هولدرلین، فریدریش (۱۷۷۰ـ۱۸۴۳) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۳۴

2025-04-23T22:34:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۳۴
خط ۱:		خط ۱:

	~~هولْدِرْلین، فریدْریش (۱۷۷۰ـ۱۸۴۳)(Holderlin, Friedrich)<br /> [[File:41159300.jpg\|thumb\|هولْدِرْلين، فريدْريش]]~~

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = فریدریش هولدرلین		\|عنوان = فریدریش هولدرلین
خط ۲۹:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}[[File:41159300.jpg\|thumb\|هولْدِرْلين، فريدْريش]]
			هولْدِرْلین، فریدْریش (۱۷۷۰ـ۱۸۴۳)(Holderlin, Friedrich)<br />

	شاعر تغزلی آلمانی. با شعرش کوشید میان مسیحیت و حال و هوای مذهبی یونان باستان آشتی برقرار سازد و قالب‌های شعر یونانی را وارد شعر آلمانی کند. برخی از آثار او عبارت‌اند از ''هوپریون<ref>Hyperion</ref>'' (۱۷۹۷ـ۱۷۹۹) که رمانی مکاتبه‌ای است؛ ترجمه‌هایی از [[سوفوکلس]]<ref>Sophocles </ref> (۱۸۰۴)؛ شعرهایی خیال‌پردازانه از قبیل مرثیۀ «زاری منون بر دیوتیما<ref>Menons Klagen um Diotima/Menon’s Lament for Diotima</ref>»؛ و «پاتموس<ref>Patmos</ref>» (۱۸۰۶)، که شعری درخشان و مکاشفه‌ای است. هولدرلین جلوتر از زمان خود بود و آرمان‌های یونان باستان را الگوی جامعۀ معاصر می‌دانست؛ به‌همین سبب در بسیاری از آثارش مادّیگری و تاجرمآبی رایج را نشان داد و آن‌ها را محکوم کرد. ترجمه‌هایش از ''[[آنتیگونه]]<ref>Antigone</ref>''~~ ~~و ''ادیپ<ref>Oedipus</ref>''~~ ~~سوفوکلس چه‌بسا بر سبک او، که بر عروض یونانی متکی است، تأثیر گذاشته باشد. از شعر هولدرلین در زمان حیاتش استقبال نشد؛ [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe</ref> و [[شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)\|شیلر]]<ref>Schiller</ref> مفهوم اشعارش را درک نکردند، و فقط با تلاش [[ریلکه، راینر ماریا (۱۸۷۵ـ۱۹۲۶)\|راینر ماریا ریلکه]]<ref>Rainer Maria Rilke</ref> و [[~~گیورگه،~~ اشتفان ~~(۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)~~\|اشتفان گئورگه]]<ref>Stefan George</ref> بود که به‌منزلۀ یکی از شاعران مهم آلمان شناخته شد. هولدرلین در لاوفن<ref>Lauffen</ref>، واقع در کنارۀ رود نِکار<ref>Neckar</ref>، زاده شد؛ الهیات را در توبینگن<ref>Tübingen</ref> و فلسفه را در دانشگاه ینا<ref>Jena</ref> خواند و با [[هگل، ~~گیورگ~~ ویلهلم فریدریش ~~(۱۷۷۰ـ۱۸۳۱)~~\|هگل]]<ref>Hegel</ref> و [[شلینگ، فریدریش (۱۷۷۵ـ۱۸۵۴)\|شلینگ]]<ref>Schelling</ref>، فیلسوفان آلمانی، دوست بود. در آلمان در خانۀ بانکداری فرانکفورتی با ‌نام گونتارت<ref>Gontard</ref> معلم سرخانه بود (۱۷۹۶ـ۱۷۹۸) و عاشق همسر او شد. سوزِته گونتارت<ref>Susette Gontard</ref>، در غزل‌های او همان «دیوتیما» است؛ تأثیر سوزِته در هولدرلین به‌قدری عمیق بود که تأثیر کلوپشتوک و شیلر را، که در اشعار اولیه‌اش به‌خوبی نمایان بود، کمرنگ کرد. پس از آن‌که گونتارت متوجه رابطۀ آن‌ها شد، هولدرلین از فرانکفورت رفت و به‌کار معلمی خود در سوئیس و فرانسه ادامه داد. در ۱۸۰۱ نشانه‌های بروز آشفتگی ذهنی در او پدید آمد و غیر از دورۀ کوتاهی که در هومبورگ<ref>Homburg</ref> (۱۸۰۴) کتابدار بود، باقی عمر به روان‌پریشی حاد مبتلا بود و مدتی نیز در بیمارستان روانی بستری شد (۱۸۰۶ـ۱۸۰۷).		شاعر تغزلی آلمانی. با شعرش کوشید میان مسیحیت و حال و هوای مذهبی یونان باستان آشتی برقرار سازد و قالب‌های شعر یونانی را وارد شعر آلمانی کند. برخی از آثار او عبارت‌اند از ''هوپریون<ref>''Hyperion''</ref>'' (۱۷۹۷ـ۱۷۹۹) که رمانی مکاتبه‌ای است؛ ترجمه‌هایی از [[سوفوکلس]]<ref>Sophocles </ref> (۱۸۰۴)؛ شعرهایی خیال‌پردازانه از قبیل مرثیۀ «زاری منون بر دیوتیما<ref>Menons Klagen um Diotima/Menon’s Lament for Diotima</ref>»؛ و «پاتموس<ref>Patmos</ref>» (۱۸۰۶)، که شعری درخشان و مکاشفه‌ای است. هولدرلین جلوتر از زمان خود بود و آرمان‌های یونان باستان را الگوی جامعۀ معاصر می‌دانست؛ به‌همین سبب در بسیاری از آثارش مادّیگری و تاجرمآبی رایج را نشان داد و آن‌ها را محکوم کرد. ترجمه‌هایش از ''[[آنتیگونه]]<ref>''Antigone''</ref>'' و ''ادیپ<ref>''Oedipus''</ref>'' سوفوکلس چه‌بسا بر سبک او، که بر عروض یونانی متکی است، تأثیر گذاشته باشد. از شعر هولدرلین در زمان حیاتش استقبال نشد؛ [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe</ref> و [[شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)\|شیلر]]<ref>Schiller</ref> مفهوم اشعارش را درک نکردند، و فقط با تلاش [[ریلکه، راینر ماریا (۱۸۷۵ـ۱۹۲۶)\|راینر ماریا ریلکه]]<ref>Rainer Maria Rilke</ref> و [[گئورگه، اشتفان\|اشتفان گئورگه]]<ref>Stefan George</ref> بود که به‌منزلۀ یکی از شاعران مهم آلمان شناخته شد. هولدرلین در لاوفن<ref>Lauffen</ref>، واقع در کنارۀ رود نِکار<ref>Neckar</ref>، زاده شد؛ الهیات را در توبینگن<ref>Tübingen</ref> و فلسفه را در دانشگاه ینا<ref>Jena</ref> خواند و با [[هگل، گئورگ ویلهلم فریدریش\|هگل]]<ref>Hegel</ref> و [[شلینگ، فریدریش (۱۷۷۵ـ۱۸۵۴)\|شلینگ]]<ref>Schelling</ref>، فیلسوفان آلمانی، دوست بود. در آلمان در خانۀ بانکداری فرانکفورتی با ‌نام گونتارت<ref>Gontard</ref> معلم سرخانه بود (۱۷۹۶ـ۱۷۹۸) و عاشق همسر او شد. سوزِته گونتارت<ref>Susette Gontard</ref>، در غزل‌های او همان «دیوتیما» است؛ تأثیر سوزِته در هولدرلین به‌قدری عمیق بود که تأثیر کلوپشتوک و شیلر را، که در اشعار اولیه‌اش به‌خوبی نمایان بود، کمرنگ کرد. پس از آن‌که گونتارت متوجه رابطۀ آن‌ها شد، هولدرلین از فرانکفورت رفت و به‌کار معلمی خود در سوئیس و فرانسه ادامه داد. در ۱۸۰۱ نشانه‌های بروز آشفتگی ذهنی در او پدید آمد و غیر از دورۀ کوتاهی که در هومبورگ<ref>Homburg</ref> (۱۸۰۴) کتابدار بود، باقی عمر به روان‌پریشی حاد مبتلا بود و مدتی نیز در بیمارستان روانی بستری شد (۱۸۰۶ـ۱۸۰۷).

Aeen در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۴۶

2020-06-07T09:46:25Z

صفحهٔ تازه

هولْدِرْلین، فریدْریش (۱۷۷۰ـ۱۸۴۳)(Holderlin, Friedrich)<br /> [[File:41159300.jpg|thumb|هولْدِرْلين، فريدْريش]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = فریدریش هولدرلین
|نام = Friedrich Holderlin
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۷۷۰م
|تاریخ مرگ=۱۸۴۳م
|دوره زندگی=
|ملیت=آلمانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل الهیات در توبینگن و فلسفه در دانشگاه ینا
| شغل و تخصص اصلی =شاعر
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =ادبیات غرب
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

شاعر تغزلی آلمانی. با شعرش کوشید میان مسیحیت و حال و هوای مذهبی یونان باستان آشتی برقرار سازد و قالب‌های شعر یونانی را وارد شعر آلمانی کند. برخی از آثار او عبارت‌اند از ''هوپریون<ref>Hyperion</ref>'' (۱۷۹۷ـ۱۷۹۹) که رمانی مکاتبه‌ای است؛ ترجمه‌هایی از [[سوفوکلس]]<ref>Sophocles </ref> (۱۸۰۴)؛ شعرهایی خیال‌پردازانه از قبیل مرثیۀ «زاری منون بر دیوتیما<ref>Menons Klagen um Diotima/Menon’s Lament for Diotima</ref>»؛ و «پاتموس<ref>Patmos</ref>» (۱۸۰۶)، که شعری درخشان و مکاشفه‌ای است. هولدرلین جلوتر از زمان خود بود و آرمان‌های یونان باستان را الگوی جامعۀ معاصر می‌دانست؛ به‌همین سبب در بسیاری از آثارش مادّیگری و تاجرمآبی رایج را نشان داد و آن‌ها را محکوم کرد. ترجمه‌هایش از ''[[آنتیگونه]]<ref>Antigone</ref>'' و ''ادیپ<ref>Oedipus</ref>'' سوفوکلس چه‌بسا بر سبک او، که بر عروض یونانی متکی است، تأثیر گذاشته باشد. از شعر هولدرلین در زمان حیاتش استقبال نشد؛ [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)|گوته]]<ref>Goethe</ref> و [[شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)|شیلر]]<ref>Schiller</ref> مفهوم اشعارش را درک نکردند، و فقط با تلاش [[ریلکه، راینر ماریا (۱۸۷۵ـ۱۹۲۶)|راینر ماریا ریلکه]]<ref>Rainer Maria Rilke</ref> و [[گیورگه، اشتفان (۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)|اشتفان گئورگه]]<ref>Stefan George</ref> بود که به‌منزلۀ یکی از شاعران مهم آلمان شناخته شد. هولدرلین در لاوفن<ref>Lauffen</ref>، واقع در کنارۀ رود نِکار<ref>Neckar</ref>، زاده شد؛ الهیات را در توبینگن<ref>Tübingen</ref> و فلسفه را در دانشگاه ینا<ref>Jena</ref> خواند و با [[هگل، گیورگ ویلهلم فریدریش (۱۷۷۰ـ۱۸۳۱)|هگل]]<ref>Hegel</ref> و [[شلینگ، فریدریش (۱۷۷۵ـ۱۸۵۴)|شلینگ]]<ref>Schelling</ref>، فیلسوفان آلمانی، دوست بود. در آلمان در خانۀ بانکداری فرانکفورتی با ‌نام گونتارت<ref>Gontard</ref> معلم سرخانه بود (۱۷۹۶ـ۱۷۹۸) و عاشق همسر او شد. سوزِته گونتارت<ref>Susette Gontard</ref>، در غزل‌های او همان «دیوتیما» است؛ تأثیر سوزِته در هولدرلین به‌قدری عمیق بود که تأثیر کلوپشتوک و شیلر را، که در اشعار اولیه‌اش به‌خوبی نمایان بود، کمرنگ کرد. پس از آن‌که گونتارت متوجه رابطۀ آن‌ها شد، هولدرلین از فرانکفورت رفت و به‌کار معلمی خود در سوئیس و فرانسه ادامه داد. در ۱۸۰۱ نشانه‌های بروز آشفتگی ذهنی در او پدید آمد و غیر از دورۀ کوتاهی که در هومبورگ<ref>Homburg</ref> (۱۸۰۴) کتابدار بود، باقی عمر به روان‌پریشی حاد مبتلا بود و مدتی نیز در بیمارستان روانی بستری شد (۱۸۰۶ـ۱۸۰۷).

 

----

[[Category:ادبیات غرب]]
[[Category:رمان (اشخاص و آثار)]]
[[Category:شعر (اشخاص و آثار)]]
<references />