وال کیلمر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1 وال کیلمر - تاریخچهٔ نسخه‌ها 2026-04-28T14:01:42Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010252265&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۵ 2025-07-23T20:15:43Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۵</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(۱۹۶۲)</del>|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[دنیرو، رابرت|رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[دنیرو، رابرت|رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010252036&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۹ 2025-07-23T11:39:08Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۹</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(۱۹۴۴)</del>|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[دنیرو، رابرت|رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[دنیرو، رابرت|رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010251160&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۰ 2025-07-20T20:10:47Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۰</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">دنیرو، رابرت|</ins>رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010250600&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۴ 2025-07-19T20:04:44Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۴</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(۱۹۴۶)</del>|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[داگلاس، کرک|کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010250594&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۱ 2025-07-19T20:01:42Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l16">خط ۱۶:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۶:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''در نگاه اول''<ref><bdi>''At First Sight''</bdi></ref> (اروین وینکلر<ref>Irwin Winkler</ref> - 1999)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''در نگاه اول''<ref><bdi>''At First Sight''</bdi></ref> (اروین وینکلر<ref>Irwin Winkler</ref> - 1999)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''پول کثیف''<ref><bdi>''Hard Cash''</bdi></ref> (پردراگ آنتونیه‌ویچ<ref>Predrag Antonijević</ref> - 2002)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''پول کثیف''<ref><bdi>''Hard Cash''</bdi></ref> (پردراگ آنتونیه‌ویچ<ref>Predrag Antonijević</ref> - 2002)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''اسکندر''<ref><bdi>Alexander</bdi></ref> ([[استون، اولیور <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(۱۹۴۶)</del>|اولیور استون]] - 2004) در نقش [[فیلیپ مقدونی دوم (۳۸۲ـ۳۳۶پ م)|فیلیپ مقدونی دوم]]</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''اسکندر''<ref><bdi>Alexander</bdi></ref> ([[استون، اولیور|اولیور استون]] - 2004) در نقش [[فیلیپ مقدونی دوم (۳۸۲ـ۳۳۶پ م)|فیلیپ مقدونی دوم]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''آزمایش هرج‌ومرج''<ref>''The Chaos Experiment''</ref> (فیلیپ مارتینز<ref>Philippe Martinez</ref> - 2009)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''آزمایش هرج‌ومرج''<ref>''The Chaos Experiment''</ref> (فیلیپ مارتینز<ref>Philippe Martinez</ref> - 2009)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''کشتن مرد ایرلندی''<ref><bdi>''Kill the Irishman''</bdi></ref> (جاناتان هنزلی<ref>Jonathan Hensleigh</ref> - ۲۰۱۱)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''کشتن مرد ایرلندی''<ref><bdi>''Kill the Irishman''</bdi></ref> (جاناتان هنزلی<ref>Jonathan Hensleigh</ref> - ۲۰۱۱)</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010250523&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۰ 2025-07-19T19:30:26Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۰</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l19">خط ۱۹:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۹:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''آزمایش هرج‌ومرج''<ref>''The Chaos Experiment''</ref> (فیلیپ مارتینز<ref>Philippe Martinez</ref> - 2009)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''آزمایش هرج‌ومرج''<ref>''The Chaos Experiment''</ref> (فیلیپ مارتینز<ref>Philippe Martinez</ref> - 2009)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''کشتن مرد ایرلندی''<ref><bdi>''Kill the Irishman''</bdi></ref> (جاناتان هنزلی<ref>Jonathan Hensleigh</ref> - ۲۰۱۱)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''کشتن مرد ایرلندی''<ref><bdi>''Kill the Irishman''</bdi></ref> (جاناتان هنزلی<ref>Jonathan Hensleigh</ref> - ۲۰۱۱)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''تویکست''<ref>''Twixt''</ref> ([[کاپولا، فرانسیس <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(۱۹۳۹)</del>|فرانسیس فورد کاپولا]] - 2011)</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''تویکست''<ref>''Twixt''</ref> ([[کاپولا، فرانسیس|فرانسیس فورد کاپولا]] - 2011)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''فوق‌العاده''<ref><bdi>''The Super''</bdi></ref> (استیفن ریک<ref>Stephan Rick</ref> - ۲۰۱۷)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''فوق‌العاده''<ref><bdi>''The Super''</bdi></ref> (استیفن ریک<ref>Stephan Rick</ref> - ۲۰۱۷)</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''منفعت''<ref><bdi>''Paydirt''</bdi></ref> (کریستین سسما<ref>Christian Sesma</ref> - 2020)</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>* ''منفعت''<ref><bdi>''Paydirt''</bdi></ref> (کریستین سسما<ref>Christian Sesma</ref> - 2020)</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010249629&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۸ 2025-07-15T08:48:56Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور (۱۹۴۶)|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور (۱۹۴۶)|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">داگلاس، کرک|</ins>کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[دپ، جانی|جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010249193&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱ 2025-07-14T08:21:59Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(۱۹۴۷)</del>|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور (۱۹۴۶)|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[استون، اولیور (۱۹۴۶)|اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[کیتون، مایکل|مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">دپ، جانی|</ins>جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010248364&oldid=prev Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۳ 2025-07-09T09:03:41Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۳</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون (۱۹۴۷)|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون (۱۹۴۷)|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">استون، اولیور (۱۹۴۶)|</ins>اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، [[وسترن]]، کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - ۱۹۸۸م) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">نیومن، پل (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)|</ins>پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)|</ins>جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کیتون، مایکل|</ins>مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)|</ins>مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84_%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1&diff=2010248157&oldid=prev Nazanin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۱ 2025-07-09T06:01:48Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>{{جعبه زندگینامه|عنوان=وال کیلمر|نام=Val Kilmer|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=لس آنجلس ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م|تاریخ مرگ=لس آنجلس 1 آوریل 2025م|دوره زندگی=|ملیت=امریکایی|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=بازیگری - آموزشگاه جولیارد|شغل و تخصص اصلی=بازیگر|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=متن و انتهای مقاله|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=سینما|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}[[پرونده:2042173072.jpg|بندانگشتی|تصویری از دو دورۀ زندگی وال کیلمر]]</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>{{جعبه زندگینامه|عنوان=وال کیلمر|نام=Val Kilmer|نام دیگر=|نام اصلی=<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">وال ادوارد کیلمر</ins>|نام مستعار=|لقب=|زادروز=لس آنجلس ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م|تاریخ مرگ=لس آنجلس 1 آوریل 2025م|دوره زندگی=|ملیت=امریکایی|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=بازیگری - آموزشگاه جولیارد|شغل و تخصص اصلی=بازیگر|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=متن و انتهای مقاله|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=سینما|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}[[پرونده:2042173072.jpg|بندانگشتی|تصویری از دو دورۀ زندگی وال کیلمر]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر (لس آنجلس ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹ - همانجا 1 آوریل 2025م) Val Kilmer</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر (لس آنجلس ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹ - همانجا 1 آوریل 2025م) Val Kilmer</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای امریکا در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(نام کامل: وال ادوارد کیلمر<ref>Val Edward Kilmer</ref>) از مهم‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل سینمای <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[امریکا، ایالات متحده|</ins>امریکا<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در دهه‌های 1990 و 2000م. در نوجوانی وارد آموزشگاه جولیارد<ref>Juilliard School's</ref> هالیوود شد و دورۀ نمایش آن را گذراند. در همین سال‌ها برای نخستین بار روی صحنه رفت. بعدها نیز کار تئاتر را به موازات فعالیت‌های سینمایی‌اش ادامه داد. از جمله در جشنوارۀ نمایش‌های شکسپیری کلرادو (در ۱۹۸۸م) در نقش «[[هملت]]» ظاهر شد. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون (۱۹۴۷)|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">وسترن، </del>کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">۱۹۸۸</del>) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نخستین حضور سینمایی کیلمر ایفای نقش اصلی کمدی ''فوق سرّی''<ref>''Top Secret!''</ref> (1984م) بود. او در این هجویۀ فیلم‌های جاسوسی نقش یک ستارۀ [[راک، موسیقی|راک]] را داشت که در آلمانی خیالی (ترکیبی از آلمان شرقی سابق و آلمان نازی) درگیر یک ماجرای دیوانه‌وار جاسوسی می‌شود. فیلم بعدی‌اش، ''نابغۀ واقعی''<ref>''Real Genius''</ref>، باز هم اثری کمدی بود. ایفای نقش رقیب [[کروز، تام (۱۹۶۲)|تام کروز]]<ref>Tom Cruise</ref>، میان جمع خلبانان جوان و خوش‌سیمای فیلم ''تاپ گان''<ref>''Top Gun''</ref> نخستین ایفای نقش جدی او به شمار می‌آید. پس از آن، در ''بید''<ref>''Willow''</ref> (تقلید سطحی و بی‌مایۀ ران هاوارد<ref>Ron Howard</ref> از فانتزی‌های [[لوکاس، جورج (۱۹۴۴)|لوکاس]]<ref>George Lucas</ref> / [[اسپیلبرگ، استیون (۱۹۴۷)|اسپیلبرگ]]<ref>Steven Spielberg</ref>) در نقش قهرمان یک ماجرای افسانه‌ای ظاهر شد. روابط دوستانۀ کیلمر و ستارۀ انگلیسی فیلم، جوآن ولی<ref>Joanne Whalley</ref>، در طول فیلمبرداری به ازدواج آن دو انجامید (از ۱۹۸۸ - ۱۹۹۶م). دیگر کار مشترک این زوج فیلم نوآر کوچک و کم‌هزینۀ ''من را دوباره بکش''<ref>''Kill me again''</ref> است که آن دو با حضور در آن به نقش‌های آشنای این گونه آثار جان بخشیدند: کارآگاهی خصوصی که به اغوای زنی شهرآشوب درگیر ماجرایی پیچیده و مرموز می‌شود. [[اولیور استون]] به کیلمر که پیش از این در ''فوق سری'' در نقش یک ستارۀ راک ظاهر شده بود، بخت آن را داد تا در فیلم ''دورز''<ref>''The Doors''</ref> به اسطورۀ جیم موریسون<ref>Jim Morrison</ref>، بت نسل سرگشتۀ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م، جان بخشد. کیلمر برای ایفای نقش موریسون از صدای [[باریتون (اصطلاح)|باریتون]] خوبش به نحو احسن بهره گرفت و در صحنه‌های کنسرت، به صورت زنده ترانه‌های موریسون را شخصاً اجرا کرد. ''دورز'' از کیلمر یک ستاره ساخت. از آن پس در طیف متنوعی از آثار (جنایی، فانتزی، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[وسترن]]، </ins>کمدی و...) ظاهر شده و مسیر پرنشیب‌وفرازی را پشت سر نهاده است: ایفای نقش یک بازپرس دورگۀ اف‌بی‌آیِ<ref>FBI</ref> درگیر با معضلات تبعیض نژادی در ''تندردل''<ref><bdi>''Thunderheart''</bdi></ref> از نقش‌آفرینیِ مشابهِ [[ویلم دفو]] در ''میسیسیپی می‌سوزد''<ref>''Mississippi Burning''</ref> (ساختۀ [[پارکر، آلن|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> - <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">۱۹۸۸م</ins>) وام گرفته شده بود. ایفای نقش دزد دست‌وپاچلفتیِ ''مک‌کوی واقعی''<ref>''The Real McCoy''</ref> را می‌توان در حکم بازگشت کیلمر به کمدی‌های اولیه‌اش دانست. در حالی که در آثار نوآر از ''من را دوباره بکش'' گرفته تا ایفای نقشی دوم در مخمصه<ref>''Heat''</ref> (کنار [[آل پاچینو]] و [[رابرت دنیرو]]) کمابیش موفق بوده است، حضورش در فیلم‌های وسترن مثل ''بیلی د کید''<ref><bdi>''Billy the Kid''</bdi></ref> (1989م) و ''توم‌استون''<ref>''Tombstone''</ref> (1993م) کمتر نشانی از این توفیق دارد. در فیلم تلویزیونی ''بیلی د کید'' نتوانست چیزی به تصویرِ ارائه‌شده توسط [[پل نیومن]] از این شخصیت در ''تیراندازِ چپ‌دست''<ref>''The Left Handed Gun''</ref> (ساختۀ [[پن، آرتور|آرتور پن]]<ref>Arthur Penn</ref> - ۱۹۵۸م) که بر مبنای همان متن ساخته شده بود، بیفزاید. حضورش در ''توم‌استون'' اگرچه موفق‌تر، ولی همچنان فاقد بداعتی چشمگیر بود. وجه افتراقِ اصلیِ داک هالیدیِ<ref>Doc Holliday</ref> ارائه‌شده توسط او در این فیلم با تصویر دیگر این شخصیتِ اسطوره‌ایِ غرب وحشی که در همان سال‌ها توسط [[دنیس کواید]]<ref>Dennis Quaid</ref> در و''ایات ارپ''<ref>''Wyatt Earp''</ref> (1994م) ارائه شد و با اجراهای کلاسیک [[کرک داگلاس]] در ''جدال در اوکی کورال''<ref>''Gunfight at the O.K. Corral''</ref> (ساختۀ جان استرجس<ref>John Sturges</ref> - ۱۹۵۷م) و ویکتور ماتیور<ref>Victor Mature</ref> در ''کلمانتاین عزیزم''<ref>''My Darling Clementine''</ref> ([[جان فورد]] - ۱۹۴۶م) در تکیۀ بجای کیلمر بر عامل طنز بود. با امتناع [[مایکل کیتون]] از ایفای نقش «[[بتمن]]» در سومین قسمت این مجموعه، ''بتمن برای همیشه''<ref><bdi>''batman forever''</bdi></ref>، کیلمر پذیرای این نقش شد. در حالی که در این نقش نه مثل کیتون توانست از طریق تأکید بر وجوه درونی‌تر این شخصیت به ارائۀ تصویری شخصی از آن دست یابد و نه توان زنده کردن تصویر قراردادی و آشنای بتمنِ داستان‌های مصور را در اذهان داشت. با ایفای نقش دستیار دکتر مورویِ روان‌پریش در ''جزیرۀ دکتر مورو''<ref>''The Island of Dr. Moreau''</ref>، پس از [[جانی دپ]] در ''دون خوان دی‌مارکو''<ref>''Don Juan DeMarco''</ref> (ساختۀ جرمی لون<ref>Jeremy Leven</ref> - ۱۹۹۵م)، دومین بازیگر از نسل جوان بازیگران آن سال‌ها بود که بخت حضور در کنار [[مارلون براندو]] را در فیلمی یافت که البته حاصل کار، اثری مغشوش و تأسف‌آور است که جزو ضعیف‌ترین نقاط کارنامۀ براندو، کیلمر و کارگردانش (جان فرانکن‌هایمر<ref>John Frankenheimer</ref>) به شمار می‌آید. </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وال کیلمر با وجود ابتلا به سرطان گلو در سال‌های پایانی زندگی، چون گذشته به صورت پرکار به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه داد، تا این‌که در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹م براثر ذات‌الریه درگذشت. </div></td></tr> </table>

Nazanin