) او و شش سمفونی مجلسی (۱۹۱۷ـ۱۹۲۲) دیده می‌شود. تبار یهودی وی در کانتات ''آنی مامیو''<ref>''Ani maamiu''</ref> نمایان است (۱۹۷۳). از دیگر آثار اوست: اپراهای ''کریستف کلمب''<ref>''Christophe Colombe/Christopher Columbus''</ref> (۱۹۲۸)، ''بولیوار''<ref>''Bolïvar''</ref> (۱۹۴۳)، و بالۀ جاز ''آفرینش جهان''<ref>''La création du monde''</ref> (۱۹۲۳). میو از ۱۹۰۹ در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژدالژ<ref>Gédalge </ref>، [[ویدور، شارل ـ ماری (۱۸۴۴ـ۱۹۳۷)\|ویدور]]<ref>Widor </ref>، و د اندی<ref>d’Indy </ref> به تحصیل [[ویولن]] و آهنگسازی پرداخت. [[دوکا، پل آبراهام (۱۸۶۵ـ۱۹۳۵)\|دوکا]]<ref>Dukas </ref> نیز از معلمان او بود. از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ وابستۀ هیئت دیپلماتیک فرانسه<ref>French Legation </ref> در [[ریو د ژانیرو، شهر\|ریو د ژانیرو]]<ref>Rio de Janeiro </ref> بود و در آن‌جا با [[کلودل، پل (۱۸۶۸ـ۱۹۵۵)\|پل کلودل]]<ref>Paul Claudel </ref> آشنا شد، که بسیاری از لیبرتوهای او را نوشت. در ۱۹۲۲ آثارش برای نخستین‌بار در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref> ارائه شدند. در ۱۹۴۰ به [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] رفت و استاد موسیقی کالج میلز<ref>Mills College</ref> در [[کالیفرنیا]] شد و در ۱۹۴۷ نیز استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار ملی<ref>National Conservatory </ref> در پاریس شد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراها ''گاو روی پشت بام''<ref>''Le boeuf sur le toit''</ref> (۱۹۱۹)؛ موسیقی متن برای سه‌گانۀ ترجمه‌شدۀ ''اورستس''<ref>''Orest''</ref> اثر آیسخولوس<ref>Aeschylus </ref> (''آگاممنون''<ref>''Agamemnon''</ref>''، نیازآوران''<ref>''Les Choëphores''</ref>، ''الهگان انتقام''<ref>''Les Euménides''</ref>، ۱۹۱۷ـ۱۹۲۲). ارکستری آثاری شامل دوازده سمفونی برای ارکستر بزرگ (۱۹۴۰ـ۱۹۶۲)، ''سوییت روستایی''<ref>''Suite Provençale''</ref> (۱۹۳۷)، ''بالاد''<ref>''Ballade''</ref>، ''کارناوال اکس''<ref>''Le Carnaval d’Aix''</ref> (۱۹۲۶)، ''کنچرتینوی بهار''<ref>''Concertino de printemps''</ref> برای ویولن و ارکستر (۱۹۳۴). موسیقی مجلسی هجده کوآرتت زهی (۱۹۱۲ـ۱۹۶۲)؛ کوینتت بادی ''بخاری دیواری رنه شاه''<ref>''La cheminée du Roi René''</ref> (۱۹۳۹)؛ شش اثر پیانویی شامل ''بهار''<ref>''Printemps''</ref> (۲ جلد)، سوییت ''اسکاراموش''<ref>''Scaramouche''</ref> (۱۹۳۹) برای دو پیانو. آواز تک‌صدایی و کرال. چهارده کتاب ترانه‌ها شامل ''شعرهای یهودی''<ref>''Poèmes juifs''</ref>، ''کاتالوگ گل‌ها''<ref>''Catalogue des fleurs''</ref> برای خواننده و ارکستر مجلسی (۱۹۲۰)؛ ''مراسم مقدس''<ref>''Service Sacré''</ref> (۱۹۴۷).		}}
			[[پرونده:Milhaud, Darius.jpg\|بندانگشتی\|داریوس میو]]

			(یا: میلو) آهنگ‌ساز و [[پیانو]]<nowiki/>نواز فرانسوی. از اعضای گروهی از آهنگ‌سازان که به ''گروه شش''<ref>''Les Six''</ref> معروف بودند. آهنگ‌سازی بسیار پرکار که در انواع سبک‌ها و گونه‌ها آهنگ‌ می‌ساخت، و از [[جاز، موسیقی\|جاز]]، ریتم‌های [[امریکای لاتین]]، و موسیقی الکترونیک تأثیر پذیرفته بود. خصوصیت برجستۀ کار او استفاده از پولی تونالیته (حضور هم‌زمان دو یا چند گام) است، مانند ''انسان و آرزویش''<ref>''L’homme et son désir''</ref> (۱۹۱۸) و ''خاطرات برزیل''<ref>''Saudades do Brasil''</ref> (۱۹۲۱) برای ارکستر. در بسیاری از آثار او رگه‌ای پاستورال (شبانی) نیز وجود دارد، که نمونۀ آن در اولین [[کوآرتت زهی]] (۱۹۱۲) او و شش سمفونی مجلسی (۱۹۱۷ـ۱۹۲۲) دیده می‌شود. تبار یهودی وی در کانتات ''آنی مامیو''<ref>''Ani maamiu''</ref> نمایان است (۱۹۷۳). از دیگر آثار اوست: اپراهای ''کریستف کلمب''<ref>''Christophe Colombe/Christopher Columbus''</ref> (۱۹۲۸)، ''بولیوار''<ref>''Bolïvar''</ref> (۱۹۴۳)، و بالۀ جاز ''آفرینش جهان''<ref>''La création du monde''</ref> (۱۹۲۳). میو از ۱۹۰۹ در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژدالژ<ref>Gédalge </ref>، [[ویدور، شارل ـ ماری (۱۸۴۴ـ۱۹۳۷)\|ویدور]]<ref>Widor </ref>، و د اندی<ref>d’Indy </ref> به تحصیل [[ویولن]] و آهنگسازی پرداخت. [[دوکا، پل آبراهام (۱۸۶۵ـ۱۹۳۵)\|دوکا]]<ref>Dukas </ref> نیز از معلمان او بود. از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ وابستۀ هیئت دیپلماتیک فرانسه<ref>French Legation </ref> در [[ریو د ژانیرو، شهر\|ریو د ژانیرو]]<ref>Rio de Janeiro </ref> بود و در آن‌جا با [[کلودل، پل (۱۸۶۸ـ۱۹۵۵)\|پل کلودل]]<ref>Paul Claudel </ref> آشنا شد، که بسیاری از لیبرتوهای او را نوشت. در ۱۹۲۲ آثارش برای نخستین‌بار در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref> ارائه شدند. در ۱۹۴۰ به [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] رفت و استاد موسیقی کالج میلز<ref>Mills College</ref> در [[کالیفرنیا]] شد و در ۱۹۴۷ نیز استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار ملی<ref>National Conservatory </ref> در پاریس شد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراها ''گاو روی پشت بام''<ref>''Le boeuf sur le toit''</ref> (۱۹۱۹)؛ موسیقی متن برای سه‌گانۀ ترجمه‌شدۀ ''اورستس''<ref>''Orest''</ref> اثر آیسخولوس<ref>Aeschylus </ref> (''آگاممنون''<ref>''Agamemnon''</ref>''، نیازآوران''<ref>''Les Choëphores''</ref>، ''الهگان انتقام''<ref>''Les Euménides''</ref>، ۱۹۱۷ـ۱۹۲۲). ارکستری آثاری شامل دوازده سمفونی برای ارکستر بزرگ (۱۹۴۰ـ۱۹۶۲)، ''سوییت روستایی''<ref>''Suite Provençale''</ref> (۱۹۳۷)، ''بالاد''<ref>''Ballade''</ref>، ''کارناوال اکس''<ref>''Le Carnaval d’Aix''</ref> (۱۹۲۶)، ''کنچرتینوی بهار''<ref>''Concertino de printemps''</ref> برای ویولن و ارکستر (۱۹۳۴). موسیقی مجلسی هجده کوآرتت زهی (۱۹۱۲ـ۱۹۶۲)؛ کوینتت بادی ''بخاری دیواری رنه شاه''<ref>''La cheminée du Roi René''</ref> (۱۹۳۹)؛ شش اثر پیانویی شامل ''بهار''<ref>''Printemps''</ref> (۲ جلد)، سوییت ''اسکاراموش''<ref>''Scaramouche''</ref> (۱۹۳۹) برای دو پیانو. آواز تک‌صدایی و کرال. چهارده کتاب ترانه‌ها شامل ''شعرهای یهودی''<ref>''Poèmes juifs''</ref>، ''کاتالوگ گل‌ها''<ref>''Catalogue des fleurs''</ref> برای خواننده و ارکستر مجلسی (۱۹۲۰)؛ ''مراسم مقدس''<ref>''Service Sacré''</ref> (۱۹۴۷).

Nazanin در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۰

2024-05-26T13:40:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Milhaud, Darius.jpg\|بندانگشتی\|داریوس میو]]

	میّو، داریوس‌ (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)(Milhaud, Darius)<br/> ~~[[File:38626000.jpg\|thumb\|ميّو، داريوس‌]]~~ {{جعبه زندگینامه		میّو، داریوس‌ (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)(Milhaud, Darius)<br/> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =داریوس میو		\|عنوان =داریوس میو
	\|نام =Darius Milhaud		\|نام =Darius Milhaud
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	\|سمت =وابسته هییت دیپلماتیک فرانسه در ریو د ژانیرو، استاد موسیقی کالج میلز، استاد آهنگ سازی کنسرواتوار ملی		\|سمت =وابسته هییت دیپلماتیک فرانسه در ریو د ژانیرو، استاد موسیقی کالج میلز، استاد آهنگ سازی کنسرواتوار ملی
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =انسان و آرزویش (۱۹۱۸)؛ خاطرات برزیل (۱۹۲۱)		\|آثار =انسان و آرزویش (۱۹۱۸)؛ خاطرات برزیل (۱۹۲۱)، اپراهای کریستف کلمب (۱۹۲۸)، بولیوار (۱۹۴۳)، و بالۀ جاز آفرینش جهان (۱۹۲۳)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
خط ۲۷:		خط ۲۸:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}(یا: میلو) آهنگ‌ساز و ~~پیانونواز~~ فرانسوی. از اعضای گروهی از آهنگ‌سازان که به ''گروه شش''<ref>''Les Six''</ref> معروف بودند. آهنگ‌سازی بسیار پرکار که در انواع سبک‌ها و گونه‌ها آهنگ‌ می‌ساخت، و از جاز، ریتم‌های امریکای ~~لاتین،~~ و موسیقی الکترونیک تأثیر پذیرفته بود. خصوصیت برجستۀ کار او استفاده از پولی تونالیته (حضور هم‌زمان دو یا چند گام) است، مانند ''انسان و آرزویش''<ref>''L’homme et son désir''</ref> (۱۹۱۸) و ''خاطرات برزیل''<ref>''Saudades do Brasil''</ref> (۱۹۲۱) برای ارکستر. در بسیاری از آثار او رگه‌ای پاستورال (شبانی) نیز وجود دارد، که نمونۀ آن در اولین کوآرتت زهی (۱۹۱۲) او و شش سمفونی مجلسی (۱۹۱۷ـ۱۹۲۲) دیده می‌شود. تبار یهودی وی در کانتات ''آنی مامیو''<ref>''Ani maamiu''</ref> نمایان است (۱۹۷۳). از دیگر آثار اوست: اپراهای ''کریستف کلمب''<ref>''Christophe Colombe/Christopher Columbus''</ref> (۱۹۲۸)،''بولیوار''<ref>''Bolïvar''</ref> (۱۹۴۳)، و بالۀ جاز ''آفرینش جهان''<ref>''La création du monde''</ref> (۱۹۲۳). میو از ۱۹۰۹ در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژدالژ<ref>Gédalge </ref>، ویدور<ref>Widor </ref>، و د اندی<ref>d’Indy </ref> به تحصیل ویولن و آهنگسازی پرداخت. دوکا<ref>Dukas </ref> نیز از معلمان او بود. از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ وابستۀ هیئت دیپلماتیک فرانسه<ref>French Legation </ref> در ریو د ژانیرو<ref>Rio de Janeiro </ref> بود و در آن‌جا با پل کلودل<ref>Paul Claudel </ref> آشنا شد، که بسیاری از لیبرتوهای او را نوشت. در ۱۹۲۲ آثارش برای نخستین‌بار در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref> ارائه شدند. در ۱۹۴۰ به امریکا رفت و استاد موسیقی کالج میلز<ref>Mills College</ref>~~ ~~در کالیفرنیا شد و در ۱۹۴۷ نیز استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار ملی<ref>National Conservatory </ref> در پاریس شد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراها''گاو روی پشت بام''<ref>''Le boeuf sur le toit''</ref> (۱۹۱۹)؛ موسیقی متن برای سه‌گانۀ ترجمه‌شدۀ ''اورستس''<ref>''Orest''</ref> اثر آیسخولوس<ref>Aeschylus </ref> (''آگاممنون''<ref>''Agamemnon''</ref>''، نیازآوران''<ref>''Les Choëphores''</ref>،~~ ~~''الهگان انتقام''<ref>''Les Euménides''</ref>، ۱۹۱۷ـ۱۹۲۲). ارکستری آثاری شامل دوازده سمفونی برای ارکستر بزرگ (۱۹۴۰ـ۱۹۶۲)، ''سوییت روستایی''<ref>''Suite Provençale''</ref> (۱۹۳۷)، ''بالاد''<ref>''Ballade''</ref>، ''کارناوال اکس''<ref>''Le Carnaval d’Aix''</ref> (۱۹۲۶)، ''کنچرتینوی بهار''<ref>''Concertino de printemps''</ref> برای ویولن و ارکستر (۱۹۳۴). موسیقی مجلسی هجده کوآرتت زهی (۱۹۱۲ـ۱۹۶۲)؛ کوینتت بادی ''بخاری دیواری رنه شاه''<ref>''La cheminée du Roi René''</ref> (۱۹۳۹)؛ شش اثر پیانویی شامل ''بهار''<ref>''Printemps''</ref> (۲ جلد)، سوییت ''اسکاراموش''<ref>''Scaramouche''</ref> (۱۹۳۹) برای دو پیانو. آواز تک‌صدایی و کرال. چهارده کتاب ترانه‌ها شامل ''شعرهای یهودی''<ref>''Poèmes juifs''</ref>، ''کاتالوگ گل‌ها''<ref>''Catalogue des fleurs''</ref> برای خواننده و ارکستر مجلسی (۱۹۲۰)؛ ''مراسم مقدس''<ref>''Service Sacré''</ref> (۱۹۴۷).		}}(یا: میلو) آهنگ‌ساز و [[پیانو]]<nowiki/>نواز فرانسوی. از اعضای گروهی از آهنگ‌سازان که به ''گروه شش''<ref>''Les Six''</ref> معروف بودند. آهنگ‌سازی بسیار پرکار که در انواع سبک‌ها و گونه‌ها آهنگ‌ می‌ساخت، و از [[جاز، موسیقی\|جاز]]، ریتم‌های [[امریکای لاتین]]، و موسیقی الکترونیک تأثیر پذیرفته بود. خصوصیت برجستۀ کار او استفاده از پولی تونالیته (حضور هم‌زمان دو یا چند گام) است، مانند ''انسان و آرزویش''<ref>''L’homme et son désir''</ref> (۱۹۱۸) و ''خاطرات برزیل''<ref>''Saudades do Brasil''</ref> (۱۹۲۱) برای ارکستر. در بسیاری از آثار او رگه‌ای پاستورال (شبانی) نیز وجود دارد، که نمونۀ آن در اولین [[کوآرتت زهی]] (۱۹۱۲) او و شش سمفونی مجلسی (۱۹۱۷ـ۱۹۲۲) دیده می‌شود. تبار یهودی وی در کانتات ''آنی مامیو''<ref>''Ani maamiu''</ref> نمایان است (۱۹۷۳). از دیگر آثار اوست: اپراهای ''کریستف کلمب''<ref>''Christophe Colombe/Christopher Columbus''</ref> (۱۹۲۸)، ''بولیوار''<ref>''Bolïvar''</ref> (۱۹۴۳)، و بالۀ جاز ''آفرینش جهان''<ref>''La création du monde''</ref> (۱۹۲۳). میو از ۱۹۰۹ در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژدالژ<ref>Gédalge </ref>، [[ویدور، شارل ـ ماری (۱۸۴۴ـ۱۹۳۷)\|ویدور]]<ref>Widor </ref>، و د اندی<ref>d’Indy </ref> به تحصیل [[ویولن]] و آهنگسازی پرداخت. [[دوکا، پل آبراهام (۱۸۶۵ـ۱۹۳۵)\|دوکا]]<ref>Dukas </ref> نیز از معلمان او بود. از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ وابستۀ هیئت دیپلماتیک فرانسه<ref>French Legation </ref> در [[ریو د ژانیرو، شهر\|ریو د ژانیرو]]<ref>Rio de Janeiro </ref> بود و در آن‌جا با [[کلودل، پل (۱۸۶۸ـ۱۹۵۵)\|پل کلودل]]<ref>Paul Claudel </ref> آشنا شد، که بسیاری از لیبرتوهای او را نوشت. در ۱۹۲۲ آثارش برای نخستین‌بار در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref> ارائه شدند. در ۱۹۴۰ به [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] رفت و استاد موسیقی کالج میلز<ref>Mills College</ref> در [[کالیفرنیا]] شد و در ۱۹۴۷ نیز استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار ملی<ref>National Conservatory </ref> در پاریس شد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراها ''گاو روی پشت بام''<ref>''Le boeuf sur le toit''</ref> (۱۹۱۹)؛ موسیقی متن برای سه‌گانۀ ترجمه‌شدۀ ''اورستس''<ref>''Orest''</ref> اثر آیسخولوس<ref>Aeschylus </ref> (''آگاممنون''<ref>''Agamemnon''</ref>''، نیازآوران''<ref>''Les Choëphores''</ref>، ''الهگان انتقام''<ref>''Les Euménides''</ref>، ۱۹۱۷ـ۱۹۲۲). ارکستری آثاری شامل دوازده سمفونی برای ارکستر بزرگ (۱۹۴۰ـ۱۹۶۲)، ''سوییت روستایی''<ref>''Suite Provençale''</ref> (۱۹۳۷)، ''بالاد''<ref>''Ballade''</ref>، ''کارناوال اکس''<ref>''Le Carnaval d’Aix''</ref> (۱۹۲۶)، ''کنچرتینوی بهار''<ref>''Concertino de printemps''</ref> برای ویولن و ارکستر (۱۹۳۴). موسیقی مجلسی هجده کوآرتت زهی (۱۹۱۲ـ۱۹۶۲)؛ کوینتت بادی ''بخاری دیواری رنه شاه''<ref>''La cheminée du Roi René''</ref> (۱۹۳۹)؛ شش اثر پیانویی شامل ''بهار''<ref>''Printemps''</ref> (۲ جلد)، سوییت ''اسکاراموش''<ref>''Scaramouche''</ref> (۱۹۳۹) برای دو پیانو. آواز تک‌صدایی و کرال. چهارده کتاب ترانه‌ها شامل ''شعرهای یهودی''<ref>''Poèmes juifs''</ref>، ''کاتالوگ گل‌ها''<ref>''Catalogue des fleurs''</ref> برای خواننده و ارکستر مجلسی (۱۹۲۰)؛ ''مراسم مقدس''<ref>''Service Sacré''</ref> (۱۹۴۷).

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

میّو، داریوس‌ (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)(Milhaud, Darius)<br/> [[File:38626000.jpg|thumb|ميّو، داريوس‌]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان =داریوس میو
|نام =Darius Milhaud
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۹۲م
|تاریخ مرگ=۱۹۷۴م
|دوره زندگی=
|ملیت= فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در کنسرواتوار پاریس
| شغل و تخصص اصلی = آهنگ ساز و پیانونواز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =وابسته هییت دیپلماتیک فرانسه در ریو د ژانیرو، استاد موسیقی کالج میلز، استاد آهنگ سازی کنسرواتوار ملی
|جوایز و افتخارات =
|آثار =انسان و آرزویش (۱۹۱۸)؛ خاطرات برزیل (۱۹۲۱)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}(یا: میلو) آهنگ‌ساز و پیانونواز فرانسوی. از اعضای گروهی از آهنگ‌سازان که به ''گروه شش''<ref>''Les Six''</ref> معروف بودند. آهنگ‌سازی بسیار پرکار که در انواع سبک‌ها و گونه‌ها آهنگ‌ می‌ساخت، و از جاز، ریتم‌های امریکای لاتین، و موسیقی الکترونیک تأثیر پذیرفته بود. خصوصیت برجستۀ کار او استفاده از پولی تونالیته (حضور هم‌زمان دو یا چند گام) است، مانند ''انسان و آرزویش''<ref>''L’homme et son désir''</ref> (۱۹۱۸) و ''خاطرات برزیل''<ref>''Saudades do Brasil''</ref> (۱۹۲۱) برای ارکستر. در بسیاری از آثار او رگه‌ای پاستورال (شبانی) نیز وجود دارد، که نمونۀ آن در اولین کوآرتت زهی (۱۹۱۲) او و شش سمفونی مجلسی (۱۹۱۷ـ۱۹۲۲) دیده می‌شود. تبار یهودی وی در کانتات ''آنی مامیو''<ref>''Ani maamiu''</ref> نمایان است (۱۹۷۳). از دیگر آثار اوست: اپراهای ''کریستف کلمب''<ref>''Christophe Colombe/Christopher Columbus''</ref> (۱۹۲۸)،''بولیوار''<ref>''Bolïvar''</ref> (۱۹۴۳)، و بالۀ جاز ''آفرینش جهان''<ref>''La création du monde''</ref> (۱۹۲۳). میو از ۱۹۰۹ در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژدالژ<ref>Gédalge </ref>، ویدور<ref>Widor </ref>، و د اندی<ref>d’Indy </ref> به تحصیل ویولن و آهنگسازی پرداخت. دوکا<ref>Dukas </ref> نیز از معلمان او بود. از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ وابستۀ هیئت دیپلماتیک فرانسه<ref>French Legation </ref> در ریو د ژانیرو<ref>Rio de Janeiro </ref> بود و در آن‌جا با پل کلودل<ref>Paul Claudel </ref> آشنا شد، که بسیاری از لیبرتوهای او را نوشت. در ۱۹۲۲ آثارش برای نخستین‌بار در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref> ارائه شدند. در ۱۹۴۰ به امریکا رفت و استاد موسیقی کالج میلز<ref>Mills College</ref> در کالیفرنیا شد و در ۱۹۴۷ نیز استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار ملی<ref>National Conservatory </ref> در پاریس شد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراها''گاو روی پشت بام''<ref>''Le boeuf sur le toit''</ref> (۱۹۱۹)؛ موسیقی متن برای سه‌گانۀ ترجمه‌شدۀ ''اورستس''<ref>''Orest''</ref> اثر آیسخولوس<ref>Aeschylus </ref> (''آگاممنون''<ref>''Agamemnon''</ref>''، نیازآوران''<ref>''Les Choëphores''</ref>، ''الهگان انتقام''<ref>''Les Euménides''</ref>، ۱۹۱۷ـ۱۹۲۲). ارکستری آثاری شامل دوازده سمفونی برای ارکستر بزرگ (۱۹۴۰ـ۱۹۶۲)، ''سوییت روستایی''<ref>''Suite Provençale''</ref> (۱۹۳۷)، ''بالاد''<ref>''Ballade''</ref>، ''کارناوال اکس''<ref>''Le Carnaval d’Aix''</ref> (۱۹۲۶)، ''کنچرتینوی بهار''<ref>''Concertino de printemps''</ref> برای ویولن و ارکستر (۱۹۳۴). موسیقی مجلسی هجده کوآرتت زهی (۱۹۱۲ـ۱۹۶۲)؛ کوینتت بادی ''بخاری دیواری رنه شاه''<ref>''La cheminée du Roi René''</ref> (۱۹۳۹)؛ شش اثر پیانویی شامل ''بهار''<ref>''Printemps''</ref> (۲ جلد)، سوییت ''اسکاراموش''<ref>''Scaramouche''</ref> (۱۹۳۹) برای دو پیانو. آواز تک‌صدایی و کرال. چهارده کتاب ترانه‌ها شامل ''شعرهای یهودی''<ref>''Poèmes juifs''</ref>، ''کاتالوگ گل‌ها''<ref>''Catalogue des fleurs''</ref> برای خواننده و ارکستر مجلسی (۱۹۲۰)؛ ''مراسم مقدس''<ref>''Service Sacré''</ref> (۱۹۴۷).

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:مدرن جهان]]