وارهول، اندی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۰

2025-01-17T08:50:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۰
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده:40014600-4.jpg\|بندانگشتی\|اندی وارهول]]
	وارهول، اَندی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷م)(Warhol, Andy)<br />		وارهول، اَندی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷م)(Warhol, Andy)<br />

خط ۳۴:		خط ۳۵:

	وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲م). در ۱۹۶۸م، وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولین آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳م)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷م) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''		وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲م). در ۱۹۶۸م، وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولین آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳م)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷م) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''
	</ref> (۱۹۷۵م)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰م). در ۱۹۹۴م موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.		</ref> (۱۹۷۵م)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰م). در ۱۹۹۴م موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.[[پرونده:40014600-3.jpg\|بندانگشتی\|سوپ کمبل (1968م) اثر اندی وارهول\|جایگزین=]]



	----		----
خط ۴۴:		خط ۴۳:
	[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]		[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
	[[Category:قرن 20 - اشخاص]]		[[Category:قرن 20 - اشخاص]]
	~~[[پرونده:40014600-3.jpg\|بندانگشتی\|سوپ کمبل (1968) اثر اندی وارهول\|جایگزین=]]~~<references />		<references />

Nazanin در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۰

2025-01-17T08:10:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۰
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =تک چهره مایو (~~۱۹۷۲~~)~~؛ فیلم~~ های دختران چلسی (~~۱۹۶۶~~)؛ آشغال (~~۱۹۷۰~~)؛ خواب (~~۱۹۶۳~~)؛ بد (~~۱۹۷۷~~)؛ کتاب های فلسفه اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس) (~~۱۹۷۵~~) و پاپیسم (~~۱۹۸۰~~)		\|آثار =تک چهره مایو (۱۹۷۲م)؛ مفیلم های دختران چلسی (۱۹۶۶م)؛ آشغال (۱۹۷۰م)؛ خواب (۱۹۶۳م)؛ بد (۱۹۷۷م)؛ کتاب های فلسفه اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس) (۱۹۷۵م) و پاپیسم (۱۹۸۰م)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	~~وارْهول، اَنْدی~~ (~~۱۹۲۸ـ۱۹۸۷~~)(Warhol, Andy)<br />		وارهول، اَندی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷م)(Warhol, Andy)<br />

	(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola		(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola
	</ref>) نقاش و فیلم‌ساز [[پاپ آرت\|پاپ]]<ref>pop		</ref>) نقاش و فیلم‌ساز [[پاپ آرت\|پاپ]]<ref>pop
	</ref> امریکایی. از ~~۱۹۶۲~~ با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در نیویورک که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (~~۱۹۶۶~~) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (~~۱۹۷۰~~) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در [[پیتسبورگ]]<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ~~۱۹۵۰~~ در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت.		</ref> امریکایی. از ۱۹۶۲م با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در [[نیویورک]] که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (۱۹۶۶م) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (۱۹۷۰م) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در [[پیتسبورگ]]<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ۱۹۵۰م در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت.

	وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (~~۱۹۷۲~~). در ~~۱۹۶۸،~~ وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولین آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (~~۱۹۶۳~~)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (~~۱۹۷۷~~) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''		وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲م). در ۱۹۶۸م، وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولین آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳م)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷م) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''
	</ref> (~~۱۹۷۵~~)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (~~۱۹۸۰~~). در ~~۱۹۹۴~~ موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.~~[[پرونده:40014600-2.jpg\|بندانگشتی\|اندی وارهول]]~~		</ref> (۱۹۷۵م)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰م). در ۱۹۹۴م موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.



	----		----

Nazanin در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۳

2022-09-07T06:03:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola		(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola
	</ref>) نقاش و فیلم‌ساز [[پاپ آرت\|پاپ]]<ref>pop		</ref>) نقاش و فیلم‌ساز [[پاپ آرت\|پاپ]]<ref>pop
	</ref> امریکایی. از ۱۹۶۲ با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در نیویورک که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (۱۹۶۶) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (۱۹۷۰) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در پیتسبورگ<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ۱۹۵۰ در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت.		</ref> امریکایی. از ۱۹۶۲ با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در نیویورک که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (۱۹۶۶) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (۱۹۷۰) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در [[پیتسبورگ]]<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ۱۹۵۰ در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت.

	وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲). در ۱۹۶۸، وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که ~~اولینِ~~ آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''		وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲). در ۱۹۶۸، وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولین آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''
	</ref> (۱۹۷۵)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰). در ۱۹۹۴ موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.[[پرونده:40014600-2.jpg\|بندانگشتی\|اندی وارهول]]		</ref> (۱۹۷۵)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰). در ۱۹۹۴ موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.[[پرونده:40014600-2.jpg\|بندانگشتی\|اندی وارهول]]

Aeen در ‏۲ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۴

2022-03-02T11:24:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~وارْهول، اَنْدی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷)(Warhol, Andy)<br /> [[پرونده:40014600-2.jpg\|بندانگشتی\|اندی وارهول]]~~{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =اندی وارهول		\|عنوان =اندی وارهول
	\|نام =Andy Warhol		\|نام =Andy Warhol
خط ۲۸:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			وارْهول، اَنْدی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷)(Warhol, Andy)<br />

	(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola		(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola
	</ref>) نقاش و فیلم‌ساز پاپ<ref>pop		</ref>) نقاش و فیلم‌ساز [[پاپ آرت\|پاپ]]<ref>pop
	</ref> امریکایی. از ۱۹۶۲ با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در نیویورک که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (۱۹۶۶) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (۱۹۷۰) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در پیتسبورگ<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ۱۹۵۰ در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت. وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، ازجمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲). در ۱۹۶۸، وارهول از گلوله‌‌ای که یک فمینیست<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولینِ آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''		</ref> امریکایی. از ۱۹۶۲ با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در نیویورک که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (۱۹۶۶) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (۱۹۷۰) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در پیتسبورگ<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ۱۹۵۰ در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت.
	</ref> (۱۹۷۵)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰). در ۱۹۹۴ موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.

			وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، از جمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲). در ۱۹۶۸، وارهول از گلوله‌‌ای که یک [[فمینیسم\|فمینیست]]<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولینِ آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''
			</ref> (۱۹۷۵)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰). در ۱۹۹۴ موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.[[پرونده:40014600-2.jpg\|بندانگشتی\|اندی وارهول]]

	----		----

Aeen در ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۴۹

2021-06-14T06:49:24Z

صفحهٔ تازه

وارْهول، اَنْدی (۱۹۲۸ـ۱۹۸۷)(Warhol, Andy)<br /> [[پرونده:40014600-2.jpg|بندانگشتی|اندی وارهول]]{{جعبه زندگینامه
|عنوان =اندی وارهول
|نام =Andy Warhol
|نام دیگر=
|نام اصلی=اندرو وارهولا
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=پیتسبورگ ۱۹۲۸م
|تاریخ مرگ=۱۹۸۷م
|دوره زندگی=
|ملیت= امریکایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=فیلم ساز پاپ
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =تک چهره مایو (۱۹۷۲)؛ فیلم های دختران چلسی (۱۹۶۶)؛ آشغال (۱۹۷۰)؛ خواب (۱۹۶۳)؛ بد (۱۹۷۷)؛ کتاب های فلسفه اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس) (۱۹۷۵) و پاپیسم (۱۹۸۰)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
(نام اصلی: اندرو وارهولا<ref>Andrew Warhola
</ref>) نقاش و فیلم‌ساز پاپ<ref>pop
</ref> امریکایی. از ۱۹۶۲ با نقاشی از قوطی‌های کنسرو کمبل<ref>Campbell </ref>، و بطری‌های کوکاکولا<ref>Coca-Cola </ref>، و ستارگان سینما به‌شهرت رسید. در کارگاهش در نیویورک که آن را کارخانه می‌نامید، با دستیارانش مجموعۀ پرزرق و برقی از آثار چاپ سیلک‌اسکرین<ref>silk-screen </ref> پدید آورد. ''دختران چلسی''<ref>''Chelsea Girls'' </ref> (۱۹۶۶) و ''آشغال''<ref>''Trash'' </ref> (۱۹۷۰) ازجمله فیلم‌های اوست. وارهول در پیتسبورگ<ref>Pittsburgh</ref> به‌دنیا آمد، و همان‌جا هنر آموخت. در دهۀ ۱۹۵۰ در نیویورک به نقاشی تجاری پرداخت. با رونق هنر پاپ، شخصیّت نامتعارف او، و استعدادش در تبلیغ برای خود، نامش را بر سر زبان‌ها انداخت. وارهول در اوایل، عکس‌هایی را به منابع خود می‌افزود و آن‌ها را به‌صورت واحد یا تکراری بر بوم منتقل می‌کرد، عکس‌های افراد مشهوری همچون ستارگان سینما، چهره‌های سرشناس، جنایتکاران، و نیز اشیای چندش‌آوری همچون صندلی الکتریکی، یا صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای مانند سوانح رانندگی، یا موجودات بی‌آزاری مانند گاوها و گل‌ها. تکرار عکس‌هایی روی بوم که قبلاً به‌طور انبوه چاپ ‌شده بودند، و در موارد بسیار افزودن یک لایۀ رنگی کم‌وبیش دل‌بخواه، نتایج فوق‌العاده چند‌پهلویی را به‌بار می‌آورد؛ شماری از این زمره آثارش در موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref> Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود، ازجمله ''تک‌چهرۀ مائو''<ref>''Portrait of Mao'' </ref> (۱۹۷۲). در ۱۹۶۸، وارهول از گلوله‌‌ای که یک فمینیست<ref>feminist </ref> تندرو با نام والری سولاناس<ref>Valerie Solanas</ref> به او شلیک کرد، جان سالم به‌در برد. فیلم‌های او که اولینِ آن‌ها ''خواب''<ref>''Sleep'' </ref> (۱۹۶۳)، و آخرینِ آن‌ها ''بد''<ref>''Bad'' </ref> (۱۹۷۷) نام دارد، عناصر بداهه و مستند بسیار دارند. ازجمله تألیفات اوست: ''فلسفۀ اندی وارهول (از الف تا ب و برعکس)''<ref>''(The Philosophy of Andy Warhol (From A to B and Back Again''
</ref> (۱۹۷۵)، و ''پاپیسم''<ref>Popism</ref> (۱۹۸۰). در ۱۹۹۴ موزه‌ای از آثار او در پیتسبورگ گشایش یافت، که بزرگ‌ترین موزۀ ویژۀ آثار انفرادی یک هنرمند در امریکا است.

 

----

[[Category:سینما]]
[[Category:جهان - اشخاص]]
[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[Category:قرن 20 - اشخاص]]
[[پرونده:40014600-3.jpg|بندانگشتی|سوپ کمبل (1968) اثر اندی وارهول|جایگزین=]]<references />