نوشین، عبدالحسین (۱۲۸۴ـ۱۳۵۰ش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۰

2025-06-05T11:10:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	[[پرونده:39196900- 2.jpg\|جایگزین=عبدالحسین نوشین\|بندانگشتی\|341x341پیکسل\|عبدالحسین نوشین]]		[[پرونده:39196900- 2.jpg\|جایگزین=عبدالحسین نوشین\|بندانگشتی\|341x341پیکسل\|عبدالحسین نوشین]]
	<p>نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی تئاتر. از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری، فرهنگ و تئاتر ایران. فعالیت‌های تئاتری‌اش آمیخته به مسائل سیاسی بود. دیدگاه‌هایش را در کتاب ''هنر تئاتر'' بیان کرد؛ او معتقد بود تئاتر نوعی نمایش است، اما هرنمایشی تئاتر نیست. </p><p>نوشین تحصیلات متوسطه را در [[دارالفنون]] انجام داد. در ۱۳۰۷ش با نخستین گروه محصلان ایرانی به فرانسه اعزام شد، و پس از تحصیل در رشتۀ تئاتر، در ۱۳۱۱ش به ایران بازگشت. در جشن‌های «هزارۀ فردوسی» سه قطعه از ''شاهنامۀ'' حکیم توس (''رستم و تهمینه''، ''زال و رودابه''، و ''رستم و کیقباد'') را بر روی صحنه برد و خودش نقش رستم را ایفا کرد. با [[لرتا]]، همسر آینده‌اش، نیز از همین زمان آشنا شد. معاشرت با [[تقی ارانی]]، رهبر گروه «۵۳ نفر»، او را به فعالیت‌های سیاسی کشاند و پس از شهریور ۱۳۲۰ش فعالیت‌هایش را گسترش داد. به ‌همراه لرتا، حسن خاشع و [[حسین خیرخواه]] فعالیت‌هایش را در باشگاه حزب تودۀ ایران آغاز کرد، و با بنیاد نهادن [[تئاتر فرهنگ]] (۱۳۲۳ش) و [[تئاتر فردوسی]] (۱۳۲۵ش) به‌ کار خود ادامه داد. پس از انحلال حزب تودۀ ایران و تعطیلی تئاتر فردوسی به‌ زندان افتاد و در ۲۵ آذر ۱۳۲۹ش با گروهی از رفقایش از زندان گریخت. سپس به شوروی رفت، و تا آخر عمر به فعالیت‌های تحقیقی و ادبی، به‌‌ویژه دربارۀ فردوسی و شاهنامه، پرداخت. </p><p>برخی از نمایش‌نامه‌هایی که نوشین در دوره‌های گوناگون بر روی صحنه برد عبارتند از ''ولپن''، اثر [[بن جانسون]]؛ ''توپاز''، اثر [[پانیول، مارسل (۱۸۹۵ـ۱۹۷۴)\|مارسل پانیول]]؛ ''وزیرخان لنکران''، نوشتۀ میرزافتحعلی آخوندزاده؛ ''تاجر ونیزی''، اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]؛'' مستنطق''، نوشتۀ پریستلی؛'' پرندۀ آبی''، اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|موریس مترلینگ]]؛ ''چراغ‌گاز''، اثر [[همیلتون، پاتریک (ح ۱۵۰۴ـ۱۵۲۸)\|پاتریک همیلتون]]؛ ''بادبزن خانم ویندرمیر''، نوشتۀ [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]؛ و ''شنل قرمز''، نوشتۀ [[بریو، اوژن (۱۸۵۸ـ۱۹۳۲)\|اوژن بریو]].</p>		<p>نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی تئاتر. از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری، فرهنگ و تئاتر ایران. فعالیت‌های تئاتری‌اش آمیخته به مسائل سیاسی بود. دیدگاه‌هایش را در کتاب ''هنر تئاتر'' بیان کرد؛ او معتقد بود تئاتر نوعی نمایش است، اما هرنمایشی تئاتر نیست. </p><p>نوشین تحصیلات متوسطه را در [[دارالفنون]] انجام داد. در ۱۳۰۷ش با نخستین گروه محصلان ایرانی به فرانسه اعزام شد، و پس از تحصیل در رشتۀ تئاتر، در ۱۳۱۱ش به ایران بازگشت. در جشن‌های «هزارۀ فردوسی» سه قطعه از ''شاهنامۀ'' حکیم توس (''رستم و تهمینه''، ''زال و رودابه''، و ''رستم و کیقباد'') را بر روی صحنه برد و خودش نقش رستم را ایفا کرد. با [[لرتا]]، همسر آینده‌اش، نیز از همین زمان آشنا شد. معاشرت با [[ارانی، تقی (تبریز ۱۲۸۲ـ تهران ۱۳۱۸ش)\|تقی ارانی]]، رهبر گروه «۵۳ نفر»، او را به فعالیت‌های سیاسی کشاند و پس از شهریور ۱۳۲۰ش فعالیت‌هایش را گسترش داد. به ‌همراه لرتا، حسن خاشع و [[خیرخواه، حسین (۱۲۸۸ـ۱۳۴۱ش)\|حسین خیرخواه]] فعالیت‌هایش را در باشگاه حزب تودۀ ایران آغاز کرد، و با بنیاد نهادن [[تئاتر فرهنگ]] (۱۳۲۳ش) و [[تئاتر فردوسی]] (۱۳۲۵ش) به‌ کار خود ادامه داد. پس از انحلال حزب تودۀ ایران و تعطیلی تئاتر فردوسی به‌ زندان افتاد و در ۲۵ آذر ۱۳۲۹ش با گروهی از رفقایش از زندان گریخت. سپس به شوروی رفت، و تا آخر عمر به فعالیت‌های تحقیقی و ادبی، به‌‌ویژه دربارۀ فردوسی و شاهنامه، پرداخت. </p><p>برخی از نمایش‌نامه‌هایی که نوشین در دوره‌های گوناگون بر روی صحنه برد عبارتند از ''ولپن''، اثر [[جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷)\|بن جانسون]]؛ ''توپاز''، اثر [[پانیول، مارسل (۱۸۹۵ـ۱۹۷۴)\|مارسل پانیول]]؛ ''وزیرخان لنکران''، نوشتۀ میرزافتحعلی آخوندزاده؛ ''تاجر ونیزی''، اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]؛'' مستنطق''، نوشتۀ پریستلی؛'' پرندۀ آبی''، اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|موریس مترلینگ]]؛ ''چراغ‌گاز''، اثر [[همیلتون، پاتریک (ح ۱۵۰۴ـ۱۵۲۸)\|پاتریک همیلتون]]؛ ''بادبزن خانم ویندرمیر''، نوشتۀ [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]؛ و ''شنل قرمز''، نوشتۀ [[بریو، اوژن (۱۸۵۸ـ۱۹۳۲)\|اوژن بریو]].</p>
	----		----

Mohammadi3 در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۰۷

2024-12-31T04:07:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۰۷
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	[[پرونده:39196900- 2.jpg\|جایگزین=عبدالحسین نوشین\|بندانگشتی\|341x341پیکسل\|عبدالحسین نوشین]]		[[پرونده:39196900- 2.jpg\|جایگزین=عبدالحسین نوشین\|بندانگشتی\|341x341پیکسل\|عبدالحسین نوشین]]
	<p>نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی تئاتر. از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری، فرهنگ و تئاتر ایران. فعالیت‌های تئاتری‌اش آمیخته به مسائل سیاسی بود. دیدگاه‌هایش را در کتاب ''هنر تئاتر'' بیان کرد؛ او معتقد بود تئاتر نوعی نمایش است، اما هرنمایشی تئاتر نیست. </p><p>نوشین تحصیلات متوسطه را در [[دارالفنون]] انجام داد. در ۱۳۰۷ش با نخستین گروه محصلان ایرانی به فرانسه اعزام شد، و پس از تحصیل در رشتۀ تئاتر، در ۱۳۱۱ش به ایران بازگشت. در جشن‌های «هزارۀ فردوسی» سه قطعه از ''شاهنامۀ'' حکیم توس (''رستم و تهمینه''، ''زال و رودابه''، و ''رستم و کیقباد'') را بر روی صحنه برد و خودش نقش رستم را ایفا کرد. با [[لرتا]]، همسر آینده‌اش، نیز از همین زمان آشنا شد. معاشرت با [[تقی ارانی]]، رهبر گروه «۵۳ نفر»، او را به فعالیت‌های سیاسی کشاند و پس از شهریور ۱۳۲۰ش فعالیت‌هایش را گسترش داد. به ‌همراه لرتا، حسن خاشع و [[حسین خیرخواه]] فعالیت‌هایش را در باشگاه حزب تودۀ ایران آغاز کرد، و با بنیاد نهادن [[~~تیاتر فرهنگ\|~~تئاتر فرهنگ]] (~~۱۳۲۳~~) و [[~~تیاتر فردوسی\|~~تئاتر فردوسی]] (~~۱۳۲۵~~) به‌ کار خود ادامه داد. پس از انحلال حزب تودۀ ایران و تعطیلی تئاتر فردوسی به‌ زندان افتاد و در ۲۵ آذر ۱۳۲۹ش با گروهی از رفقایش از زندان گریخت. سپس به شوروی رفت، و تا آخر عمر به فعالیت‌های تحقیقی و ادبی، به‌‌ویژه دربارۀ فردوسی و شاهنامه، پرداخت. </p><p>برخی از نمایش‌نامه‌هایی که نوشین در دوره‌های گوناگون بر روی صحنه برد عبارتند از ''ولپن''، اثر [[بن جانسون]]؛ ''توپاز''، اثر [[پانیول، مارسل (۱۸۹۵ـ۱۹۷۴)\|مارسل پانیول]]؛ ''وزیرخان لنکران''، نوشتۀ میرزافتحعلی آخوندزاده؛ ''تاجر ونیزی''، اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]؛'' مستنطق''، نوشتۀ پریستلی؛'' پرندۀ آبی''، اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|موریس مترلینگ]]؛ ''چراغ‌گاز''، اثر [[همیلتون، پاتریک (ح ۱۵۰۴ـ۱۵۲۸)\|پاتریک همیلتون]]؛ ''بادبزن خانم ویندرمیر''، نوشتۀ [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]؛ و ''شنل قرمز''، نوشتۀ [[بریو، اوژن (۱۸۵۸ـ۱۹۳۲)\|اوژن بریو]].</p>		<p>نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی تئاتر. از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری، فرهنگ و تئاتر ایران. فعالیت‌های تئاتری‌اش آمیخته به مسائل سیاسی بود. دیدگاه‌هایش را در کتاب ''هنر تئاتر'' بیان کرد؛ او معتقد بود تئاتر نوعی نمایش است، اما هرنمایشی تئاتر نیست. </p><p>نوشین تحصیلات متوسطه را در [[دارالفنون]] انجام داد. در ۱۳۰۷ش با نخستین گروه محصلان ایرانی به فرانسه اعزام شد، و پس از تحصیل در رشتۀ تئاتر، در ۱۳۱۱ش به ایران بازگشت. در جشن‌های «هزارۀ فردوسی» سه قطعه از ''شاهنامۀ'' حکیم توس (''رستم و تهمینه''، ''زال و رودابه''، و ''رستم و کیقباد'') را بر روی صحنه برد و خودش نقش رستم را ایفا کرد. با [[لرتا]]، همسر آینده‌اش، نیز از همین زمان آشنا شد. معاشرت با [[تقی ارانی]]، رهبر گروه «۵۳ نفر»، او را به فعالیت‌های سیاسی کشاند و پس از شهریور ۱۳۲۰ش فعالیت‌هایش را گسترش داد. به ‌همراه لرتا، حسن خاشع و [[حسین خیرخواه]] فعالیت‌هایش را در باشگاه حزب تودۀ ایران آغاز کرد، و با بنیاد نهادن [[تئاتر فرهنگ]] (۱۳۲۳ش) و [[تئاتر فردوسی]] (۱۳۲۵ش) به‌ کار خود ادامه داد. پس از انحلال حزب تودۀ ایران و تعطیلی تئاتر فردوسی به‌ زندان افتاد و در ۲۵ آذر ۱۳۲۹ش با گروهی از رفقایش از زندان گریخت. سپس به شوروی رفت، و تا آخر عمر به فعالیت‌های تحقیقی و ادبی، به‌‌ویژه دربارۀ فردوسی و شاهنامه، پرداخت. </p><p>برخی از نمایش‌نامه‌هایی که نوشین در دوره‌های گوناگون بر روی صحنه برد عبارتند از ''ولپن''، اثر [[بن جانسون]]؛ ''توپاز''، اثر [[پانیول، مارسل (۱۸۹۵ـ۱۹۷۴)\|مارسل پانیول]]؛ ''وزیرخان لنکران''، نوشتۀ میرزافتحعلی آخوندزاده؛ ''تاجر ونیزی''، اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]؛'' مستنطق''، نوشتۀ پریستلی؛'' پرندۀ آبی''، اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|موریس مترلینگ]]؛ ''چراغ‌گاز''، اثر [[همیلتون، پاتریک (ح ۱۵۰۴ـ۱۵۲۸)\|پاتریک همیلتون]]؛ ''بادبزن خانم ویندرمیر''، نوشتۀ [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]؛ و ''شنل قرمز''، نوشتۀ [[بریو، اوژن (۱۸۵۸ـ۱۹۳۲)\|اوژن بریو]].</p>
	----		----

Nazanin در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۳۲

2021-07-12T06:32:05Z

صفحهٔ تازه

عبدالحسین نوشین (۱۲۸۴ـ مسکو ۱۳۵۰ش) 
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =عبدالحسین نوشین
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۲۸۴ش
|تاریخ مرگ=مسکو ۱۳۵۰ش
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=ایران- شوروی سابق
|تحصیلات و محل تحصیل=تئاتر/ فرانسه
| شغل و تخصص اصلی =نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان تئاتر
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|آثار =رستم و تهمینه، زال و رودابه، و رستم و کیقباد
|خویشاوندان سرشناس =لرتا (همسر)
|گروه مقاله =تئاتر
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:39196900- 2.jpg|جایگزین=عبدالحسین نوشین|بندانگشتی|341x341پیکسل|عبدالحسین نوشین]]
نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی تئاتر. از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری، فرهنگ و تئاتر ایران. فعالیت‌های تئاتری‌اش آمیخته به مسائل سیاسی بود. دیدگاه‌هایش را در کتاب ''هنر تئاتر'' بیان کرد؛ او معتقد بود تئاتر نوعی نمایش است، اما هرنمایشی تئاتر نیست. نوشین تحصیلات متوسطه را در [[دارالفنون]] انجام داد. در ۱۳۰۷ش با نخستین گروه محصلان ایرانی به فرانسه اعزام شد، و پس از تحصیل در رشتۀ تئاتر، در ۱۳۱۱ش به ایران بازگشت. در جشن‌های «هزارۀ فردوسی» سه قطعه از ''شاهنامۀ'' حکیم توس (''رستم و تهمینه''، ''زال و رودابه''، و ''رستم و کیقباد'') را بر روی صحنه برد و خودش نقش رستم را ایفا کرد. با [[لرتا]]، همسر آینده‌اش، نیز از همین زمان آشنا شد. معاشرت با [[تقی ارانی]]، رهبر گروه «۵۳ نفر»، او را به فعالیت‌های سیاسی کشاند و پس از شهریور ۱۳۲۰ش فعالیت‌هایش را گسترش داد. به ‌همراه لرتا، حسن خاشع و [[حسین خیرخواه]] فعالیت‌هایش را در باشگاه حزب تودۀ ایران آغاز کرد، و با بنیاد نهادن [[تیاتر فرهنگ|تئاتر فرهنگ]] (۱۳۲۳) و [[تیاتر فردوسی|تئاتر فردوسی]] (۱۳۲۵) به‌ کار خود ادامه داد. پس از انحلال حزب تودۀ ایران و تعطیلی تئاتر فردوسی به‌ زندان افتاد و در ۲۵ آذر ۱۳۲۹ش با گروهی از رفقایش از زندان گریخت. سپس به شوروی رفت، و تا آخر عمر به فعالیت‌های تحقیقی و ادبی، به‌‌ویژه دربارۀ فردوسی و شاهنامه، پرداخت. برخی از نمایش‌نامه‌هایی که نوشین در دوره‌های گوناگون بر روی صحنه برد عبارتند از ''ولپن''، اثر [[بن جانسون]]؛ ''توپاز''، اثر [[پانیول، مارسل (۱۸۹۵ـ۱۹۷۴)|مارسل پانیول]]؛ ''وزیرخان لنکران''، نوشتۀ میرزافتحعلی آخوندزاده؛ ''تاجر ونیزی''، اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)|ویلیام شکسپیر]]؛'' مستنطق''، نوشتۀ پریستلی؛'' پرندۀ آبی''، اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)|موریس مترلینگ]]؛ ''چراغ‌گاز''، اثر [[همیلتون، پاتریک (ح ۱۵۰۴ـ۱۵۲۸)|پاتریک همیلتون]]؛ ''بادبزن خانم ویندرمیر''، نوشتۀ [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)|اسکار وایلد]]؛ و ''شنل قرمز''، نوشتۀ [[بریو، اوژن (۱۸۵۸ـ۱۹۳۲)|اوژن بریو]].
----

 
[[رده:تئاتر]]
[[رده:ایران - اشخاص و گروه ها]]