https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%87%D8%A7%DB%8Cهندوایرانی، زبان های - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-12T04:37:51Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%87%D8%A7%DB%8C&diff=1208219&oldid=prevDaneshGostar: جایگزینی متن - '\\4' به '<!--4'2019-07-24T05:23:50Z<p>جایگزینی متن - '\\4' به '<!--4'</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
هِندوایرانی، زبانهای <br><br />
<p>گروهی زبانی شامل شرقیترین شاخۀ خانوادۀ زبانهای هندواروپایی. این گروه معمولاً به دو دستۀ هندواروپایی (هندی) و ایرانی تقسیم میشود. هندواروپایی بیشتر در هندوستان، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا، نپال و نواحی هیمالیا، و ایرانی در ایران، پاکستان، افغانستان، تاجیکستان، و برخی از مناطق قفقاز، آناتولی و عراق و آسیای میانه تکلّم میشود. هندوآریایی و ایرانی قرابت دستوری و واژگانی فراوان دارند و مجموعاً شاخهای از خانوادۀ زبانهای هندواروپایی را تشکیل میدهند. خاستگاه این گروه احتمالاً در شمال افغانستان و در آسیای میانۀ کنونی (ترکستان سابق) بوده است. ایرانیان از این مناطق به جنوب و هندوآریاییان به مشرق مهاجرت کردند و زبانهای خود را در نواحی جدید رواج دادند. علت این انشقاق، که احتمالاً در حدود هزارۀ دوم پیش از میلاد اتفاق افتاد، دانسته نیست. متون مقدس بودایی، جِینی و هندو به زبانهای هندوآریایی و متون دینی زردشتی و مانوی به زبانهای ایرانی نوشته شدهاند. وداها (ح ۱۵۰۰ـ۱۲۰۰پم) به سانسکریت کهن است، و اوستا قدیمترین متن به زبانهای ایرانی است. هر دو دسته از این گروه زبانی سه مرحلۀ قدیم، میانه و جدید را طی کردهاند. زبانهای مردۀ سُغدی، سکایی، ختنی، خوارزمی، بلخی و اوستی قدیم و زبانهای موجود پشتو و کردی از شاخههای زبانی دستۀ زبانهای ایرانیاند.</p><br />
<br><!--41123600--><br />
[[رده:زبان شناسی و ترجمه]]<br />
[[رده:زبان شناسی غیرایران]]</div>DaneshGostar