هاکسلی، اندرو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۵

2025-10-20T07:45:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	[[File:41022200.jpg\|thumb\|هاکسلی، اندرو]]		[[File:41022200.jpg\|thumb\|هاکسلی، اندرو]]
	هاکْسْلی، اندرو (۱۹۱۷)(Huxley, Andrew)<br />		هاکْسْلی، اندرو (۱۹۱۷-۲۰۱۲م)(Huxley, Andrew)<br />

	فیزیولوژیست انگلیسی. در ۱۹۶۳، با آلن هاجکین<ref>Alan Hodgkin </ref> و به‌سبب تحقیقاتشان در زمینۀ سازوکارهای دخیل در انتقال یا مهار تکانه‌های عصبی<ref>impulses </ref> از خلال غشای نورون‌ها به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. هاکسلی در‌ ۱۹۷۴ لقب سِر<ref>Sir </ref> گرفت. در لندن زاده شد و نوۀ تی اچ هاکسلی<ref>T H Huxley </ref> بود. در کیمبریج درس خواند و طی جنگ جهانی دوم پژوهشگر ارتش بود. پس از پایان جنگ، به کیمبریج بازگشت و در ۱۹۶۰، استاد کالج دانشگاه لندن<ref>University College. London (UCL) </ref> شد. در ۱۹۴۵، هاکسلی و هاجکین در کیمبریج به اندازه‌گیری پتانسیل الکتروشیمیایی غشای یاخته‌های عصبی پرداختند. آنان به آزمایش اکسون ماهی مرکب<ref>Squid</ref> غول‌پیکری مشغول شدند که هر اکسونش حدود ۵.۷ میلی‌متر ضخامت داشت. آنان لوله‌ای شیشه‌ای پر از آب دریا درون اکسون و یک میکروالکترود در یاخته وارد کردند تا ترکیب یون‌های درون و پیرامون یاخته را تعیین کنند. بر اثر تحریک اکسون با یک زوج الکترود بیرونی، مشخص شد که درون‌یاخته ابتدا دارای بار منفی (پتانسیل استراحت) و بیرون آن دارای بار مثبت است، ولی هنگام ایجاد تکانۀ عصبی، پتانسیل غشا معکوس می‌شود.		فیزیولوژیست انگلیسی. در ۱۹۶۳، با آلن هاجکین<ref>Alan Hodgkin </ref> و به‌سبب تحقیقاتشان در زمینۀ سازوکارهای دخیل در انتقال یا مهار تکانه‌های عصبی<ref>impulses </ref> از خلال غشای نورون‌ها به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. هاکسلی در‌ ۱۹۷۴ لقب سِر<ref>Sir </ref> گرفت. در لندن زاده شد و نوۀ تی اچ هاکسلی<ref>T H Huxley </ref> بود. در کیمبریج درس خواند و طی جنگ جهانی دوم پژوهشگر ارتش بود. پس از پایان جنگ، به کیمبریج بازگشت و در ۱۹۶۰، استاد کالج دانشگاه لندن<ref>University College. London (UCL) </ref> شد. در ۱۹۴۵، هاکسلی و هاجکین در کیمبریج به اندازه‌گیری پتانسیل الکتروشیمیایی غشای یاخته‌های عصبی پرداختند. آنان به آزمایش اکسون ماهی مرکب<ref>Squid</ref> غول‌پیکری مشغول شدند که هر اکسونش حدود ۵.۷ میلی‌متر ضخامت داشت. آنان لوله‌ای شیشه‌ای پر از آب دریا درون اکسون و یک میکروالکترود در یاخته وارد کردند تا ترکیب یون‌های درون و پیرامون یاخته را تعیین کنند. بر اثر تحریک اکسون با یک زوج الکترود بیرونی، مشخص شد که درون‌یاخته ابتدا دارای بار منفی (پتانسیل استراحت) و بیرون آن دارای بار مثبت است، ولی هنگام ایجاد تکانۀ عصبی، پتانسیل غشا معکوس می‌شود.



			سر اندرو فیلدینگ هاکسلی، ۳۰ مه ۲۰۱۲ میلادی (۹ خرداد ۱۳۹۱ شمسی) در سن ۹۴ سالگی در کمبریج انگلستان درگذشت.


	----		----

	[[Category:پزشکی]] [[Category:مغز و اعصاب]]		[[Category:پزشکی]] [[Category:مغز و اعصاب]]

Mohammadi3 در ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۰

2025-10-15T06:40:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
			[[File:41022200.jpg\|thumb\|هاکسلی، اندرو]]
			هاکْسْلی، اندرو (۱۹۱۷)(Huxley, Andrew)<br />

	~~هاکْسْلی، اَنْدْرو (۱۹۱۷)(Huxley, Andrew)<br/> [[File:41022200.jpg\|thumb\|هاکْسْلي، اَنْدْرو]]~~فیزیولوژیست انگلیسی. در ۱۹۶۳، با آلن هاجکین<ref>Alan Hodgkin </ref> و به‌سبب تحقیقاتشان در زمینۀ سازوکارهای دخیل در انتقال یا مهار تکانه‌های عصبی<ref>impulses </ref> از خلال غشای نورون‌ها به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. هاکسلی در‌ ۱۹۷۴ لقب سِر<ref>Sir </ref> گرفت. در لندن زاده شد و نوۀ تی اچ هاکسلی<ref>T H Huxley </ref> بود. در کیمبریج درس خواند و طی جنگ جهانی دوم پژوهشگر ارتش بود. پس از پایان جنگ، به کیمبریج بازگشت و در ۱۹۶۰، استاد کالج دانشگاه لندن<ref>University College. London (UCL) </ref> شد. در ۱۹۴۵، هاکسلی و هاجکین در کیمبریج به اندازه‌گیری پتانسیل الکتروشیمیایی غشای یاخته‌های عصبی پرداختند. آنان به آزمایش اکسون ماهی مرکب<ref>Squid</ref> غول‌پیکری مشغول شدند که هر اکسونش حدود ۵.۷ میلی‌متر ضخامت داشت. آنان لوله‌ای شیشه‌ای پر از آب دریا درون اکسون و یک میکروالکترود در یاخته وارد کردند تا ترکیب یون‌های درون و پیرامون یاخته را تعیین کنند. بر اثر تحریک اکسون با یک زوج الکترود بیرونی، مشخص شد که درون‌یاخته ابتدا دارای بار منفی (پتانسیل استراحت) و بیرون آن دارای بار مثبت است، ولی هنگام ایجاد تکانۀ عصبی، پتانسیل غشا معکوس می‌شود.		فیزیولوژیست انگلیسی. در ۱۹۶۳، با آلن هاجکین<ref>Alan Hodgkin </ref> و به‌سبب تحقیقاتشان در زمینۀ سازوکارهای دخیل در انتقال یا مهار تکانه‌های عصبی<ref>impulses </ref> از خلال غشای نورون‌ها به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. هاکسلی در‌ ۱۹۷۴ لقب سِر<ref>Sir </ref> گرفت. در لندن زاده شد و نوۀ تی اچ هاکسلی<ref>T H Huxley </ref> بود. در کیمبریج درس خواند و طی جنگ جهانی دوم پژوهشگر ارتش بود. پس از پایان جنگ، به کیمبریج بازگشت و در ۱۹۶۰، استاد کالج دانشگاه لندن<ref>University College. London (UCL) </ref> شد. در ۱۹۴۵، هاکسلی و هاجکین در کیمبریج به اندازه‌گیری پتانسیل الکتروشیمیایی غشای یاخته‌های عصبی پرداختند. آنان به آزمایش اکسون ماهی مرکب<ref>Squid</ref> غول‌پیکری مشغول شدند که هر اکسونش حدود ۵.۷ میلی‌متر ضخامت داشت. آنان لوله‌ای شیشه‌ای پر از آب دریا درون اکسون و یک میکروالکترود در یاخته وارد کردند تا ترکیب یون‌های درون و پیرامون یاخته را تعیین کنند. بر اثر تحریک اکسون با یک زوج الکترود بیرونی، مشخص شد که درون‌یاخته ابتدا دارای بار منفی (پتانسیل استراحت) و بیرون آن دارای بار مثبت است، ولی هنگام ایجاد تکانۀ عصبی، پتانسیل غشا معکوس می‌شود.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ هاکسلی، اندرو (۱۹۱۷) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به هاکسلی، اندرو منتقل کرد

2025-10-15T06:02:08Z

Mohammadi3 صفحهٔ هاکسلی، اندرو (۱۹۱۷) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به هاکسلی، اندرو منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۲
(بدون تفاوت)

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

هاکْسْلی، اَنْدْرو (۱۹۱۷)(Huxley, Andrew)<br/> [[File:41022200.jpg|thumb|هاکْسْلي، اَنْدْرو]]فیزیولوژیست انگلیسی. در ۱۹۶۳، با آلن هاجکین<ref>Alan Hodgkin </ref> و به‌سبب تحقیقاتشان در زمینۀ سازوکارهای دخیل در انتقال یا مهار تکانه‌های عصبی<ref>impulses </ref> از خلال غشای نورون‌ها به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. هاکسلی در‌ ۱۹۷۴ لقب سِر<ref>Sir </ref> گرفت. در لندن زاده شد و نوۀ تی اچ هاکسلی<ref>T H Huxley </ref> بود. در کیمبریج درس خواند و طی جنگ جهانی دوم پژوهشگر ارتش بود. پس از پایان جنگ، به کیمبریج بازگشت و در ۱۹۶۰، استاد کالج دانشگاه لندن<ref>University College. London (UCL) </ref> شد. در ۱۹۴۵، هاکسلی و هاجکین در کیمبریج به اندازه‌گیری پتانسیل الکتروشیمیایی غشای یاخته‌های عصبی پرداختند. آنان به آزمایش اکسون ماهی مرکب<ref>Squid</ref> غول‌پیکری مشغول شدند که هر اکسونش حدود ۵.۷ میلی‌متر ضخامت داشت. آنان لوله‌ای شیشه‌ای پر از آب دریا درون اکسون و یک میکروالکترود در یاخته وارد کردند تا ترکیب یون‌های درون و پیرامون یاخته را تعیین کنند. بر اثر تحریک اکسون با یک زوج الکترود بیرونی، مشخص شد که درون‌یاخته ابتدا دارای بار منفی (پتانسیل استراحت) و بیرون آن دارای بار مثبت است، ولی هنگام ایجاد تکانۀ عصبی، پتانسیل غشا معکوس می‌شود.

 

----

[[Category:پزشکی]] [[Category:مغز و اعصاب]]