Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

نَقشِ اشیا (still life)

[[File:39142700.jpg|thumb|نَقشِ اشيا]]

(یا: طبیعت بی‌جان) در نقاشی و دیگر هنرهای تجسّمی، بازنمایی اشیای بی‌جانی همچون گل، میوه، و ظروف غذاخوری. این اصطلاح به تصویر حیوان مرده نیز اطلاق می‌شود. نقش اشیا در یونان و روم باستان رواج داشت (چنان‌که آن را در هنر موزائیک<ref>mosaic</ref> نیز به‌کار می‌بردند)، ولی بعدها در هنر اروپا تا قرن‌ها به حاشیه رانده شد، زیرا هنرِ قرون وسطا تقریباً یکسره مضمون دینی داشت. این درون‌مایه در دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref> از نو پدیدار شد، و در قرن ۱۷ به‌منزلۀ شاخه‌ای از نقاشی تشخّص یافت. نقش اشیا نخست در هلند شکوفا شد؛ جنبش اصلاح دینی<ref>Reformation </ref>، در این کشور، تضعیف تصویرپردازی دینی و روآوردن هنرمندان به دست‌مایه‌های جدید را در پی داشت. در نخستین نمونه‌ها، تمایل به ‌ظاهر اشیا، اغلب با نوعی نمادگرایی<ref>symbolism </ref> دینی یا اخلاقی درآمیخته است؛ برای مثال گل شاید همیشه نشانۀ شکنندگی و کوتاهی عمر انسان باشد، زیرا زود می‌پژمرد و می‌میرد. بدین‌سان ''وانیتاس''<ref>''vanitas''</ref> (در لاتین به‌معنای «تهی‌واری» یا «بی‌ارزشی») نوعی نقش اشیا از اشیایی همچون گلبرگ، شمع، و جمجمه است که بر کوتاهی عمر دلالت دارد. علی‌رغم محبوبیت‌یافتن این نمادگرایی، نقش اشیا تا قرن‌ها در تاریخ هنر نازل‌ترین شاخۀ نقاشی به‌شمار می‌رفت، و آن را بی‌نیاز از خلاقیّت، و تنها مستلزم ورزیدگی در نسخه‌برداری می‌دانستند. این طرز تلقّی شایع بود تا آن‌که در قرن ۱۹ اندک‌اندک شیوۀ نقاشی، بیش از موضوع آن اهمیت یافت؛ و از آن پس نقاشان بزرگ، اوقات بسیاری را به آفرینش نقش اشیا اختصاص داده‌اند، تا از رهگذر آن بر مسائل فرم در نقاشی تکیه کنند. ازجمله سزان<ref>Cézanne </ref> که به‌کُندی کار می‌کرد، به نقش اشیا توجه خاص داشت. کوبیست<ref>cubist </ref>ها نیز آن را بیشتر می‌پسندیدند. لو کانتریز (فروبومان)<ref>Low Countries </ref> به‌طور کلی نقش اشیا در ایتالیا ریشه نگرفت، و در قرن ۱۷ بیشتر در تخصّص نقاشان هلندی و فلاندری<ref>Flemish </ref> بود. علاقۀ هلندی‌ها به پرورش گل، تقاضای نقاشی گل‌ها با جزئیات کامل و رنگ‌های دقیق را در پی داشت؛ آثار یان داویدس دِ هِم<ref>Jan Davidsz de Heem </ref>، راخل رویس<ref>Rachel Ruysch </ref>، و یان وان هویسوم<ref>Jan van Huysum </ref>، نمونه‌هایی گزیده در این خصوص‌‌اند. آرایش ظروف غذا بر روی میز برای نقاشان هلندی بستری فراهم کرد تا مهارت خود را در بازنمایی واقع‌گرایانۀ مواد و بافت‌های مختلف نشان دهند، و در عین ‌حال اهمیت سفرۀ دلنشین را به سفارش‌دهندگان نقاشی‌ها یادآور شوند. در این زمینه ویلم کلاس هِدا<ref>Willem Claesz Heda </ref> و ویلم کالف<ref>Willem Kalf </ref> سرآمد شدند. یان بروگل<ref>Jan Brueghel </ref> و فرانس اسنیدرس<ref>Frans Snyders </ref> ازجمله نقاشان فلاندری‌اند که غنا و شکوه زندگی توانگران را در پرده‌های خود به‌نمایش گذاشته‌اند.

'''اسپانیا'''. نقاشان اسپانیایی نیز درک عمیقی از اشیای مادی نشان دادند، چنان‌که پرده‌های نقش اشیای ولاسکز<ref>Velázquez </ref> از ظروف آشپزخانه گویای آن است. فرانسیسکو دِ سورباران<ref>Francisco de Zurbarán </ref> در تابلوهای نقش اشیای خود، بی‌پیرایگی پرشکوهی را به‌نمایش می‌گذارد که هاله‌ای از تقدّس بر گردِ خود دارند. لوئیس مِلِندِس<ref>Luis Meléndez </ref> (۱۷۱۶ـ۱۷۸۰) از دیگر نقاشان برجستۀ نقش اشیا در اسپانیا بود.

'''فرانسه'''. تمایل به پرده‌های نقش اشیای فلاندری و هلندی در قرن ۱۸، ژان باپتیست سیمئون شاردن<ref>Jean-Baptiste Siméon Chardin </ref> را به خلق شاهکارهایی در این مضمون سوق داد. این مضمون در دامان نقاشان فرانسوی بزرگی در قرن ۱۹، ازجمله اوژن دُلاکروا<ref>Eugène Delacroix </ref>، گوستاو کوربه<ref>Gustave Courbet </ref>، اِدوئار مانه<ref>Edouard Manet </ref>، پیِر اوگوست رنوار<ref>Pierre-August Renoir </ref>، پل سزان، و ونسان ون‌گوگ<ref>Vincent van Gogh </ref> رشد کرد، هرچند خودِ اشیا به‌تدریج اهمیت‌شان را برای این هنرمندان ازدست دادند، زیرا انگیزۀ آنان بیشتر مطالعۀ نور و رنگ بود. کوبیسم این روند را گامی جلوتر برد و از صورت ظاهر فراتر رفت، اگرچه در نقش اشیای کوبیستی هنوز می‌توان اشیا را بازشناخت. نقش اشیا گاه به انتزاع<ref>abstraction</ref> می‌گراید، ولی معمولاً به انتزاع کامل نمی‌رسد.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:اصطلاحات، تجهیزات و رویدادها]]

نقش اشیا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳