<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="fa">
	<id>https://wikijoo.ir/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=%D9%86%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C</id>
	<title>نقالی - تاریخچهٔ نسخه‌ها</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="https://wikijoo.ir/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=%D9%86%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C&amp;action=history"/>
	<updated>2026-04-11T02:31:47Z</updated>
	<subtitle>تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.41.0</generator>
	<entry>
		<id>https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C&amp;diff=1237670&amp;oldid=prev</id>
		<title>DaneshGostar: جایگزینی متن - &#039;\\3&#039; به &#039;&lt;!--3&#039;</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C&amp;diff=1237670&amp;oldid=prev"/>
		<updated>2019-07-24T05:23:50Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;جایگزینی متن - &amp;#039;\\3&amp;#039; به &amp;#039;&amp;lt;!--3&amp;#039;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;صفحهٔ تازه&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;
نَقّالی &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[پرونده: 39139700.jpg | بندانگشتی|نَقّالي]]روايت و نقل داستان. نقالی به‌صورت کم‌و‌بیش شبیه آنچه امروز می‌شناسیم از زمان صفویه (شاه اسماعیل صفوی) آغاز شد. شاه اسماعیل خود مشوق و مروج نقالی بود و مقصودش هم در‌اصل رواج مذهب شیعۀ اثنی عشری بود. وی برای این کار هفده گروه را مأمور کرد که هر کدام در جایی و به لباسی و به‌طرزی جداگانه مقصود او را تبلیغ کنند: گروهی مداحی ائمه را می‌کردند، بعضی در زورخانه‌ها شعر می‌خواندند و دسته‌ای هم همچون قاضی‌های قشون برای قشون سخن‌سرایی می‌کردند و آداب شریعت و رسوم ملی و پهلوانی را بازمی‌گفتند، و برای جلب هر چه بیشتر نظر مردم مدح و ثنای آل علی‌(ع) را با داستان‌ها و روایت‌های پهلوانی می‌آمیختند. در عهد شاه‌عباس در اغلب شهرهای بزرگ ایران (مثل اصفهان و قزوین)، قهوه‌خانه‌های فراوانی دایر شد که گروه‌های مختلف مردم به آن‌جا می‌رفتند و با نقل و نقالی و شاهنامه‌خوانی سرگرم می‌شدند. در همین دوره بود که کتاب‌های زیادی از راویان و نقالان ثبت و ضبط شد. همچنین در روزگاران بعدی که وسایل سرگرمی اندک بود، نقالی ابتدا در دشت و دمن، و بیش از پیش در قهوه‌خانه‌ها رواج گرفت. در نقالی، بیان نقش ویژه‌ای دارد. گاه سخن به‌آهستگی بر زبان می‌آید و گاه به‌تندی؛ به‌طوری که کشش واژه‌ها در شنونده تأثیر می‌نهد، و او را به تعمق وامی‌دارد. نقال هرگاه خسته شود، برای تازه‌کردن نفس، جماعت را به فرستادن صلوات دعوت می‌کند. نقالان نه فقط واگوکنندۀ داستان‌های حماسی و پهلوانی ایران بودند، بلکه به داستان‌های هزل‌آمیز و مسخره نیز می‌پرداختند، اما نقالی از شاهنامه (مانند نقل نبرد رستم و سهراب و رستم و افراسیاب، که داستان‌های آن‌ها با تاریخ قهوه‌خانه در ایران توأم است) مهم‌ترین قصه‌های بودند که نقالان نقل می‌کردند. نقال شاهنامه‌خوان داستان منظوم را به نثر در می‌آوَرْد و پاره‌ای از صحنه‌ها را با آب‌و‌تاب بسیار شرح می‌داد، و گاه در میانۀ سخن خود سطرهایی از داستان را به شعر می‌خواند و بار دیگر به‌شیوۀ نخست به نقالی ادامه می‌داد.&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;!--39139700--&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[رده:فرهنگ عامیانه (فولکلور) ایران]]&lt;br /&gt;
[[رده:آثار، اشخاص و مشاغل سنتی]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>DaneshGostar</name></author>
	</entry>
</feed>