هاکسلی، هیو اسمور - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۰

2025-10-20T05:30:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
			[[File:41022500.jpg\|thumb\|هاکسلی، هیو اسمور]]هاکْسْلی، هیو اِسْمور (۱۹۲۴-۲۰۱۳م)(Huxley, Hugh Esmor)

	~~هاکْسْلی،~~ هیو ~~اِسْمور (۱۹۲۴)(Huxley, Hugh Esmor)~~		فیزیولوژیســت انگلیسی. میکروسکوپ الکترونی و روش‌های برش‌های نازک را برای تشریح جزئیات ساختاری پایه‌ای در انقباض ماهیچه به‌کار برد. در برکن‌هد<ref>Birkenhead</ref>، واقع در چشر<ref>Cheshire </ref>، زاده شد، و در کیمبریج درس خواند. در ۱۹۶۱، در مقام مدرس به کیمبریج برگشت. رشته‌های ماهیچه متشکل از تعداد فراوانی تارچه‌های طویل‌اند و هاکسلی نشان داد که از رشته‌های نازک و ضخیم پروتئین میوزین<ref>myosin </ref> و اکتین<ref>actin </ref> تشکیل شده‌اند. او نشان داد که چگونه رشته‌ها طبق الگوی بافته شده‌ای به یکدیگر چسبیده‌اند و انقباض ماهیچه بر اثر سُرخوردن دو دسته از رشته‌ها اتفاق می‌افتد. او کشف کرد که رشته‌های میوزین قادرند در شرایط مناسب متراکم شده و رشته‌هایی «مصنوعی» با طول‌های متفاوت بسازند. همچنین فرض کرد که «دم‌ها»ی مولکول‌های میوزین به‌یکدیگر می‌چسبند تا رشته‌ای بسازند و سَرها از جسم رشته بیرون می‌زنند. این امر نقش مهمی در سُرخوردن ایفا می‌کند. برحسب اتفاق، اندور هاکسلی<ref>Andrew Huxley</ref>، که خویشاوند هیو اسمور نبود، جداگانه در همین زمینه کار می‌کرد و تقریباً در همان زمان، یعنی در دهه ۱۹۵۰، با این که در جزئیات امر کاملاً باهم موافق نبودند، به یک نتیجه رسیدند.

	~~[[File:41022500~~.~~jpg\|thumb\|هاکْسْلي، هيو اِسْمور]]~~

			هیو اِسْمور هاکسلی، ۲۵ ژوئیۀ ۲۰۱۳م (۳ مرداد ۱۳۹۲ شمسی) در سن ۸۹ سالگی در ماساچوست، بر اثر سکتۀ قلبی درگذشت درگذشت.

	فیزیولوژیســت انگلیسی. میکروسکوپ الکترونی و روش‌های برش‌های نازک را برای تشریح جزئیات ساختاری پایه‌ای در انقباض ماهیچه به‌کار برد. در برکن‌هد<ref>Birkenhead</ref>، واقع در چشر<ref>Cheshire </ref>، زاده شد، و در کیمبریج درس خواند. در ۱۹۶۱، در مقام مدرس به کیمبریج برگشت. رشته‌های ماهیچه متشکل از تعداد فراوانی تارچه‌های طویل‌اند و هاکسلی نشان داد که از رشته‌های نازک و ضخیم پروتئین میوزین<ref>myosin </ref> و اکتین<ref>actin </ref> تشکیل شده‌اند. او نشان داد که چگونه رشته‌ها طبق الگوی بافته شده‌ای به یکدیگر چسبیده‌اند و انقباض ماهیچه بر اثر سُرخوردن دو دسته از رشته‌ها اتفاق می‌افتد. او کشف کرد که رشته‌های میوزین قادرند در شرایط مناسب متراکم شده و رشته‌هایی «مصنوعی» با طول‌های متفاوت بسازند. همچنین فرض کرد که «دم‌ها»ی مولکول‌های میوزین به‌یکدیگر می‌چسبند تا رشته‌ای بسازند و سَرها از جسم رشته بیرون می‌زنند. این امر نقش مهمی در سُرخوردن ایفا می‌کند. برحسب اتفاق، اندور هاکسلی<ref>Andrew Huxley</ref>، که خویشاوند هیو اسمور نبود، جداگانه در همین زمینه کار می‌کرد و تقریباً در همان زمان، یعنی در دهه ۱۹۵۰، با این که در جزئیات امر کاملاً باهم موافق نبودند، به یک نتیجه رسیدند.

	~~ ~~

	----		----

	[[Category:پزشکی]] [[Category:کالبدشناسی و فیزیولوژی]]		[[Category:پزشکی]] [[Category:کالبدشناسی و فیزیولوژی]]

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ هاکسلی، هیو اسمور (۱۹۲۴) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به هاکسلی، هیو اسمور منتقل کرد

2025-10-20T05:03:44Z

Mohammadi3 صفحهٔ هاکسلی، هیو اسمور (۱۹۲۴) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به هاکسلی، هیو اسمور منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۳
(بدون تفاوت)

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

هاکْسْلی، هیو اِسْمور (۱۹۲۴)(Huxley, Hugh Esmor)

[[File:41022500.jpg|thumb|هاکْسْلي، هيو اِسْمور]]

فیزیولوژیســت انگلیسی. میکروسکوپ الکترونی و روش‌های برش‌های نازک را برای تشریح جزئیات ساختاری پایه‌ای در انقباض ماهیچه به‌کار برد. در برکن‌هد<ref>Birkenhead</ref>، واقع در چشر<ref>Cheshire </ref>، زاده شد، و در کیمبریج درس خواند. در ۱۹۶۱، در مقام مدرس به کیمبریج برگشت. رشته‌های ماهیچه متشکل از تعداد فراوانی تارچه‌های طویل‌اند و هاکسلی نشان داد که از رشته‌های نازک و ضخیم پروتئین میوزین<ref>myosin </ref> و اکتین<ref>actin </ref> تشکیل شده‌اند. او نشان داد که چگونه رشته‌ها طبق الگوی بافته شده‌ای به یکدیگر چسبیده‌اند و انقباض ماهیچه بر اثر سُرخوردن دو دسته از رشته‌ها اتفاق می‌افتد. او کشف کرد که رشته‌های میوزین قادرند در شرایط مناسب متراکم شده و رشته‌هایی «مصنوعی» با طول‌های متفاوت بسازند. همچنین فرض کرد که «دم‌ها»ی مولکول‌های میوزین به‌یکدیگر می‌چسبند تا رشته‌ای بسازند و سَرها از جسم رشته بیرون می‌زنند. این امر نقش مهمی در سُرخوردن ایفا می‌کند. برحسب اتفاق، اندور هاکسلی<ref>Andrew Huxley</ref>، که خویشاوند هیو اسمور نبود، جداگانه در همین زمینه کار می‌کرد و تقریباً در همان زمان، یعنی در دهه ۱۹۵۰، با این که در جزئیات امر کاملاً باهم موافق نبودند، به یک نتیجه رسیدند.

 

----

[[Category:پزشکی]] [[Category:کالبدشناسی و فیزیولوژی]]