نئواکسپرسیونیسم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۸

2025-08-01T14:28:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۸
خط ۵:		خط ۵:
	سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ۱۹۷۰م در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art		سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ۱۹۷۰م در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art

	</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ۱۹۸۰م، به‌ویژه در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و [[آلمان]] و [[ایتالیا]]، شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر [[پیکاسو، پابلو (۱۸۸۱ـ۱۹۷۳)\|پابلو پیکاسو]]<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون [[فوویسم]] جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و [[کیفر، انسلم ~~(۱۹۴۵)~~\|اَنسلم کِیفر]]<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ۱۹۸۰م یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.		</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ۱۹۸۰م، به‌ویژه در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و [[آلمان]] و [[ایتالیا]]، شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر [[پیکاسو، پابلو (۱۸۸۱ـ۱۹۷۳)\|پابلو پیکاسو]]<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون [[فوویسم]] جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و [[کیفر، انسلم\|اَنسلم کِیفر]]<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ۱۹۸۰م یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ نیواکسپرسیونیسم را به نئواکسپرسیونیسم منتقل کرد

2025-04-23T22:51:41Z

Mohammadi3 صفحهٔ نیواکسپرسیونیسم را به نئواکسپرسیونیسم منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۵۱
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۷

2025-01-07T05:07:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:39247300-3.jpg\|بندانگشتی\|Pillow اثر گئورگ بازلیتس]]

	نِئواِکْسْپِرسیونیسم (neo-expressionism)<br/> ~~[[File:39247300.jpg\|thumb\|يکي از آثارگئورگ بازليتس]]~~سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ۱۹۷۰م در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art		نِئواِکْسْپِرسیونیسم (neo-expressionism)<br/>

			سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ۱۹۷۰م در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art

	</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ۱۹۸۰م، به‌ویژه در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و [[آلمان]] و [[ایتالیا]]، شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر [[پیکاسو، پابلو (۱۸۸۱ـ۱۹۷۳)\|پابلو پیکاسو]]<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون [[فوویسم]] جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و [[کیفر، انسلم (۱۹۴۵)\|اَنسلم کِیفر]]<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ۱۹۸۰م یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.		</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ۱۹۸۰م، به‌ویژه در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و [[آلمان]] و [[ایتالیا]]، شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر [[پیکاسو، پابلو (۱۸۸۱ـ۱۹۷۳)\|پابلو پیکاسو]]<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون [[فوویسم]] جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و [[کیفر، انسلم (۱۹۴۵)\|اَنسلم کِیفر]]<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ۱۹۸۰م یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.

Nazanin در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۴

2025-01-07T05:04:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۴
خط ۱:		خط ۱:

	نِئواِکْسْپِرسیونیسم (neo-expressionism)<br/> [[File:39247300.jpg\|thumb\|يکي از آثارگئورگ بازليتس]]سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ~~۱۹۷۰~~ در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art		نِئواِکْسْپِرسیونیسم (neo-expressionism)<br/> [[File:39247300.jpg\|thumb\|يکي از آثارگئورگ بازليتس]]سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ۱۹۷۰م در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art

	</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ~~۱۹۸۰،~~ به‌ویژه در امریکا و آلمان و ~~ایتالیا،~~ شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر پابلو پیکاسو<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون فوویسم جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و اَنسلم کِیفر<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ~~۱۹۸۰~~ یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.		</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ۱۹۸۰م، به‌ویژه در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و [[آلمان]] و [[ایتالیا]]، شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر [[پیکاسو، پابلو (۱۸۸۱ـ۱۹۷۳)\|پابلو پیکاسو]]<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون [[فوویسم]] جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و [[کیفر، انسلم (۱۹۴۵)\|اَنسلم کِیفر]]<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ۱۹۸۰م یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

نِئواِکْسْپِرسیونیسم (neo-expressionism)<br/> [[File:39247300.jpg|thumb|يکي از آثارگئورگ بازليتس]]سبکی در نقاشی مدرن که هنرمندِ پیرو آن در خلق اثر هنری، از مواد زمخت و خام، به‌منظور بیان احساسات تند، بهره می‌گیرد. این شیوه در اواخر دهۀ ۱۹۷۰ در واکنش به هنر مفهومی<ref>conceptual art

</ref> و کمینه‌گرایی<ref> minimalism </ref> پدید آمد، و در دهۀ ۱۹۸۰، به‌ویژه در امریکا و آلمان و ایتالیا، شیوۀ مسلط هنر پیشتاز شد. آثار متأخر پابلو پیکاسو<ref>Pablo Picasso</ref>، که غالباً مضامین جنسیِ پرخاشگرانه، و قلم‌موکاری کمابیش آشفته‌ای دارند، از عوامل عمدۀ تأثیر‌گذار بودند؛ اگرچه نئواکسپرسیونیست‌ها از منابع و سبک‌های مختلف، از روزنامه‌ها و جلد رمان‌ها گرفته تا اساطیر کلاسیک بهره می‌گرفتند. نقاشی‌های ایشان اغلب پیکر انسانی‌اند، ولی گاه کاملاً به انتزاع<ref> abstraction </ref> می‌گرایند. بازگشت به قالب‌های سنّتی، ازجمله نقاشی روی بوم، ویژگی کار آنان بود. در ایتالیا نئواکسپرسیونیسم را «''ترانس‌آوانگارد''<ref>''Transavantgarde''</ref>» (فراسوی آوانگارد) نیز می‌خوانند، و در آلمان نئواکسپرسیونیست‌ها «''نویه ویلدن''<ref>''Neue Wilden''</ref>» (وحشی‌های جدید) هم نامیده می‌شوند. در امریکا نام‌های متفاوتی روی آن گذاشته‌اند، همچون فوویسم جدید<ref> new fauvism </ref>، هنر پانک<ref>punk art </ref>، و نقاشی بد<ref>bad painting </ref> (زیرا با وجود موفقیت تجاریِ عده‌ای از نمایندگان آن، منتقدان بسیاری کارشان را وقیحانه و زشت، و حاکی از فقدان مهارت‌های متعارف می‌دانند). از میان نئواکسپرسیونیست‌های برجسته، دو نقاش آلمانی، گئورک بازلیتس<ref>Georg Baselitz </ref> (از پایه‌گذاران سبک) و اَنسلم کِیفر<ref>Anselm Kiefer </ref>، و نقاش امریکایی جولیَن اشنابل<ref>Julian Schnabel</ref> که توفیق مالی بسیاری در دهۀ ۱۹۸۰ یافت، درخور ذکرند. کِیفر در آثارش گاه از موادی همچون کاه بهره گرفته، و گاه با خون نقاشی کرده است. بیشتر مضامین آثار کِیفر برگرفته از تاریخ یا اساطیر آلمان‌اند. اشنابل در پوشاندن سطح نقاشی‌هایش با چینی‌های شکسته شهرت دارد. نام آثارش نیز مانند اجرای آن‌ها به‌عمد وقیحانه‌اند. هنرمندانی همچون بازلیتس، در سبک نئواکسپرسیونیستی مجسمه هم ساخته‌اند.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]]