هنر پیشارافائلی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۳

2025-11-08T09:03:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:41126100-2.jpg\|بندانگشتی\|تابلوی ماریانا، اثر جان اورت میلی]]
	هنر پیشارافائِلی (Pre-Raphaelite Brotherhood)		هنر پیشارافائِلی (Pre-Raphaelite Brotherhood)

	~~[[File:41126100.jpg\|thumb\|تابلوي ماريانا، اثر جان اورت ميلي]]~~

	گروهی از نقاشان انگلیسی (۱۸۴۸ـ۱۸۵۳م)، که در میان هفت بنیادگذار آن، [[روستی، دانته گابریل (۱۸۲۸ـ۱۸۸۲)\|دانته گابریل روسّتی]]<ref>Dante Gabriel Rossetti</ref>، [[میلی، جان اورت (۱۸۲۹ـ۱۸۹۶)\|جان اِورِت میلی]]<ref>John Everett Millais</ref>، و [[هانت، هولمن (۱۸۲۷ـ۱۹۱۰)\|هولمن هانت]]<ref>Holman Hunt</ref>، سه دانشجوی جوان آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>، برجسته‌ترین شخصیت‌ها بودند. هدفشان نقاشی از موضوع‌های جدی، مطالعۀ دقیق طبیعت، و بازگشت به خلوص نیّت نقاشان پیش از رافائل<ref>Raphael </ref> (۱۴۸۳ـ۱۵۲۰م) بود. دست‌مایه‌های آثارشان بیشتر دینی و ادبی بودند، که آن‌ها را با وسواس در طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref>، و دقّت در جزئیات به‌تصویر می‌کشیدند. دیری نگذشت که گروه ازهم پاشید، اما واقع‌گرایی<ref>realism </ref> تازه‌ای به هنر دهۀ ۱۸۵۰م افزود، و نقاشان بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط هانت تا پایان، به آرمان‌های پیشارافائلی وفادار ماند؛ ولی نام گروه، تنها روی روستّی ماند که بیشترین فاصله را از آن گرفته بود. آثار متأخر رؤیایی و خیالیِ روسّتّی، پیشارافائلی خوانده شدند، در حالی‌که هیچ نسبتی با افکار اولیۀ گروه نداشتند. «موج دوم» پیشارافائلی در اواخر قرن ۱۹م، به‌وسیلۀ [[راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰)\|راسکین]]<ref>Ruskin </ref> و روستّی پدید آمد که با احیای صنایع دستی و هنرِ طراحی قرین شد. ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref> و [[برن ـ جونز، ادوارد (۱۸۳۳ـ۱۸۹۸)\|ادوارد برن ـ جونز]]<ref>Edward Burne-Jones</ref> از هنرمندانی بودند که در این زمان از آن تأثیر پذیرفتند. اخوت پیشارافائلی در واکنش به بی‌مایه‌گی هنر آکادمیکِ<ref>academic </ref> اوایل عهد ویکتوریا<ref>Victoria </ref>، و با تکیه بر آموزۀ «وفاداری به طبیعتِ» راسکین، و عقیدۀ بازگشت به آرمان‌های پیش از رنسانس<ref>pre-Renaissance</ref>، پدید آمد. نخستین نقاشی‌های آنان با جزئیات پرتفصیل‌ و رنگ‌های درخشان، بسیاری از پیروان خود را بر سر شوق آوردند. دِوِرِل<ref>Deverell </ref>، ویندوس<ref>Windus </ref>، [[برتبی، جان (۱۹۲۸ـ۱۹۹۲)\|جان برت]]<ref>John Brett</ref>، بِرْتون<ref>Burton </ref>، و رابرت مارتینو<ref>Robert Martineau</ref> از نخستین شاگردان پیشارافائلی‌ها بودند، که آثار ارزنده‌ای خلق کردند. دومین تحوّل پیشارافائلی نخست در ۱۸۵۷م، در تلاش نافرجامی در نقاشی دیوارهای ساختمان اتحادیۀ آکسفورد<ref>Oxford Union</ref> تجلّی یافت، که در آن روستّی از همکاری ویلیام ماریس و ادوارد برن جونز و دیگران برخوردار بود. در مؤسسه‌ای که بعدها ماریس تأسیس کرد، هنر پیشارافائلی را در طراحی انواع کالاهای مصرفی به‌کار گرفت.		گروهی از نقاشان انگلیسی (۱۸۴۸ـ۱۸۵۳م)، که در میان هفت بنیادگذار آن، [[روستی، دانته گابریل (۱۸۲۸ـ۱۸۸۲)\|دانته گابریل روسّتی]]<ref>Dante Gabriel Rossetti</ref>، [[میلی، جان اورت (۱۸۲۹ـ۱۸۹۶)\|جان اِورِت میلی]]<ref>John Everett Millais</ref>، و [[هانت، هولمن (۱۸۲۷ـ۱۹۱۰)\|هولمن هانت]]<ref>Holman Hunt</ref>، سه دانشجوی جوان آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>، برجسته‌ترین شخصیت‌ها بودند. هدفشان نقاشی از موضوع‌های جدی، مطالعۀ دقیق طبیعت، و بازگشت به خلوص نیّت نقاشان پیش از رافائل<ref>Raphael </ref> (۱۴۸۳ـ۱۵۲۰م) بود. دست‌مایه‌های آثارشان بیشتر دینی و ادبی بودند، که آن‌ها را با وسواس در طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref>، و دقّت در جزئیات به‌تصویر می‌کشیدند. دیری نگذشت که گروه ازهم پاشید، اما واقع‌گرایی<ref>realism </ref> تازه‌ای به هنر دهۀ ۱۸۵۰م افزود، و نقاشان بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط هانت تا پایان، به آرمان‌های پیشارافائلی وفادار ماند؛ ولی نام گروه، تنها روی روستّی ماند که بیشترین فاصله را از آن گرفته بود. آثار متأخر رؤیایی و خیالیِ روسّتّی، پیشارافائلی خوانده شدند، در حالی‌که هیچ نسبتی با افکار اولیۀ گروه نداشتند. «موج دوم» پیشارافائلی در اواخر قرن ۱۹م، به‌وسیلۀ [[راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰)\|راسکین]]<ref>Ruskin </ref> و روستّی پدید آمد که با احیای صنایع دستی و هنرِ طراحی قرین شد. ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref> و [[برن ـ جونز، ادوارد (۱۸۳۳ـ۱۸۹۸)\|ادوارد برن ـ جونز]]<ref>Edward Burne-Jones</ref> از هنرمندانی بودند که در این زمان از آن تأثیر پذیرفتند. اخوت پیشارافائلی در واکنش به بی‌مایه‌گی هنر آکادمیکِ<ref>academic </ref> اوایل عهد ویکتوریا<ref>Victoria </ref>، و با تکیه بر آموزۀ «وفاداری به طبیعتِ» راسکین، و عقیدۀ بازگشت به آرمان‌های پیش از رنسانس<ref>pre-Renaissance</ref>، پدید آمد. نخستین نقاشی‌های آنان با جزئیات پرتفصیل‌ و رنگ‌های درخشان، بسیاری از پیروان خود را بر سر شوق آوردند. دِوِرِل<ref>Deverell </ref>، ویندوس<ref>Windus </ref>، [[برتبی، جان (۱۹۲۸ـ۱۹۹۲)\|جان برت]]<ref>John Brett</ref>، بِرْتون<ref>Burton </ref>، و رابرت مارتینو<ref>Robert Martineau</ref> از نخستین شاگردان پیشارافائلی‌ها بودند، که آثار ارزنده‌ای خلق کردند. دومین تحوّل پیشارافائلی نخست در ۱۸۵۷م، در تلاش نافرجامی در نقاشی دیوارهای ساختمان اتحادیۀ آکسفورد<ref>Oxford Union</ref> تجلّی یافت، که در آن روستّی از همکاری ویلیام ماریس و ادوارد برن جونز و دیگران برخوردار بود. در مؤسسه‌ای که بعدها ماریس تأسیس کرد، هنر پیشارافائلی را در طراحی انواع کالاهای مصرفی به‌کار گرفت.

Nazanin در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۹

2025-11-08T08:59:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:41126100.jpg\|thumb\|تابلوي ماريانا، اثر جان اورت ميلي]]		[[File:41126100.jpg\|thumb\|تابلوي ماريانا، اثر جان اورت ميلي]]

	گروهی از نقاشان انگلیسی (~~۱۸۴۸ـ۱۸۵۳~~)، که در میان هفت بنیادگذار آن، دانته گابریل روسّتی<ref>Dante Gabriel Rossetti</ref>، جان اِورِت میلی<ref>John Everett Millais</ref>، و هولمن هانت<ref>Holman Hunt</ref>، سه دانشجوی جوان آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>، برجسته‌ترین شخصیت‌ها بودند. هدفشان نقاشی از موضوع‌های جدی، مطالعۀ دقیق طبیعت، و بازگشت به خلوص نیّت نقاشان پیش از رافائل<ref>Raphael </ref> (۱۴۸۳ـ۱۵۲۰م) بود. دست‌مایه‌های آثارشان بیشتر دینی و ادبی بودند، که آن‌ها را با وسواس در طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref>، و دقّت در جزئیات به‌تصویر می‌کشیدند. دیری نگذشت که گروه ازهم پاشید، اما واقع‌گرایی<ref>realism </ref>~~ ~~تازه‌ای به هنر دهۀ ~~۱۸۵۰~~ افزود، و نقاشان بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط هانت تا پایان، به آرمان‌های پیشارافائلی وفادار ماند؛ ولی نام گروه، تنها روی روستّی ماند که بیشترین فاصله را از آن گرفته بود. آثار متأخر رؤیایی و خیالیِ روسّتّی، پیشارافائلی خوانده شدند، در حالی‌که هیچ نسبتی با افکار اولیۀ گروه نداشتند. «موج دوم» پیشارافائلی در اواخر قرن ~~۱۹،~~ به‌وسیلۀ راسکین<ref>Ruskin </ref>~~ ~~و روستّی پدید آمد که با احیای صنایع دستی و هنرِ طراحی قرین شد. ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>~~ ~~و ادوارد برن ـ جونز<ref>Edward Burne-Jones</ref>~~ ~~از هنرمندانی بودند که در این زمان از آن تأثیر پذیرفتند. اخوت پیشارافائلی در واکنش به بی‌مایه‌گی هنر آکادمیکِ<ref>academic </ref>~~ ~~اوایل عهد ویکتوریا<ref>Victoria </ref>، و با تکیه بر آموزۀ «وفاداری به طبیعتِ» راسکین، و عقیدۀ بازگشت به آرمان‌های پیش از رنسانس<ref>pre-Renaissance</ref>، پدید آمد. نخستین نقاشی‌های آنان با جزئیات پرتفصیل‌ و رنگ‌های درخشان، بسیاری از پیروان خود را بر سر شوق آوردند. دِوِرِل<ref>Deverell </ref>، ویندوس<ref>Windus </ref>، جان برت<ref>John Brett</ref>، بِرْتون<ref>Burton </ref>، و رابرت مارتینو<ref>Robert Martineau</ref>~~ ~~از نخستین شاگردان پیشارافائلی‌ها بودند، که آثار ارزنده‌ای خلق کردند. دومین تحوّل پیشارافائلی نخست در ~~۱۸۵۷،~~ در تلاش نافرجامی در نقاشی دیوارهای ساختمان اتحادیۀ آکسفورد<ref>Oxford Union</ref>~~ ~~تجلّی یافت، که در آن روستّی از همکاری ویلیام ماریس و ادوارد برن جونز و دیگران برخوردار بود. در مؤسسه‌ای که بعدها ماریس تأسیس کرد، هنر پیشارافائلی را در طراحی انواع کالاهای مصرفی به‌کار گرفت.		گروهی از نقاشان انگلیسی (۱۸۴۸ـ۱۸۵۳م)، که در میان هفت بنیادگذار آن، [[روستی، دانته گابریل (۱۸۲۸ـ۱۸۸۲)\|دانته گابریل روسّتی]]<ref>Dante Gabriel Rossetti</ref>، [[میلی، جان اورت (۱۸۲۹ـ۱۸۹۶)\|جان اِورِت میلی]]<ref>John Everett Millais</ref>، و [[هانت، هولمن (۱۸۲۷ـ۱۹۱۰)\|هولمن هانت]]<ref>Holman Hunt</ref>، سه دانشجوی جوان آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>، برجسته‌ترین شخصیت‌ها بودند. هدفشان نقاشی از موضوع‌های جدی، مطالعۀ دقیق طبیعت، و بازگشت به خلوص نیّت نقاشان پیش از رافائل<ref>Raphael </ref> (۱۴۸۳ـ۱۵۲۰م) بود. دست‌مایه‌های آثارشان بیشتر دینی و ادبی بودند، که آن‌ها را با وسواس در طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref>، و دقّت در جزئیات به‌تصویر می‌کشیدند. دیری نگذشت که گروه ازهم پاشید، اما واقع‌گرایی<ref>realism </ref> تازه‌ای به هنر دهۀ ۱۸۵۰م افزود، و نقاشان بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط هانت تا پایان، به آرمان‌های پیشارافائلی وفادار ماند؛ ولی نام گروه، تنها روی روستّی ماند که بیشترین فاصله را از آن گرفته بود. آثار متأخر رؤیایی و خیالیِ روسّتّی، پیشارافائلی خوانده شدند، در حالی‌که هیچ نسبتی با افکار اولیۀ گروه نداشتند. «موج دوم» پیشارافائلی در اواخر قرن ۱۹م، به‌وسیلۀ [[راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰)\|راسکین]]<ref>Ruskin </ref> و روستّی پدید آمد که با احیای صنایع دستی و هنرِ طراحی قرین شد. ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref> و [[برن ـ جونز، ادوارد (۱۸۳۳ـ۱۸۹۸)\|ادوارد برن ـ جونز]]<ref>Edward Burne-Jones</ref> از هنرمندانی بودند که در این زمان از آن تأثیر پذیرفتند. اخوت پیشارافائلی در واکنش به بی‌مایه‌گی هنر آکادمیکِ<ref>academic </ref> اوایل عهد ویکتوریا<ref>Victoria </ref>، و با تکیه بر آموزۀ «وفاداری به طبیعتِ» راسکین، و عقیدۀ بازگشت به آرمان‌های پیش از رنسانس<ref>pre-Renaissance</ref>، پدید آمد. نخستین نقاشی‌های آنان با جزئیات پرتفصیل‌ و رنگ‌های درخشان، بسیاری از پیروان خود را بر سر شوق آوردند. دِوِرِل<ref>Deverell </ref>، ویندوس<ref>Windus </ref>، [[برتبی، جان (۱۹۲۸ـ۱۹۹۲)\|جان برت]]<ref>John Brett</ref>، بِرْتون<ref>Burton </ref>، و رابرت مارتینو<ref>Robert Martineau</ref> از نخستین شاگردان پیشارافائلی‌ها بودند، که آثار ارزنده‌ای خلق کردند. دومین تحوّل پیشارافائلی نخست در ۱۸۵۷م، در تلاش نافرجامی در نقاشی دیوارهای ساختمان اتحادیۀ آکسفورد<ref>Oxford Union</ref> تجلّی یافت، که در آن روستّی از همکاری ویلیام ماریس و ادوارد برن جونز و دیگران برخوردار بود. در مؤسسه‌ای که بعدها ماریس تأسیس کرد، هنر پیشارافائلی را در طراحی انواع کالاهای مصرفی به‌کار گرفت.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ هنر پیشارافایلی را به هنر پیشارافائلی منتقل کرد

2025-04-27T19:02:12Z

Mohammadi3 صفحهٔ هنر پیشارافایلی را به هنر پیشارافائلی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۲
(بدون تفاوت)

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

هنر پیشارافائِلی (Pre-Raphaelite Brotherhood)

[[File:41126100.jpg|thumb|تابلوي ماريانا، اثر جان اورت ميلي]]

گروهی از نقاشان انگلیسی (۱۸۴۸ـ۱۸۵۳)، که در میان هفت بنیادگذار آن، دانته گابریل روسّتی<ref>Dante Gabriel Rossetti</ref>، جان اِورِت میلی<ref>John Everett Millais</ref>، و هولمن هانت<ref>Holman Hunt</ref>، سه دانشجوی جوان آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>، برجسته‌ترین شخصیت‌ها بودند. هدفشان نقاشی از موضوع‌های جدی، مطالعۀ دقیق طبیعت، و بازگشت به خلوص نیّت نقاشان پیش از رافائل<ref>Raphael </ref> (۱۴۸۳ـ۱۵۲۰م) بود. دست‌مایه‌های آثارشان بیشتر دینی و ادبی بودند، که آن‌ها را با وسواس در طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref>، و دقّت در جزئیات به‌تصویر می‌کشیدند. دیری نگذشت که گروه ازهم پاشید، اما واقع‌گرایی<ref>realism </ref> تازه‌ای به هنر دهۀ ۱۸۵۰ افزود، و نقاشان بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط هانت تا پایان، به آرمان‌های پیشارافائلی وفادار ماند؛ ولی نام گروه، تنها روی روستّی ماند که بیشترین فاصله را از آن گرفته بود. آثار متأخر رؤیایی و خیالیِ روسّتّی، پیشارافائلی خوانده شدند، در حالی‌که هیچ نسبتی با افکار اولیۀ گروه نداشتند. «موج دوم» پیشارافائلی در اواخر قرن ۱۹، به‌وسیلۀ راسکین<ref>Ruskin </ref> و روستّی پدید آمد که با احیای صنایع دستی و هنرِ طراحی قرین شد. ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref> و ادوارد برن ـ جونز<ref>Edward Burne-Jones</ref> از هنرمندانی بودند که در این زمان از آن تأثیر پذیرفتند. اخوت پیشارافائلی در واکنش به بی‌مایه‌گی هنر آکادمیکِ<ref>academic </ref> اوایل عهد ویکتوریا<ref>Victoria </ref>، و با تکیه بر آموزۀ «وفاداری به طبیعتِ» راسکین، و عقیدۀ بازگشت به آرمان‌های پیش از رنسانس<ref>pre-Renaissance</ref>، پدید آمد. نخستین نقاشی‌های آنان با جزئیات پرتفصیل‌ و رنگ‌های درخشان، بسیاری از پیروان خود را بر سر شوق آوردند. دِوِرِل<ref>Deverell </ref>، ویندوس<ref>Windus </ref>، جان برت<ref>John Brett</ref>، بِرْتون<ref>Burton </ref>، و رابرت مارتینو<ref>Robert Martineau</ref> از نخستین شاگردان پیشارافائلی‌ها بودند، که آثار ارزنده‌ای خلق کردند. دومین تحوّل پیشارافائلی نخست در ۱۸۵۷، در تلاش نافرجامی در نقاشی دیوارهای ساختمان اتحادیۀ آکسفورد<ref>Oxford Union</ref> تجلّی یافت، که در آن روستّی از همکاری ویلیام ماریس و ادوارد برن جونز و دیگران برخوردار بود. در مؤسسه‌ای که بعدها ماریس تأسیس کرد، هنر پیشارافائلی را در طراحی انواع کالاهای مصرفی به‌کار گرفت.

 

----

[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]