ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۵

2025-01-19T06:55:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:40116600-9.jpg\|بندانگشتی\|شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ]]~~

	~~وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br />~~
	~~[[پرونده:40116600-10.jpg\|بندانگشتی\|پرتره نقاش]]~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ونسان ون گوگ		\|عنوان =ونسان ون گوگ
خط ۳۰:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}نقاش [[پست امپرسیونیسم\|پُست‌امپرسیونیست]]<ref>post-Impressionist		}}
			وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br />
			[[پرونده:40116600-10.jpg\|بندانگشتی\|پرتره نقاش]]
			[[پرونده:40116600-9.jpg\|بندانگشتی\|شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ]]
			نقاش [[پست امپرسیونیسم\|پُست‌امپرسیونیست]]<ref>post-Impressionist
	</ref> هلندی. نقاشی را در دهۀ ۱۸۸۰م آغاز کرد. آثار آغازینش اغلب توصیفی غم‌بار از زندگی کارگران‌اند، همچون تابلوی ''سیب‌زمینی‌خوران''<ref>''The Potato Eaters''		</ref> هلندی. نقاشی را در دهۀ ۱۸۸۰م آغاز کرد. آثار آغازینش اغلب توصیفی غم‌بار از زندگی کارگران‌اند، همچون تابلوی ''سیب‌زمینی‌خوران''<ref>''The Potato Eaters''
	</ref> (۱۸۸۵م؛ موزۀ ون‌گوگ، [[آمستردام]]<ref>Van Gogh Museum, Amsterdam</ref>). باتأثیر از امپرسیونیست<ref> Impressionist </ref>ها و چاپنقش‌های ژاپنی، شیوۀ آ‎زادانه‌تری را پروراند، که رنگ‌آمیزی تُند، و قلم‌موکاری پراحساس از مشخصات آن است؛ چنان ‌که در مجموعۀ ''گل‌های آفتابگردان''<ref>''Sunflowers'' </ref> مشهود است. ون‌گوگ در هنر مدرن<ref>modern art </ref>، به‌ویژه در [[اکسپرسیونیسم (هنر)\|اکسپرسیونیسم]]<ref>expressionism </ref>، تأثیر عمیقی نهاد. آثار پُرشمار ون‌گوگ (متجاوز از ۸۰۰ نقاشی و ۷۰۰ طرّاحی)، نقش اشیا، تک‌چهره‌سازی (شمار بسیاری خودنگاری<ref>self-portrait </ref>)، و منظره‌پردازی، ازجمله تابلوی ''شب پرستاره''<ref>''The Starry Night'' </ref> (۱۸۸۹م؛ [[موزه هنر مدرن\|موزۀ هنر مدرن نیویورک]]<ref>Museum of Modern Art, New York</ref>)، و [[کلاغان در گندمزار\|کلاغ‌ها بَر گندم‌زار]]<ref>Crows over Wheatfield</ref> (موزۀ ون‌گوگ، آمستردام) را دربرمی‌گیرند. سال ۱۸۸۸م در [[آرل]]<ref> Arles </ref>، پرووانس<ref>Provence </ref>، پرحاصل‌ترین دوران فعالیت هنری‌اش بود. در این دوران با [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin </ref> زندگی می‌کرد؛ نماهایی از شهر، و تابلوهایی همچون ''باغ میوه در شکوفه''<ref>''Orchard in Blossom''</ref>، و ''صندلی و چُپُق''<ref>''The Chair and Pipe'' </ref> از آثار این دورۀ اوست. در ۱۹۹۰م، نقاشی‌اش با نام ''دکتر گاشه''<ref>''Dr Gachet''</ref>، به قیمت ۸۲.۵میلیون دلار فروخته شد. ون‌گوگ از ۲۷سالگی نقاشی را به‌طور جدّی پی گرفت؛ تا آن زمان به هر شغلی تن می‌داد: کار در شرکت دلّالان آثار هنری در [[لاهه]]<ref> The Hague</ref>، معلمی مدارس در رَمزگِیت<ref> Ramsgate</ref> و آیلورت<ref> Isleworth </ref> انگلستان، و موعظه‌گری برای معدن‌چیان بوریناژ<ref>Borinage</ref>. نخستین مرحلۀ نقاشی‌اش به سال‌های ۱۸۸۰ـ۱۸۸۶م، و فعالیت هنری‌اش در [[هلند]] و [[بلژیک]]، باز می‌گردد. با مستمرّی مختصری که برادرش تِئو<ref> Theo</ref> برایش می‌فرستاد، در کلاس‌های طراحی در [[بروکسل]] شرکت کرد، و مدتی در لاهه نزد عمویش آنتون ماووه<ref> Anton Mauve </ref>، و یک سال هم در آکادمی آنتورپ<ref>Antwerp Academy </ref> هنر آموخت؛ نقاشی ''سیب‌زمینی‌خوران'' محصول این دوره بود. از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸م در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، از چاپنقش‌های ژاپنی، امپرسیونیسم، و تفکیک رنگیِ [[سورا، ژرژ (۱۸۵۹ـ۱۸۹۱)\|ژرژ سورا]]<ref>''Georges Seurat'' </ref> و [[سینیاک، پل (۱۸۶۳ـ۱۹۳۵)\|پل سینیاک]]<ref>Paul Signac </ref> بسیار تأثیر گرفت. تابلوی ''پوتین''<ref>''Boots''</ref>، آخرین اثر از نخستین دورۀ نقاشی‌های غم‌بارش از مردم کارگر است. ازجمله چاپنقش‌های سنگی که پدید آورد تابلوی ''فرسوده: بر دروازۀ ابدیت''<ref>''Worn Out:At Eternity’s Gate'' </ref> (۱۸۸۲م) درخور ذکر است که در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref>Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود. نقاشی‌های ون‌گوگ در آرل، واجد ادراک نوینی از رنگ و طراحی‌اند، و درگیری عمیقاً احساسی او را با هنرش نشان می‌دهند؛ برخی از آثار این دورۀ او عبارت‌اند از ''کافۀ شبانه''<ref>''The Night Café'' </ref> (۱۸۸۸م؛ نگارخانۀ هنری [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale University Art Gallery</ref>، نیوهِوِن<ref> New Haven</ref>) که خودش دربارۀ آن‌ چنین نوشت: «تلاش کرده‌ام که با قرمز و سبز هیجانات سرکِش طبیعت بشری را بیان کنم»؛ ''پل متحرک، زورق‌های بندرگاه سنت ماری''<ref>''The Drawbridge, Boats at Saintes-Maries'' </ref>؛ و ''سرباز الجزایری''<ref>''The Zouave Officer''</ref>. ون‌گوگ در ۱۸۸۸م دچار بحران روحی شد، و پس از درگیری با گوگن گوش خود را برید، و از آن پس با حملات شدید روانی دست‌به‌گریبان بود. در ۱۸۸۹م در سَن رِمی<ref> St-Rémy </ref>، نقاشی‌هایی از درختان سرو، و کپیه‌های آزادانه‌ای از آثار نقاشان مختلف اجرا کرد. در ۱۸۹۰م در اوور ـ سور ـ اوآز<ref>Auvers-sur-Oise</ref> پیش از آن‌که با گلوله‌ای خودکشی کند، آخرین گندم‌زار سرشار از اضطراب خود را آفرید. نامه‌هایی که به برادرش تئو نوشت، شرح روشنگری از آثار و افکار اوست.		</ref> (۱۸۸۵م؛ موزۀ ون‌گوگ، [[آمستردام]]<ref>Van Gogh Museum, Amsterdam</ref>). باتأثیر از امپرسیونیست<ref> Impressionist </ref>ها و چاپنقش‌های ژاپنی، شیوۀ آ‎زادانه‌تری را پروراند، که رنگ‌آمیزی تُند، و قلم‌موکاری پراحساس از مشخصات آن است؛ چنان ‌که در مجموعۀ ''گل‌های آفتابگردان''<ref>''Sunflowers'' </ref> مشهود است. ون‌گوگ در هنر مدرن<ref>modern art </ref>، به‌ویژه در [[اکسپرسیونیسم (هنر)\|اکسپرسیونیسم]]<ref>expressionism </ref>، تأثیر عمیقی نهاد. آثار پُرشمار ون‌گوگ (متجاوز از ۸۰۰ نقاشی و ۷۰۰ طرّاحی)، نقش اشیا، تک‌چهره‌سازی (شمار بسیاری خودنگاری<ref>self-portrait </ref>)، و منظره‌پردازی، ازجمله تابلوی ''شب پرستاره''<ref>''The Starry Night'' </ref> (۱۸۸۹م؛ [[موزه هنر مدرن\|موزۀ هنر مدرن نیویورک]]<ref>Museum of Modern Art, New York</ref>)، و [[کلاغان در گندمزار\|کلاغ‌ها بَر گندم‌زار]]<ref>Crows over Wheatfield</ref> (موزۀ ون‌گوگ، آمستردام) را دربرمی‌گیرند. سال ۱۸۸۸م در [[آرل]]<ref> Arles </ref>، پرووانس<ref>Provence </ref>، پرحاصل‌ترین دوران فعالیت هنری‌اش بود. در این دوران با [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin </ref> زندگی می‌کرد؛ نماهایی از شهر، و تابلوهایی همچون ''باغ میوه در شکوفه''<ref>''Orchard in Blossom''</ref>، و ''صندلی و چُپُق''<ref>''The Chair and Pipe'' </ref> از آثار این دورۀ اوست. در ۱۹۹۰م، نقاشی‌اش با نام ''دکتر گاشه''<ref>''Dr Gachet''</ref>، به قیمت ۸۲.۵میلیون دلار فروخته شد. ون‌گوگ از ۲۷سالگی نقاشی را به‌طور جدّی پی گرفت؛ تا آن زمان به هر شغلی تن می‌داد: کار در شرکت دلّالان آثار هنری در [[لاهه]]<ref> The Hague</ref>، معلمی مدارس در رَمزگِیت<ref> Ramsgate</ref> و آیلورت<ref> Isleworth </ref> انگلستان، و موعظه‌گری برای معدن‌چیان بوریناژ<ref>Borinage</ref>. نخستین مرحلۀ نقاشی‌اش به سال‌های ۱۸۸۰ـ۱۸۸۶م، و فعالیت هنری‌اش در [[هلند]] و [[بلژیک]]، باز می‌گردد. با مستمرّی مختصری که برادرش تِئو<ref> Theo</ref> برایش می‌فرستاد، در کلاس‌های طراحی در [[بروکسل]] شرکت کرد، و مدتی در لاهه نزد عمویش آنتون ماووه<ref> Anton Mauve </ref>، و یک سال هم در آکادمی آنتورپ<ref>Antwerp Academy </ref> هنر آموخت؛ نقاشی ''سیب‌زمینی‌خوران'' محصول این دوره بود. از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸م در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، از چاپنقش‌های ژاپنی، امپرسیونیسم، و تفکیک رنگیِ [[سورا، ژرژ (۱۸۵۹ـ۱۸۹۱)\|ژرژ سورا]]<ref>''Georges Seurat'' </ref> و [[سینیاک، پل (۱۸۶۳ـ۱۹۳۵)\|پل سینیاک]]<ref>Paul Signac </ref> بسیار تأثیر گرفت. تابلوی ''پوتین''<ref>''Boots''</ref>، آخرین اثر از نخستین دورۀ نقاشی‌های غم‌بارش از مردم کارگر است. ازجمله چاپنقش‌های سنگی که پدید آورد تابلوی ''فرسوده: بر دروازۀ ابدیت''<ref>''Worn Out:At Eternity’s Gate'' </ref> (۱۸۸۲م) درخور ذکر است که در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref>Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود. نقاشی‌های ون‌گوگ در آرل، واجد ادراک نوینی از رنگ و طراحی‌اند، و درگیری عمیقاً احساسی او را با هنرش نشان می‌دهند؛ برخی از آثار این دورۀ او عبارت‌اند از ''کافۀ شبانه''<ref>''The Night Café'' </ref> (۱۸۸۸م؛ نگارخانۀ هنری [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale University Art Gallery</ref>، نیوهِوِن<ref> New Haven</ref>) که خودش دربارۀ آن‌ چنین نوشت: «تلاش کرده‌ام که با قرمز و سبز هیجانات سرکِش طبیعت بشری را بیان کنم»؛ ''پل متحرک، زورق‌های بندرگاه سنت ماری''<ref>''The Drawbridge, Boats at Saintes-Maries'' </ref>؛ و ''سرباز الجزایری''<ref>''The Zouave Officer''</ref>. ون‌گوگ در ۱۸۸۸م دچار بحران روحی شد، و پس از درگیری با گوگن گوش خود را برید، و از آن پس با حملات شدید روانی دست‌به‌گریبان بود. در ۱۸۸۹م در سَن رِمی<ref> St-Rémy </ref>، نقاشی‌هایی از درختان سرو، و کپیه‌های آزادانه‌ای از آثار نقاشان مختلف اجرا کرد. در ۱۸۹۰م در اوور ـ سور ـ اوآز<ref>Auvers-sur-Oise</ref> پیش از آن‌که با گلوله‌ای خودکشی کند، آخرین گندم‌زار سرشار از اضطراب خود را آفرید. نامه‌هایی که به برادرش تئو نوشت، شرح روشنگری از آثار و افکار اوست.

Nazanin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۴

2025-01-19T06:54:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:40116600-9.jpg\|بندانگشتی\|شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ]]		[[پرونده:40116600-9.jpg\|بندانگشتی\|شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ]]

	وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br /> {{جعبه زندگینامه		وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br />
			[[پرونده:40116600-10.jpg\|بندانگشتی\|پرتره نقاش]]
			{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ونسان ون گوگ		\|عنوان =ونسان ون گوگ
	\|نام =Vincent van Gogh		\|نام =Vincent van Gogh

Nazanin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۱

2025-01-19T06:51:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:40116600-9.jpg\|بندانگشتی\|شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ]]

	وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br /> {{جعبه زندگینامه		وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br /> {{جعبه زندگینامه

Nazanin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۶

2025-01-19T06:46:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۶
خط ۱:		خط ۱:

	وَن‌گوگ، وَنْسان (~~۱۸۵۳ـ۱۸۹۰~~)(Gogh, Vincent van)<br /> [[File:40116600-1.jpg\|thumb\|گل‌هاي آفتابگردان، اثر ونسان ون‌گوگ]][[File:40116600-2.jpg\|thumb\|گل‌هاي آفتابگردان، اثر ونسان ون‌گوگ]][[File:40116600.jpg\|thumb\|گل‌هاي آفتابگردان، اثر ونسان ون‌گوگ]] {{جعبه زندگینامه		وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰م)(Gogh, Vincent van)<br /> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ونسان ون گوگ		\|عنوان =ونسان ون گوگ
	\|نام =Vincent van Gogh		\|نام =Vincent van Gogh
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}نقاش پُست‌امپرسیونیست<ref>post-Impressionist		}}نقاش [[پست امپرسیونیسم\|پُست‌امپرسیونیست]]<ref>post-Impressionist
	</ref> هلندی. نقاشی را در دهۀ ~~۱۸۸۰~~ آغاز کرد. آثار آغازینش اغلب توصیفی غم‌بار از زندگی کارگران‌اند، همچون تابلوی ''سیب‌زمینی‌خوران''<ref>''The Potato Eaters''		</ref> هلندی. نقاشی را در دهۀ ۱۸۸۰م آغاز کرد. آثار آغازینش اغلب توصیفی غم‌بار از زندگی کارگران‌اند، همچون تابلوی ''سیب‌زمینی‌خوران''<ref>''The Potato Eaters''
	</ref> (~~۱۸۸۵؛~~ موزۀ ون‌گوگ، آمستردام<ref>Van Gogh Museum, Amsterdam</ref>). باتأثیر از امپرسیونیست<ref> Impressionist </ref>ها و چاپنقش‌های ژاپنی، شیوۀ آ‎زادانه‌تری را پروراند، که رنگ‌آمیزی تُند، و قلم‌موکاری پراحساس از مشخصات آن است؛ چنان ‌که در مجموعۀ ''گل‌های آفتابگردان''<ref>''Sunflowers'' </ref> مشهود است. ون‌گوگ در هنر مدرن<ref>modern art </ref>، به‌ویژه در اکسپرسیونیسم<ref>expressionism </ref>، تأثیر عمیقی نهاد. آثار پُرشمار ون‌گوگ (متجاوز از ۸۰۰ نقاشی و ۷۰۰ طرّاحی)، نقش اشیا، تک‌چهره‌سازی (شمار بسیاری خودنگاری<ref>self-portrait </ref>)، و منظره‌پردازی، ازجمله تابلوی ''شب پرستاره''<ref>''The Starry Night'' </ref> (~~۱۸۸۹؛~~ موزۀ هنر مدرن نیویورک<ref>Museum of Modern Art, New York</ref>)، و [[کلاغان در گندمزار\|کلاغ‌ها بَر گندم‌زار]]<ref>Crows over Wheatfield</ref>~~ ~~(موزۀ ون‌گوگ، آمستردام) را دربرمی‌گیرند. سال ~~۱۸۸۸~~ در آرل<ref> Arles </ref>، پرووانس<ref>Provence </ref>، پرحاصل‌ترین دوران فعالیت هنری‌اش بود. در این دوران با پل گوگن<ref>Paul Gauguin </ref> زندگی می‌کرد؛ نماهایی از شهر، و تابلوهایی همچون''باغ میوه در شکوفه''<ref>''Orchard in Blossom''</ref>، و ''صندلی و چُپُق''<ref>''The Chair and Pipe'' </ref> از آثار این دورۀ اوست. در ~~۱۹۹۰،~~ نقاشی‌اش با نام ''دکتر گاشه''<ref>''Dr Gachet''</ref>، به قیمت ۸۲.۵میلیون دلار فروخته شد. ون‌گوگ از ۲۷سالگی نقاشی را به‌طور جدّی پی گرفت؛ تا آن زمان به هر شغلی تن می‌داد: کار در شرکت دلّالان آثار هنری در لاهه<ref> The Hague</ref>، معلمی مدارس در رَمزگِیت<ref> Ramsgate</ref> و آیلورت<ref> Isleworth </ref> انگلستان، و موعظه‌گری برای معدن‌چیان بوریناژ<ref>Borinage</ref>. نخستین مرحلۀ نقاشی‌اش به سال‌های ~~۱۸۸۰ـ۱۸۸۶،~~ و فعالیت هنری‌اش در هلند و ~~بلژیک،~~ باز می‌گردد. با مستمرّی مختصری که برادرش تِئو<ref> Theo</ref> برایش می‌فرستاد، در کلاس‌های طراحی در بروکسل شرکت کرد، و مدتی در لاهه نزد عمویش آنتون ماووه<ref> Anton Mauve </ref>، و یک سال هم در آکادمی آنتورپ<ref>Antwerp Academy </ref> هنر آموخت؛ نقاشی ''سیب‌زمینی‌خوران'' محصول این دوره بود. از ۱۸۸۶ تا ~~۱۸۸۸~~ در پاریس، از چاپنقش‌های ژاپنی، امپرسیونیسم، و تفکیک رنگیِ ژرژ سورا<ref>''Georges Seurat'' </ref> و پل سینیاک<ref>Paul Signac </ref> بسیار تأثیر گرفت. تابلوی ''پوتین''<ref>''Boots''</ref>، آخرین اثر از نخستین دورۀ نقاشی‌های غم‌بارش از مردم کارگر است. ازجمله چاپنقش‌های سنگی که پدید آورد تابلوی ''فرسوده: بر دروازۀ ابدیت''<ref>''Worn Out:At Eternity’s Gate'' </ref> (~~۱۸۸۲~~) درخور ذکر است که در موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref>Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود. نقاشی‌های ون‌گوگ در آرل، واجد ادراک نوینی از رنگ و طراحی‌اند، و درگیری عمیقاً احساسی او را با هنرش نشان می‌دهند؛ برخی از آثار این دورۀ او عبارت‌اند از ''کافۀ شبانه''<ref>''The Night Café'' </ref> (~~۱۸۸۸؛~~ نگارخانۀ هنری دانشگاه ییل<ref>Yale University Art Gallery</ref>، نیوهِوِن<ref> New Haven</ref>) که خودش دربارۀ آن‌ چنین نوشت: «تلاش کرده‌ام که با قرمز و سبز هیجانات سرکِش طبیعت بشری را بیان کنم»؛''پل متحرک، زورق‌های بندرگاه سنت ماری''<ref>''The Drawbridge, Boats at Saintes-Maries'' </ref>؛ و ''سرباز الجزایری''<ref>''The Zouave Officer''</ref>. ون‌گوگ در ~~۱۸۸۸~~ دچار بحران روحی شد، و پس از درگیری با گوگن گوش خود را برید، و از آن پس با حملات شدید روانی دست‌به‌گریبان بود. در ~~۱۸۸۹~~ در سَن رِمی<ref> St-Rémy </ref>، نقاشی‌هایی از درختان سرو، و کپیه‌های آزادانه‌ای از آثار نقاشان مختلف اجرا کرد. در ~~۱۸۹۰~~ در اوور ـ سور ـ اوآز<ref>Auvers-sur-Oise</ref> پیش از آن‌که با گلوله‌ای خودکشی کند، آخرین گندم‌زار سرشار از اضطراب خود را آفرید. نامه‌هایی که به برادرش تئو نوشت، شرح روشنگری از آثار و افکار اوست.		</ref> (۱۸۸۵م؛ موزۀ ون‌گوگ، [[آمستردام]]<ref>Van Gogh Museum, Amsterdam</ref>). باتأثیر از امپرسیونیست<ref> Impressionist </ref>ها و چاپنقش‌های ژاپنی، شیوۀ آ‎زادانه‌تری را پروراند، که رنگ‌آمیزی تُند، و قلم‌موکاری پراحساس از مشخصات آن است؛ چنان ‌که در مجموعۀ ''گل‌های آفتابگردان''<ref>''Sunflowers'' </ref> مشهود است. ون‌گوگ در هنر مدرن<ref>modern art </ref>، به‌ویژه در [[اکسپرسیونیسم (هنر)\|اکسپرسیونیسم]]<ref>expressionism </ref>، تأثیر عمیقی نهاد. آثار پُرشمار ون‌گوگ (متجاوز از ۸۰۰ نقاشی و ۷۰۰ طرّاحی)، نقش اشیا، تک‌چهره‌سازی (شمار بسیاری خودنگاری<ref>self-portrait </ref>)، و منظره‌پردازی، ازجمله تابلوی ''شب پرستاره''<ref>''The Starry Night'' </ref> (۱۸۸۹م؛ [[موزه هنر مدرن\|موزۀ هنر مدرن نیویورک]]<ref>Museum of Modern Art, New York</ref>)، و [[کلاغان در گندمزار\|کلاغ‌ها بَر گندم‌زار]]<ref>Crows over Wheatfield</ref> (موزۀ ون‌گوگ، آمستردام) را دربرمی‌گیرند. سال ۱۸۸۸م در [[آرل]]<ref> Arles </ref>، پرووانس<ref>Provence </ref>، پرحاصل‌ترین دوران فعالیت هنری‌اش بود. در این دوران با [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin </ref> زندگی می‌کرد؛ نماهایی از شهر، و تابلوهایی همچون ''باغ میوه در شکوفه''<ref>''Orchard in Blossom''</ref>، و ''صندلی و چُپُق''<ref>''The Chair and Pipe'' </ref> از آثار این دورۀ اوست. در ۱۹۹۰م، نقاشی‌اش با نام ''دکتر گاشه''<ref>''Dr Gachet''</ref>، به قیمت ۸۲.۵میلیون دلار فروخته شد. ون‌گوگ از ۲۷سالگی نقاشی را به‌طور جدّی پی گرفت؛ تا آن زمان به هر شغلی تن می‌داد: کار در شرکت دلّالان آثار هنری در [[لاهه]]<ref> The Hague</ref>، معلمی مدارس در رَمزگِیت<ref> Ramsgate</ref> و آیلورت<ref> Isleworth </ref> انگلستان، و موعظه‌گری برای معدن‌چیان بوریناژ<ref>Borinage</ref>. نخستین مرحلۀ نقاشی‌اش به سال‌های ۱۸۸۰ـ۱۸۸۶م، و فعالیت هنری‌اش در [[هلند]] و [[بلژیک]]، باز می‌گردد. با مستمرّی مختصری که برادرش تِئو<ref> Theo</ref> برایش می‌فرستاد، در کلاس‌های طراحی در [[بروکسل]] شرکت کرد، و مدتی در لاهه نزد عمویش آنتون ماووه<ref> Anton Mauve </ref>، و یک سال هم در آکادمی آنتورپ<ref>Antwerp Academy </ref> هنر آموخت؛ نقاشی ''سیب‌زمینی‌خوران'' محصول این دوره بود. از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸م در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، از چاپنقش‌های ژاپنی، امپرسیونیسم، و تفکیک رنگیِ [[سورا، ژرژ (۱۸۵۹ـ۱۸۹۱)\|ژرژ سورا]]<ref>''Georges Seurat'' </ref> و [[سینیاک، پل (۱۸۶۳ـ۱۹۳۵)\|پل سینیاک]]<ref>Paul Signac </ref> بسیار تأثیر گرفت. تابلوی ''پوتین''<ref>''Boots''</ref>، آخرین اثر از نخستین دورۀ نقاشی‌های غم‌بارش از مردم کارگر است. ازجمله چاپنقش‌های سنگی که پدید آورد تابلوی ''فرسوده: بر دروازۀ ابدیت''<ref>''Worn Out:At Eternity’s Gate'' </ref> (۱۸۸۲م) درخور ذکر است که در [[موزه هنرهای معاصر\|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref>Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود. نقاشی‌های ون‌گوگ در آرل، واجد ادراک نوینی از رنگ و طراحی‌اند، و درگیری عمیقاً احساسی او را با هنرش نشان می‌دهند؛ برخی از آثار این دورۀ او عبارت‌اند از ''کافۀ شبانه''<ref>''The Night Café'' </ref> (۱۸۸۸م؛ نگارخانۀ هنری [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale University Art Gallery</ref>، نیوهِوِن<ref> New Haven</ref>) که خودش دربارۀ آن‌ چنین نوشت: «تلاش کرده‌ام که با قرمز و سبز هیجانات سرکِش طبیعت بشری را بیان کنم»؛ ''پل متحرک، زورق‌های بندرگاه سنت ماری''<ref>''The Drawbridge, Boats at Saintes-Maries'' </ref>؛ و ''سرباز الجزایری''<ref>''The Zouave Officer''</ref>. ون‌گوگ در ۱۸۸۸م دچار بحران روحی شد، و پس از درگیری با گوگن گوش خود را برید، و از آن پس با حملات شدید روانی دست‌به‌گریبان بود. در ۱۸۸۹م در سَن رِمی<ref> St-Rémy </ref>، نقاشی‌هایی از درختان سرو، و کپیه‌های آزادانه‌ای از آثار نقاشان مختلف اجرا کرد. در ۱۸۹۰م در اوور ـ سور ـ اوآز<ref>Auvers-sur-Oise</ref> پیش از آن‌که با گلوله‌ای خودکشی کند، آخرین گندم‌زار سرشار از اضطراب خود را آفرید. نامه‌هایی که به برادرش تئو نوشت، شرح روشنگری از آثار و افکار اوست.

Mohammadi2 در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۸

2020-11-07T10:48:19Z

صفحهٔ تازه

وَن‌گوگ، وَنْسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)(Gogh, Vincent van)<br /> [[File:40116600-1.jpg|thumb|گل‌هاي آفتابگردان، اثر ونسان ون‌گوگ]][[File:40116600-2.jpg|thumb|گل‌هاي آفتابگردان، اثر ونسان ون‌گوگ]][[File:40116600.jpg|thumb|گل‌هاي آفتابگردان، اثر ونسان ون‌گوگ]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان =ونسان ون گوگ
|نام =Vincent van Gogh
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۵۳م
|تاریخ مرگ=۱۸۹۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=هلندی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل= آموختن هنر در آکادمی آنتورپ
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک = پست امپرسیونیسم
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار = تابلوی سیب زمینی خوران (۱۸۸۵؛ موزه ون گوگ، آمستردام)؛ شب پرستاره (۱۸۸۹؛ موزه هنر مدرن نیویورک)
|خویشاوندان سرشناس = تیو (برادر)، آنتون ماووه (عمو)
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}نقاش پُست‌امپرسیونیست<ref>post-Impressionist
</ref> هلندی. نقاشی را در دهۀ ۱۸۸۰ آغاز کرد. آثار آغازینش اغلب توصیفی غم‌بار از زندگی کارگران‌اند، همچون تابلوی ''سیب‌زمینی‌خوران''<ref>''The Potato Eaters''
</ref> (۱۸۸۵؛ موزۀ ون‌گوگ، آمستردام<ref>Van Gogh Museum, Amsterdam</ref>). باتأثیر از امپرسیونیست<ref> Impressionist </ref>ها و چاپنقش‌های ژاپنی، شیوۀ آ‎زادانه‌تری را پروراند، که رنگ‌آمیزی تُند، و قلم‌موکاری پراحساس از مشخصات آن است؛ چنان ‌که در مجموعۀ ''گل‌های آفتابگردان''<ref>''Sunflowers'' </ref> مشهود است. ون‌گوگ در هنر مدرن<ref>modern art </ref>، به‌ویژه در اکسپرسیونیسم<ref>expressionism </ref>، تأثیر عمیقی نهاد. آثار پُرشمار ون‌گوگ (متجاوز از ۸۰۰ نقاشی و ۷۰۰ طرّاحی)، نقش اشیا، تک‌چهره‌سازی (شمار بسیاری خودنگاری<ref>self-portrait </ref>)، و منظره‌پردازی، ازجمله تابلوی ''شب پرستاره''<ref>''The Starry Night'' </ref> (۱۸۸۹؛ موزۀ هنر مدرن نیویورک<ref>Museum of Modern Art, New York</ref>)، و [[کلاغان در گندمزار|کلاغ‌ها بَر گندم‌زار]]<ref>Crows over Wheatfield</ref> (موزۀ ون‌گوگ، آمستردام) را دربرمی‌گیرند. سال ۱۸۸۸ در آرل<ref> Arles </ref>، پرووانس<ref>Provence </ref>، پرحاصل‌ترین دوران فعالیت هنری‌اش بود. در این دوران با پل گوگن<ref>Paul Gauguin </ref> زندگی می‌کرد؛ نماهایی از شهر، و تابلوهایی همچون''باغ میوه در شکوفه''<ref>''Orchard in Blossom''</ref>، و ''صندلی و چُپُق''<ref>''The Chair and Pipe'' </ref> از آثار این دورۀ اوست. در ۱۹۹۰، نقاشی‌اش با نام ''دکتر گاشه''<ref>''Dr Gachet''</ref>، به قیمت ۸۲.۵میلیون دلار فروخته شد. ون‌گوگ از ۲۷سالگی نقاشی را به‌طور جدّی پی گرفت؛ تا آن زمان به هر شغلی تن می‌داد: کار در شرکت دلّالان آثار هنری در لاهه<ref> The Hague</ref>، معلمی مدارس در رَمزگِیت<ref> Ramsgate</ref> و آیلورت<ref> Isleworth </ref> انگلستان، و موعظه‌گری برای معدن‌چیان بوریناژ<ref>Borinage</ref>. نخستین مرحلۀ نقاشی‌اش به سال‌های ۱۸۸۰ـ۱۸۸۶، و فعالیت هنری‌اش در هلند و بلژیک، باز می‌گردد. با مستمرّی مختصری که برادرش تِئو<ref> Theo</ref> برایش می‌فرستاد، در کلاس‌های طراحی در بروکسل شرکت کرد، و مدتی در لاهه نزد عمویش آنتون ماووه<ref> Anton Mauve </ref>، و یک سال هم در آکادمی آنتورپ<ref>Antwerp Academy </ref> هنر آموخت؛ نقاشی ''سیب‌زمینی‌خوران'' محصول این دوره بود. از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ در پاریس، از چاپنقش‌های ژاپنی، امپرسیونیسم، و تفکیک رنگیِ ژرژ سورا<ref>''Georges Seurat'' </ref> و پل سینیاک<ref>Paul Signac </ref> بسیار تأثیر گرفت. تابلوی ''پوتین''<ref>''Boots''</ref>، آخرین اثر از نخستین دورۀ نقاشی‌های غم‌بارش از مردم کارگر است. ازجمله چاپنقش‌های سنگی که پدید آورد تابلوی ''فرسوده: بر دروازۀ ابدیت''<ref>''Worn Out:At Eternity’s Gate'' </ref> (۱۸۸۲) درخور ذکر است که در موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref>Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود. نقاشی‌های ون‌گوگ در آرل، واجد ادراک نوینی از رنگ و طراحی‌اند، و درگیری عمیقاً احساسی او را با هنرش نشان می‌دهند؛ برخی از آثار این دورۀ او عبارت‌اند از ''کافۀ شبانه''<ref>''The Night Café'' </ref> (۱۸۸۸؛ نگارخانۀ هنری دانشگاه ییل<ref>Yale University Art Gallery</ref>، نیوهِوِن<ref> New Haven</ref>) که خودش دربارۀ آن‌ چنین نوشت: «تلاش کرده‌ام که با قرمز و سبز هیجانات سرکِش طبیعت بشری را بیان کنم»؛''پل متحرک، زورق‌های بندرگاه سنت ماری''<ref>''The Drawbridge, Boats at Saintes-Maries'' </ref>؛ و ''سرباز الجزایری''<ref>''The Zouave Officer''</ref>. ون‌گوگ در ۱۸۸۸ دچار بحران روحی شد، و پس از درگیری با گوگن گوش خود را برید، و از آن پس با حملات شدید روانی دست‌به‌گریبان بود. در ۱۸۸۹ در سَن رِمی<ref> St-Rémy </ref>، نقاشی‌هایی از درختان سرو، و کپیه‌های آزادانه‌ای از آثار نقاشان مختلف اجرا کرد. در ۱۸۹۰ در اوور ـ سور ـ اوآز<ref>Auvers-sur-Oise</ref> پیش از آن‌که با گلوله‌ای خودکشی کند، آخرین گندم‌زار سرشار از اضطراب خود را آفرید. نامه‌هایی که به برادرش تئو نوشت، شرح روشنگری از آثار و افکار اوست.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]
<references />