هدی لامار - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۱

2025-07-15T08:41:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۱
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.		لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.

	لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی<ref>Georg Jacoby</ref>، کارل بوزه<ref>Carl Boese</ref> و آلکسی گرانوفسکی<ref>Alexis Granowsky</ref> کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار<ref>Weimar</ref> اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگری به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش<ref>Marlene Dietrich</ref> و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا''<ref> ''Ninotchka''</ref>»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق''<ref>Boom Town</ref> یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد''<ref>Ziegfeld Girl</ref>، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام''<ref>H.M. Pulham, Esq.</ref>. نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز''<ref>Gaslight</ref> را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.		لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی<ref>Georg Jacoby</ref>، کارل بوزه<ref>Carl Boese</ref> و آلکسی گرانوفسکی<ref>Alexis Granowsky</ref> کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار<ref>Weimar</ref> اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگری به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش<ref>Marlene Dietrich</ref> و [[گاربو، گرتا (۱۹۰۵ـ۱۹۹۰)\|گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا''<ref> ''Ninotchka''</ref>»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[گیبل، کلارک (۱۹۰۱ـ۱۹۶۰)\|کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق''<ref>Boom Town</ref> یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد''<ref>Ziegfeld Girl</ref>، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[ترنر، لانا (۱۹۲۰ـ۱۹۹۵)\|لانا ترنر]] و [[گارلند، جودی (۱۹۲۲ـ۱۹۶۹)\|جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام''<ref>H.M. Pulham, Esq.</ref>. نقش‌های [[برگمان، اینگرید (۱۹۱۵ـ۱۹۸۲)\|اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز''<ref>Gaslight</ref> را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.


خط ۷۷:		خط ۷۷:

	''حیوان مادینه'' (هری کلر - 1958)		''حیوان مادینه'' (هری کلر - 1958)



	----		----

Nazanin در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۱۳

2022-09-04T05:13:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۱۳
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.		لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.

	لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی<ref>Georg Jacoby</ref>، کارل بوزه<ref>Carl Boese</ref> و آلکسی گرانوفسکی<ref>Alexis Granowsky</ref> کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار<ref>Weimar</ref> اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های ~~بازیگریِ~~ به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش<ref>Marlene Dietrich</ref> و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا''<ref> ''Ninotchka''</ref>»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق''<ref>Boom Town</ref> یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد''<ref>Ziegfeld Girl</ref>، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام''<ref>H.M. Pulham, Esq.</ref>. نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز''<ref>Gaslight</ref> را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.		لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی<ref>Georg Jacoby</ref>، کارل بوزه<ref>Carl Boese</ref> و آلکسی گرانوفسکی<ref>Alexis Granowsky</ref> کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار<ref>Weimar</ref> اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگری به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش<ref>Marlene Dietrich</ref> و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا''<ref> ''Ninotchka''</ref>»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق''<ref>Boom Town</ref> یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد''<ref>Ziegfeld Girl</ref>، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام''<ref>H.M. Pulham, Esq.</ref>. نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز''<ref>Gaslight</ref> را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۷

2022-08-17T06:37:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۷
خط ۶:		خط ۶:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~فلوریدا 19 ژانویه 2000م~~		\|زادروز=وین 9 نوامبر 1914م
	\|تاریخ مرگ=~~وین 9 نوامبر 1914م~~		\|تاریخ مرگ=فلوریدا 19 ژانویه 2000م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=اتریشی-امریکایی		\|ملیت=اتریشی-امریکایی

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۰

2022-08-17T06:20:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)		هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)

	بازیگر زن اتریشی- امریکایی. با نام هدویگ اوا ماریا کیسلر<ref>Hedwig Eva Maria Kiesler</ref> در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. پدرش بانکدار و مادرش نوازندۀ پیانو بود. هدی از دو سالگی مورد توجه یک کارگردان تئاتر که با خانوادۀ آنان دوستی داشت قرار گرفت و از ده سالگی به نواختن پیانو و رقص باله مشغول شد. در مدرسۀ نمایشی [[راینهارت، ماکس (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|ماکس راینهارت]] (برلین) تعلیم دید. تا این که در سال ۱۹۳۰ به عنوان منشی صحنه و بازیگر نقش‌های کوتاه وارد سینما شد. در ۱۹۳۳ حضور کاملاً بی‌پردۀ او در صحنه‌ای از فیلم ''خلسه'' (ساختۀ گوستاف ماخاتی)، باعث شهرت جهانی‌اش شد. فريدريش مندل<ref>Friedrich Mandl</ref>، یکی از چند همسرش که رئیس یک شرکت سازندۀ جنگ‌افزار بود، کوشید تمام نسخه‌های فیلم را بخرد، ولی پیش از آن‌که موفق شود از او طلاق گرفت. در ۱۹۳۸ پس از مدتی زندگی در پاریس و بعد لندن، وارد هالیوود شد، با [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین ـ مایر]] قرارداد بست، اسمش را به لامار تغییر داد و در حالی که لقب ملیح‌ترین زن جهان را گرفته بود، طول دهۀ ۱۹۴۰ را با بازی در تیپ‌های اغلب کلیشه‌ای زنان اسرارآمیز گذرانید. موفق‌ترین فیلم او در گیشه، ''سامسون و دلیله'' بود که برای [[پارامونت، استودیوهای\|پارامونت]] بازی کرد. در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ دیگر نشانی از حضور سینمایی او باقی نمانده بود و آرام آرام به فراموشی سپرده شد. در ۱۹۶۵ اتهام دزدی از یک مغازه، نام او را به تیتر روزنامه‌ها کشید. سال بعد خاطراتش را در کتابی با نام ''خلسه و من'' نوشت. در ۱۹۹۲ و در هفتاد و هشت سالگی بار دیگر به دزدی از یک فروشگاه متهم شد؛ گویی لامار همیشه برای ابراز وجود به جنجال نیاز داشت.		بازیگر زن اتریشی- امریکایی. با نام هدویگ اوا ماریا کیسلر<ref>Hedwig Eva Maria Kiesler</ref> در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. پدرش بانکدار و مادرش نوازندۀ پیانو بود. هدی از دو سالگی مورد توجه یک کارگردان تئاتر که با خانوادۀ آنان دوستی داشت قرار گرفت و از ده سالگی به نواختن پیانو و رقص باله مشغول شد. در مدرسۀ نمایشی [[راینهارت، ماکس (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|ماکس راینهارت]] (برلین) تعلیم دید. تا این که در سال ۱۹۳۰ به عنوان منشی صحنه و بازیگر نقش‌های کوتاه وارد سینما شد. در ۱۹۳۳ حضور کاملاً بی‌پردۀ او در صحنه‌ای از فیلم ''خلسه'' (ساختۀ گوستاف ماخاتی<ref>Gustav Machatý</ref>)، باعث شهرت جهانی‌اش شد. فريدريش مندل<ref>Friedrich Mandl</ref>، یکی از چند همسرش که رئیس یک شرکت سازندۀ جنگ‌افزار بود، کوشید تمام نسخه‌های فیلم را بخرد، ولی پیش از آن‌که موفق شود از او طلاق گرفت. در ۱۹۳۸ پس از مدتی زندگی در پاریس و بعد لندن، وارد هالیوود شد، با [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین ـ مایر]] قرارداد بست، اسمش را به لامار تغییر داد و در حالی که لقب ملیح‌ترین زن جهان را گرفته بود، طول دهۀ ۱۹۴۰ را با بازی در تیپ‌های اغلب کلیشه‌ای زنان اسرارآمیز گذرانید. موفق‌ترین فیلم او در گیشه، ''سامسون و دلیله'' بود که برای [[پارامونت، استودیوهای\|پارامونت]] بازی کرد. در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ دیگر نشانی از حضور سینمایی او باقی نمانده بود و آرام آرام به فراموشی سپرده شد. در ۱۹۶۵ اتهام دزدی از یک مغازه، نام او را به تیتر روزنامه‌ها کشید. سال بعد خاطراتش را در کتابی با نام ''خلسه و من'' نوشت. در ۱۹۹۲ و در هفتاد و هشت سالگی بار دیگر به دزدی از یک فروشگاه متهم شد؛ گویی لامار همیشه برای ابراز وجود به جنجال نیاز داشت.

	لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.		لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	'''برخی از آثار سینمایی'''		'''برخی از آثار سینمایی'''

	پول در خیابان (گئورگ یاکوبی - 1930)		''پول در خیابان'' (گئورگ یاکوبی - 1930)

	طوفان در یک لیوان آب (گئورگ یاکوبی - 1931)		''طوفان در یک لیوان آب'' (گئورگ یاکوبی - 1931)

	چمدان آقای اُ. اف. (آلکسی گرانوفسکی - 1931)		''چمدان آقای اُ. اف.'' (آلکسی گرانوفسکی - 1931)

	خلسه (گوستاف ماخاتی - 1933)		''خلسه'' (گوستاف ماخاتی - 1933)

	الجزيره (جان كرامول - 1938)		''الجزيره'' (جان كرامول - 1938)

	خانم منطقۀ گرمسیر (جک کانوی - 1939)		''خانم منطقۀ گرمسیر'' (جک کانوی - 1939)

	رفیق ایکس (کینگ وبدور - 1940)		''رفیق ایکس'' (کینگ وبدور - 1940)

	شهر پررونق (جک کانوی - 1940)		''شهر پررونق'' (جک کانوی - 1940)

	عاليجناب اچ. ام. پلهام (کینگ ويدور - 1941)		''عاليجناب اچ. ام. پلهام'' (کینگ ويدور - 1941)

	دختر زیگفلد (رابرت زد. لنرد - 1941)		''دختر زیگفلد'' (رابرت زد. لنرد - 1941)

	چهارراه‌ها (جک کانوی - 1942)		''چهارراه‌ها'' (جک کانوی - 1942)

	موجود آسمانی (الکساندر هال - 1944)		''موجود آسمانی'' (الکساندر هال - 1944)

	توطئه‌گران (ژان نگولسكو - 1944)		''توطئه‌گران'' (ژان نگولسكو - 1944)

	زن عجيب (ادگار جی. اولمر - 1946)		''زن عجيب'' (ادگار جی. اولمر - 1946)

	خانم رسوا (رابرت استیونسون - 1947)		''خانم رسوا'' (رابرت استیونسون - 1947)

	سامسون و دلیله (سیسیل بی. دمیل - 1949)		''سامسون و دلیله'' (سیسیل بی. دمیل - 1949)

	خانمی بدون گذرنامه (جوزف اچ. لوییس - 1950)		''خانمی بدون گذرنامه'' (جوزف اچ. لوییس - 1950)

	جاسوس مورد علاقۀ من (نورمن زد. مک‌لئود - 1951)		''جاسوس مورد علاقۀ من'' (نورمن زد. مک‌لئود - 1951)

	داستان بشر (اروین آلن - 1957)		''داستان بشر'' (اروین آلن - 1957)

	حیوان مادینه (هری کلر - 1958)		''حیوان مادینه'' (هری کلر - 1958)
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۵

2022-08-17T06:15:15Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-[[پرونده:2042165898.jpg|جایگزین=هدی لامار|بندانگشتی|400x400پیکسل|هدی لامار]]
+{{جعبه زندگینامه
 هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)
@@ خط ۲۹: / خط ۵۶: @@
 عاليجناب اچ. ام. پلهام (کینگ ويدور - 1941)
-دختر زیگفلد (رابرت زد. لنرد - 1941
+دختر زیگفلد (رابرت زد. لنرد - 1941)
 چهارراه‌ها (جک کانوی - 1942)

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۹

2022-08-17T06:09:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۹
خط ۲:		خط ۲:
	هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)		هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)

	بازیگر زن اتریشی- امریکایی. با نام هدویگ اوا ماریا کیسلر (Hedwig Eva Maria Kiesler) در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. پدرش بانکدار و مادرش نوازندۀ پیانو بود. هدی از دو سالگی مورد توجه یک کارگردان تئاتر که با خانوادۀ آنان دوستی داشت قرار گرفت و از ده سالگی به نواختن پیانو و رقص باله مشغول شد. در مدرسۀ نمایشی [[راینهارت، ماکس (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|ماکس راینهارت]] (برلین) تعلیم دید. تا این که در سال ۱۹۳۰ به عنوان منشی صحنه و بازیگر نقش‌های کوتاه وارد سینما شد. در ۱۹۳۳ حضور کاملاً بی‌پردۀ او در صحنه‌ای از فیلم ''خلسه'' (ساختۀ گوستاف ماخاتی)، باعث شهرت جهانی‌اش شد. فريدريش مندل (Friedrich Mandl)، یکی از چند همسرش که رئیس یک شرکت سازندۀ جنگ‌افزار بود، کوشید تمام نسخه‌های فیلم را بخرد، ولی پیش از آن‌که موفق شود از او طلاق گرفت. در ۱۹۳۸ پس از مدتی زندگی در پاریس و بعد لندن، وارد هالیوود شد، با [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین ـ مایر]] قرارداد بست، اسمش را به لامار تغییر داد و در حالی که لقب ملیح‌ترین زن جهان را گرفته بود، طول دهۀ ۱۹۴۰ را با بازی در تیپ‌های اغلب کلیشه‌ای زنان اسرارآمیز گذرانید. موفق‌ترین فیلم او در گیشه، ''سامسون و دلیله'' بود که برای [[پارامونت، استودیوهای\|پارامونت]] بازی کرد. در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ دیگر نشانی از حضور سینمایی او باقی نمانده بود و آرام آرام به فراموشی سپرده شد. در ۱۹۶۵ اتهام دزدی از یک مغازه، نام او را به تیتر روزنامه‌ها کشید. سال بعد خاطراتش را در کتابی با نام ''خلسه و من'' نوشت. در ۱۹۹۲ و در هفتاد و هشت سالگی بار دیگر به دزدی از یک فروشگاه متهم شد؛ گویی لامار همیشه برای ابراز وجود به جنجال نیاز داشت.		بازیگر زن اتریشی- امریکایی. با نام هدویگ اوا ماریا کیسلر<ref>Hedwig Eva Maria Kiesler</ref> در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. پدرش بانکدار و مادرش نوازندۀ پیانو بود. هدی از دو سالگی مورد توجه یک کارگردان تئاتر که با خانوادۀ آنان دوستی داشت قرار گرفت و از ده سالگی به نواختن پیانو و رقص باله مشغول شد. در مدرسۀ نمایشی [[راینهارت، ماکس (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|ماکس راینهارت]] (برلین) تعلیم دید. تا این که در سال ۱۹۳۰ به عنوان منشی صحنه و بازیگر نقش‌های کوتاه وارد سینما شد. در ۱۹۳۳ حضور کاملاً بی‌پردۀ او در صحنه‌ای از فیلم ''خلسه'' (ساختۀ گوستاف ماخاتی)، باعث شهرت جهانی‌اش شد. فريدريش مندل<ref>Friedrich Mandl</ref>، یکی از چند همسرش که رئیس یک شرکت سازندۀ جنگ‌افزار بود، کوشید تمام نسخه‌های فیلم را بخرد، ولی پیش از آن‌که موفق شود از او طلاق گرفت. در ۱۹۳۸ پس از مدتی زندگی در پاریس و بعد لندن، وارد هالیوود شد، با [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین ـ مایر]] قرارداد بست، اسمش را به لامار تغییر داد و در حالی که لقب ملیح‌ترین زن جهان را گرفته بود، طول دهۀ ۱۹۴۰ را با بازی در تیپ‌های اغلب کلیشه‌ای زنان اسرارآمیز گذرانید. موفق‌ترین فیلم او در گیشه، ''سامسون و دلیله'' بود که برای [[پارامونت، استودیوهای\|پارامونت]] بازی کرد. در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ دیگر نشانی از حضور سینمایی او باقی نمانده بود و آرام آرام به فراموشی سپرده شد. در ۱۹۶۵ اتهام دزدی از یک مغازه، نام او را به تیتر روزنامه‌ها کشید. سال بعد خاطراتش را در کتابی با نام ''خلسه و من'' نوشت. در ۱۹۹۲ و در هفتاد و هشت سالگی بار دیگر به دزدی از یک فروشگاه متهم شد؛ گویی لامار همیشه برای ابراز وجود به جنجال نیاز داشت.

	لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل (George Antheil)، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده» (FHSS) بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده» (Spread spectrum) نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم (Wireless network) شد.		لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل<ref>George Antheil</ref>، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده»<ref>FHSS</ref> بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده»<ref>Spread spectrum</ref> نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم<ref>Wireless network</ref> شد.

	لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی (Georg Jacoby)، کارل بوزه (Carl Boese) و آلکسی گرانوفسکی (Alexis Granowsky) کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار (Weimar) اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگریِ به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش (Marlene Dietrich) و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا/ Ninotchka''»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق'' (Boom Town) یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد'' (Ziegfeld Girl)، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام'' (H.M. Pulham, Esq.). نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز'' (Gaslight) را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.		لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی<ref>Georg Jacoby</ref>، کارل بوزه<ref>Carl Boese</ref> و آلکسی گرانوفسکی<ref>Alexis Granowsky</ref> کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار<ref>Weimar</ref> اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگریِ به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش<ref>Marlene Dietrich</ref> و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا''<ref> ''Ninotchka''</ref>»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق''<ref>Boom Town</ref> یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد''<ref>Ziegfeld Girl</ref>، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام''<ref>H.M. Pulham, Esq.</ref>. نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز''<ref>Gaslight</ref> را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۳

2022-08-17T06:03:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۳
خط ۵۰:		خط ۵۰:

	حیوان مادینه (هری کلر - 1958)		حیوان مادینه (هری کلر - 1958)
			----




	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۳

2022-08-17T06:03:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۳
خط ۵۰:		خط ۵۰:

	حیوان مادینه (هری کلر - 1958)		حیوان مادینه (هری کلر - 1958)
			[[رده:سینما]]
			[[رده:جهان - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۲

2022-08-17T06:02:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:2042165898.jpg\|جایگزین=هدی لامار\|بندانگشتی\|400x400پیکسل\|هدی لامار]]
	هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)		هدی لامار (وین 9 نوامبر 1914- فلوریدا 19 ژانویه 2000م) (Hedy Lamarr)

Reza rouzbahani در ‏۱۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۰

2022-08-15T11:20:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۰
خط ۵:		خط ۵:
	لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل (George Antheil)، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده» (FHSS) بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده» (Spread spectrum) نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم (Wireless network) شد.		لامار طی دورۀ [[جنگ جهانی دوم]] با کمک دوست آهنگسازش، جورج آنتایل (George Antheil)، روشی را ابداع کردند تا با استفاده از «پرش فرکانسی مبتنی بر طیف گسترده» (FHSS) بتوان با یک گیرنده و فرستنده، از احتمال وجود یک اژدر اطلاع حاصل کرد. این روش ابداعی آنها که امروزه «مخابرات طیف گسترده» (Spread spectrum) نامیده می‌شود و به‌طور گسترده‌ای در علم مخابرات و ارتباطات کاربرد دارد، در ۱۱ اوت ۱۹۴۲ ثبت شد. اگرچه در آن زمان این تکنیک مورد توجه قرار نگرفت، اما بعدتر پایۀ فناوری‌های مدرنی چون [[بلوتوث]] و شبکۀ بی‌سیم (Wireless network) شد.

	لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی (Georg Jacoby)، کارل بوزه (Carl Boese) و آلکسی گرانوفسکی (Alexis Granowsky) کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار (Weimar) اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگریِ به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش (Marlene Dietrich) و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا/ Ninotchka''»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق'' (Boom Town) یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد'' (Ziegfeld Girl)، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب ه. م. پلهام'' (H.M. Pulham, Esq.). نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز'' (Gaslight) را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.		لامار در دورۀ اولیۀ کارش در سینمای دهۀ ۱۹۳۰ آلمان و اتریش، زمانی که با کارگردانانی چون گئورگ یاکوبی (Georg Jacoby)، کارل بوزه (Carl Boese) و آلکسی گرانوفسکی (Alexis Granowsky) کار می‌کرد، بازی‌هایش نمایانگر مهارت‌هایی بودند که در تئاتر وایمار (Weimar) اندوخته بود. با این حال هالیوود او را نه به خاطر قابلیت‌های بازیگریِ به هرحال محدودش، بلکه به خاطر ملاحت مسحورکننده‌اش بود که به سرعت پذیرفت. فیلم ''خلسه'' در اروپا فروش موفقی داشت ولی وقتی به آمریکا رسید، از تیغ سانسور گذشت. با این حال ظاهراً همین فیلم رسوایی‌برانگیز که از نخستین فیلم‌های برهنه‌نمایی سینمای جهان است، برای به کرسی نشاندن حضور سینمایی او کافی بود. در هالیوود هرگز به موفقیت هنری یا تجاری مهاجران دیگری مثل مارلنه دیتریش (Marlene Dietrich) و [[گرتا گاربو]] دست نیافت. او را با همان صحنۀ بی‌پردۀ ''خلسه'' می‌شناختند و مورد قضاوت قرار می‌دادند. شاید به همین خاطر عمدتاً از نقش‌هایی که می‌توانستند محرک استعدادش باشند، محروم ماند و تصویر او به یک شیء ایده‌آل برای بهره‌برداری شرکت‌های فیلمسازی تبدیل شد. لامار طی دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بر مد روز و آرایش بازیگران و تماشاگران زن تأثیر بسیاری گذاشت. موهای خرمایی و فرق از وسط باز شده‌اش مورد تقلید قرار گرفت. در عین حال نورپردازی و چهره‌آرایی همواره در خدمت پوشاندن واقعیت چهرۀ بی‌حالت و اندکی درشت او بودند. اغلب به نقش زن شهرآشوب قانع می‌ماند: دور از دسترس، با نگاهی نگران. با مدد این ویژگی‌ها ابتدا طی دورۀ کوتاهی به عنوان ستاره قابل قبول می‌نمود، و با تقلیدِ «''نینوچکا/ Ninotchka''»ی گرتا گاربو در ''رفیق ایکس''، یا در نقش لعبت وسوسه‌گر [[کلارک گیبل]] در ''شهر پررونق'' (Boom Town) یا در نقش زنی وفادار به شوهر در ''دختر زیگفلد'' (Ziegfeld Girl)، به عنوان یکی از سه راس داستان فیلم (در کنار [[لانا ترنر]] و [[جودی گارلند]]) و در ''عالیجناب اچ. ام. پلهام'' (H.M. Pulham, Esq.). نقش‌های [[اینگرید برگمان]] در [[کازابلانکا (سینما)\|کازابلانکا]] و ''چراغ گاز'' (Gaslight) را رد کرد و بعداً در فیلم‌هایی با موقعیت‌های مشابه مجبور شد تقلیدگر نه چندان موفق آنها باشد. خیلی زود ستاره‌اش رو به افول گذاشت. ''سامسون و دلیله'' بیش‌تر به این خاطر که جاذبۀ فراموش‌شدۀ او را احیا می‌کرد، اهمیت داشت و نه به خاطر شخصیت‌پردازی سطحی «دلیله». از اواسط دهۀ ۱۹۵۰ به بعد آن‌چه برایش مانده بود طلاق‌های پرشمار، شهرت نامساعد به خاطر روابط جنجالی و ورشکستگی مالی بود؛ با این حال ستایشگران سرسخت هرگز از خیره ماندن به تصویر او خسته نشدند.


خط ۲۶:		خط ۲۶:
	شهر پررونق (جک کانوی - 1940)		شهر پررونق (جک کانوی - 1940)

	عاليجناب ه. م. پلهام (کینگ ويدور - 1941)		عاليجناب اچ. ام. پلهام (کینگ ويدور - 1941)

	دختر زیگفلد (رابرت زد. لنرد - 1941		دختر زیگفلد (رابرت زد. لنرد - 1941