واردا، آنیس (۱۹۲۸-2019) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۱

2022-09-07T06:01:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	[[پرونده:40010400-2.jpg\|بندانگشتی\|آنی‌یس واردا]]		[[پرونده:40010400-2.jpg\|بندانگشتی\|آنی‌یس واردا]]
	<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">~~[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]~~</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''		[[پرونده:40010400-3.jpg\|بندانگشتی\|آنی‌یس واردا]]
			<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;"></p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''
	</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>		</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>
	----		----

Nazanin در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۷

2022-09-07T05:57:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده:40010400-2.jpg\|بندانگشتی\|آنی‌یس واردا]]
	<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''		<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''
	</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>		</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>

Nazanin در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۵

2022-09-07T05:55:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات = خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین و شیر طلایی ونیز		\|جوایز و افتخارات = خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین و شیر طلایی ونیز
	\|آثار =کلئو از پنج تا هفت، شادی، یکی آواز می‌خواند دیگری نه		\|آثار =کلئو از پنج تا هفت، شادی، یکی آواز می‌خواند دیگری نه، ژاکوی نانت (۱۹۹۱)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =ژاک دمی (همسر)
	\|گروه مقاله =سینما		\|گروه مقاله =سینما
	\|دوره =		\|دوره =
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''		<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''
	</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک ~~دِمی~~<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>		</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>
	----		----
	<p style="text-align: justify;"> </p>		<p style="text-align: justify;"> </p>

Nazanin در ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۴

2022-09-06T10:44:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۴
خط ۶:		خط ۶:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~1928~~		\|زادروز=بروکسل 1928م
	\|تاریخ مرگ=~~2019~~		\|تاریخ مرگ=2019م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=فرانسوی		\|ملیت=فرانسوی
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	<p style="text-align: justify;">~~وارْدا، آنی‌یِس~~ (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''		<p style="text-align: justify;">واردا، آنی‌یس (2019-1928)(Varda, Agnes)</p> <p style="text-align: justify;">[[File:40010400.jpg\|thumb\|آينس واردا]]</p> <p style="text-align: justify;">کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)\|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''
	</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در بروکسل زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دِمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>		</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد.</p> <p style="text-align: justify;">واردا در [[بروکسل]] زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دِمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.</p> <p style="text-align: justify;"> </p>
	----		----
	<p style="text-align: justify;"> </p>		<p style="text-align: justify;"> </p>

Aeen در ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۴۱

2021-06-14T06:41:08Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =آنی‌یس واردا
|نام =Agnes Varda
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1928
|تاریخ مرگ=2019
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات = خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین و شیر طلایی ونیز
|آثار =کلئو از پنج تا هفت، شادی، یکی آواز می‌خواند دیگری نه
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =سینما
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
وارْدا، آنی‌یِس (2019-1928)(Varda, Agnes) [[File:40010400.jpg|thumb|آينس واردا]] کارگردان فرانسوی سینما. از کارگردانان مطرح سینمای [[موج نو (سینما)|موج نو]] در فرانسه بود. در سراسر دوران فیلم‌سازی‌اش، طرفدار فرم مستند<ref>documentary</ref> بود و در فیلم‌هایی همچون ''کلئو از پنج تا هفت''<ref>''Cléo de Cinq à Sept/Cleo from Five to Seven''
</ref> (۱۹۶۱) و ''یکی آواز می‌خواند، دیگری نه''<ref>''L’Une Chante, L’Autre Pas/One Sings the Other Doesn’t'' </ref> (۱۹۷۷) به کاوش در درون‌مایه‌های زنانه پرداخت. در فیلم ''کلئو از پنج تا هفت''، دو ساعت از زندگی یک زن خواننده‌ی جوان خودخواه را تصویر می‌کند که منتظر است تا نتیجه‌ی آزمایش بیوپسی خود را بگیرد. طی پرسه‌زنی‌هایش، ابتدا سراغ یک فالگیر می‌رود، بعد دوستانش را می‌بیند که همگی به او دلگرمی می‌دهند، اما هیچ کدام نگرانی‌اش را تسکین نمی‌دهند. تا این‌که در نهایت، به طرزی غافلگیرانه و اتفاقی، با یک سرباز در پارک هم‌صحبت می‌شود. آن‌ها مسافتی طولانی را کنار هم قدم می‌زنند و صحبت می‌کنند و در پایان، کلئو به خودخواهی‌اش پی می‌برد و پیش از فهمیدن نتیجه‌ی آزمایش، به آرامش می‌رسد. واردا در بروکسل زاده شد و پدری یونانی و مادری فرانسوی داشت. او فیلم‌های کوتاهی دربارۀ موضوعات سیاسی نیز ساخته بود. فیلم ''ژاکوی نانت''<ref>''Jacquot de Nantes'' </ref> (۱۹۹۱) دربارۀ جوانی ژاک دِمی<ref>Jacques Demy</ref>، شوهرش، (۱۹۳۱ـ۱۹۹۰) است. همچنین، واردا جوایز متعددی دریافت کرده بود که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین<ref>Berlin Film Festival</ref> برای فیلم ''شادی''<ref>Le Bonheur</ref> و شیر طلایی ونیز<ref>Venice Film Festival</ref> برای فیلم ''خانه به دوش''<ref>Sans toit ni loi</ref> اشاره کرد.  
----
 
[[Category:سینما]]
[[Category:جهان - اشخاص]]
<references />