ویولن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۶

2025-04-22T04:36:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۶
خط ۴:		خط ۴:

	ساز چهارسیمۀ آرشه‌ای، که کوچک‌ترین و زیرترین (تربل<ref>treble		ساز چهارسیمۀ آرشه‌ای، که کوچک‌ترین و زیرترین (تربل<ref>treble
	</ref>) ساز خانوادۀ ویولن است. سیم‌های آن با فاصلۀ پنجم کوک می‌شوند (سل۳، رِ۴، لا۵، و می۵). ویولن در قرن ۱۶ به‌تدریج از انواع مختلف فیدل<ref> fiddle </ref> تکامل یافت، و بالاخره در ایتالیا گروهی از سازندگان همچون نیکولو آماتی<ref>Nicolo Amati</ref>، [[استرادیواری، آنتونیو (ح ۱۶۴۴ـ۱۷۳۷)\|آنتونیو استرادیواری]]<ref>Antonio Stradivari </ref>، و گوآرنری دِل جِزو<ref>Guarneri del Gesù </ref> که در حدود ۱۶۷۰ـ۱۷۱۰ در کرِمونا<ref>Cremona</ref> فعالیت داشتند، شکل کامل آن را پدید آوردند. این ساز که بدون پرده‌بندی و با بدنه‌ای دارای کلاف‌ها و خمیدگی‌های پیچیده برای پخش امواج صوتی در تمامی جهات طراحی شده ‌است، آوایی شبیه صدای انسان تولید می‌کند و گسترۀ آوایی فوق‌العاده‌ای دارد که زیبا‌شناسی انسان‌گرایانۀ نوینی در بیان تکنوازی پدید آورده است و در کنار ویولا و [[ویولنسل\|ویولن‌سل]]، بنیاد ارکستر امروزین را استوار کرد. ویولن امروزی از آن زمان تاکنون ازنظر شکل و ظاهر تغییری نکرده است، اما در اواخر قرن ۱۸ ابعاد طراحی آن دچارِ دگرگونی‌هایی شد تا صدایی بیشتر و طنین گسترده‌تری در تالارهای کنسرت داشته باشد و قابلیت نوازندگی آن را افزایش دهد. این دگرگونی‌ها عبارت‌اند از بلندتر‌شدن طول دستۀ انگشت‌گذاری، و زاویه‌دار‌شدن دسته، و بزرگ‌تر‌شدن اندازۀ پل و پل باس. رپرتوآر<ref>repertoire</ref> تکنوازی ویولن از رپرتوآر اکثر سازهای دیگر وسیع‌تر است. از‌جمله آهنگ‌سازان در این زمینه عبارت‌اند از [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref> Vivaldi </ref>، [[تارتینی، جوزپه (۱۶۹۲ـ۱۷۷۰)\|تارتینی]]<ref>Tartini</ref>، [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref> Johann Sebastian Bach</ref>، [[موتسارت، ولفگانگ ~~آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)~~\|موتسارت]]، [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref>، [[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref> Mendelssohn </ref>، [[پاگانینی ، نیکولو (۱۷۸۲ـ۱۸۴۰)\|پاگانینی]]<ref>Paganini </ref>، [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref>Edward Elgar</ref>، بِرگ<ref> Berg</ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref> Bartók </ref>، و کارِتر<ref>Carter</ref>.‌		</ref>) ساز خانوادۀ ویولن است. سیم‌های آن با فاصلۀ پنجم کوک می‌شوند (سل۳، رِ۴، لا۵، و می۵). ویولن در قرن ۱۶ به‌تدریج از انواع مختلف فیدل<ref> fiddle </ref> تکامل یافت، و بالاخره در ایتالیا گروهی از سازندگان همچون نیکولو آماتی<ref>Nicolo Amati</ref>، [[استرادیواری، آنتونیو (ح ۱۶۴۴ـ۱۷۳۷)\|آنتونیو استرادیواری]]<ref>Antonio Stradivari </ref>، و گوآرنری دِل جِزو<ref>Guarneri del Gesù </ref> که در حدود ۱۶۷۰ـ۱۷۱۰ در کرِمونا<ref>Cremona</ref> فعالیت داشتند، شکل کامل آن را پدید آوردند. این ساز که بدون پرده‌بندی و با بدنه‌ای دارای کلاف‌ها و خمیدگی‌های پیچیده برای پخش امواج صوتی در تمامی جهات طراحی شده ‌است، آوایی شبیه صدای انسان تولید می‌کند و گسترۀ آوایی فوق‌العاده‌ای دارد که زیبا‌شناسی انسان‌گرایانۀ نوینی در بیان تکنوازی پدید آورده است و در کنار ویولا و [[ویولنسل\|ویولن‌سل]]، بنیاد ارکستر امروزین را استوار کرد. ویولن امروزی از آن زمان تاکنون ازنظر شکل و ظاهر تغییری نکرده است، اما در اواخر قرن ۱۸ ابعاد طراحی آن دچارِ دگرگونی‌هایی شد تا صدایی بیشتر و طنین گسترده‌تری در تالارهای کنسرت داشته باشد و قابلیت نوازندگی آن را افزایش دهد. این دگرگونی‌ها عبارت‌اند از بلندتر‌شدن طول دستۀ انگشت‌گذاری، و زاویه‌دار‌شدن دسته، و بزرگ‌تر‌شدن اندازۀ پل و پل باس. رپرتوآر<ref>repertoire</ref> تکنوازی ویولن از رپرتوآر اکثر سازهای دیگر وسیع‌تر است. از‌جمله آهنگ‌سازان در این زمینه عبارت‌اند از [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref> Vivaldi </ref>، [[تارتینی، جوزپه (۱۶۹۲ـ۱۷۷۰)\|تارتینی]]<ref>Tartini</ref>، [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref> Johann Sebastian Bach</ref>، [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]]، [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref>، [[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref> Mendelssohn </ref>، [[پاگانینی ، نیکولو (۱۷۸۲ـ۱۸۴۰)\|پاگانینی]]<ref>Paganini </ref>، [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref>Edward Elgar</ref>، بِرگ<ref> Berg</ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref> Bartók </ref>، و کارِتر<ref>Carter</ref>.‌

Nazanin در ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۱

2024-04-21T09:31:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Violin.jpg\|بندانگشتی\|ویولن]]

	ویولُن (violin)<br/> ~~[[File:40169700.jpg\|thumb\|ويولُن]]~~ساز چهارسیمۀ آرشه‌ای، که کوچک‌ترین و زیرترین (تربل<ref>treble		ویولُن (violin)<br/>
	</ref>) ساز خانوادۀ ویولن است. سیم‌های آن با فاصلۀ پنجم کوک می‌شوند (سل۳، رِ۴، لا۵، و می۵). ویولن در قرن ۱۶ به‌تدریج از انواع مختلف فیدل<ref> fiddle </ref> تکامل یافت، و بالاخره در ایتالیا گروهی از سازندگان همچون نیکولو آماتی<ref>Nicolo Amati</ref>، آنتونیو استرادیواری<ref>Antonio Stradivari </ref>، و گوآرنری دِل جِزو<ref>Guarneri del Gesù </ref> که در حدود ۱۶۷۰ـ۱۷۱۰ در کرِمونا<ref>Cremona</ref>~~ ~~فعالیت داشتند، شکل کامل آن را پدید آوردند. این ساز که بدون پرده‌بندی و با بدنه‌ای دارای کلاف‌ها و خمیدگی‌های پیچیده برای پخش امواج صوتی در تمامی جهات طراحی شده ‌است، آوایی شبیه صدای انسان تولید می‌کند و گسترۀ آوایی فوق‌العاده‌ای دارد که زیبا‌شناسی انسان‌گرایانۀ نوینی در بیان تکنوازی پدید آورده است و در کنار ویولا و ~~ویولن‌سل،~~ بنیاد ارکستر امروزین را استوار کرد. ویولن امروزی از آن زمان تاکنون ازنظر شکل و ظاهر تغییری نکرده است، اما در اواخر قرن ۱۸ ابعاد طراحی آن دچارِ دگرگونی‌هایی شد تا صدایی بیشتر و طنین گسترده‌تری در تالارهای کنسرت داشته باشد و قابلیت نوازندگی آن را افزایش دهد. این دگرگونی‌ها عبارت‌اند از بلندتر‌شدن طول دستۀ انگشت‌گذاری، و زاویه‌دار‌شدن دسته، و بزرگ‌تر‌شدن اندازۀ پل و پل باس. رپرتوآر<ref>repertoire</ref> تکنوازی ویولن از رپرتوآر اکثر سازهای دیگر وسیع‌تر است. از‌جمله آهنگ‌سازان در این زمینه عبارت‌اند از ویوالدی<ref> Vivaldi </ref>، تارتینی<ref>Tartini</ref>، یوهان سباستیان باخ<ref> Johann Sebastian Bach</ref>، موتسارت، بتهوون، برامس<ref> Brahms</ref>، مندلسون<ref> Mendelssohn </ref>، پاگانینی<ref>Paganini </ref>، ادوارد اِلگار<ref>Edward Elgar</ref>، بِرگ<ref> Berg</ref>، بارتوک<ref> Bartók </ref>، و کارِتر<ref>Carter</ref>.‌
			ساز چهارسیمۀ آرشه‌ای، که کوچک‌ترین و زیرترین (تربل<ref>treble
			</ref>) ساز خانوادۀ ویولن است. سیم‌های آن با فاصلۀ پنجم کوک می‌شوند (سل۳، رِ۴، لا۵، و می۵). ویولن در قرن ۱۶ به‌تدریج از انواع مختلف فیدل<ref> fiddle </ref> تکامل یافت، و بالاخره در ایتالیا گروهی از سازندگان همچون نیکولو آماتی<ref>Nicolo Amati</ref>، [[استرادیواری، آنتونیو (ح ۱۶۴۴ـ۱۷۳۷)\|آنتونیو استرادیواری]]<ref>Antonio Stradivari </ref>، و گوآرنری دِل جِزو<ref>Guarneri del Gesù </ref> که در حدود ۱۶۷۰ـ۱۷۱۰ در کرِمونا<ref>Cremona</ref> فعالیت داشتند، شکل کامل آن را پدید آوردند. این ساز که بدون پرده‌بندی و با بدنه‌ای دارای کلاف‌ها و خمیدگی‌های پیچیده برای پخش امواج صوتی در تمامی جهات طراحی شده ‌است، آوایی شبیه صدای انسان تولید می‌کند و گسترۀ آوایی فوق‌العاده‌ای دارد که زیبا‌شناسی انسان‌گرایانۀ نوینی در بیان تکنوازی پدید آورده است و در کنار ویولا و [[ویولنسل\|ویولن‌سل]]، بنیاد ارکستر امروزین را استوار کرد. ویولن امروزی از آن زمان تاکنون ازنظر شکل و ظاهر تغییری نکرده است، اما در اواخر قرن ۱۸ ابعاد طراحی آن دچارِ دگرگونی‌هایی شد تا صدایی بیشتر و طنین گسترده‌تری در تالارهای کنسرت داشته باشد و قابلیت نوازندگی آن را افزایش دهد. این دگرگونی‌ها عبارت‌اند از بلندتر‌شدن طول دستۀ انگشت‌گذاری، و زاویه‌دار‌شدن دسته، و بزرگ‌تر‌شدن اندازۀ پل و پل باس. رپرتوآر<ref>repertoire</ref> تکنوازی ویولن از رپرتوآر اکثر سازهای دیگر وسیع‌تر است. از‌جمله آهنگ‌سازان در این زمینه عبارت‌اند از [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref> Vivaldi </ref>، [[تارتینی، جوزپه (۱۶۹۲ـ۱۷۷۰)\|تارتینی]]<ref>Tartini</ref>، [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref> Johann Sebastian Bach</ref>، [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]]، [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref>، [[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref> Mendelssohn </ref>، [[پاگانینی ، نیکولو (۱۷۸۲ـ۱۸۴۰)\|پاگانینی]]<ref>Paganini </ref>، [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref>Edward Elgar</ref>، بِرگ<ref> Berg</ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref> Bartók </ref>، و کارِتر<ref>Carter</ref>.‌

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ویولُن (violin)<br/> [[File:40169700.jpg|thumb|ويولُن]]ساز چهارسیمۀ آرشه‌ای، که کوچک‌ترین و زیرترین (تربل<ref>treble
</ref>) ساز خانوادۀ ویولن است. سیم‌های آن با فاصلۀ پنجم کوک می‌شوند (سل۳، رِ۴، لا۵، و می۵). ویولن در قرن ۱۶ به‌تدریج از انواع مختلف فیدل<ref> fiddle </ref> تکامل یافت، و بالاخره در ایتالیا گروهی از سازندگان همچون نیکولو آماتی<ref>Nicolo Amati</ref>، آنتونیو استرادیواری<ref>Antonio Stradivari </ref>، و گوآرنری دِل جِزو<ref>Guarneri del Gesù </ref> که در حدود ۱۶۷۰ـ۱۷۱۰ در کرِمونا<ref>Cremona</ref> فعالیت داشتند، شکل کامل آن را پدید آوردند. این ساز که بدون پرده‌بندی و با بدنه‌ای دارای کلاف‌ها و خمیدگی‌های پیچیده برای پخش امواج صوتی در تمامی جهات طراحی شده ‌است، آوایی شبیه صدای انسان تولید می‌کند و گسترۀ آوایی فوق‌العاده‌ای دارد که زیبا‌شناسی انسان‌گرایانۀ نوینی در بیان تکنوازی پدید آورده است و در کنار ویولا و ویولن‌سل، بنیاد ارکستر امروزین را استوار کرد. ویولن امروزی از آن زمان تاکنون ازنظر شکل و ظاهر تغییری نکرده است، اما در اواخر قرن ۱۸ ابعاد طراحی آن دچارِ دگرگونی‌هایی شد تا صدایی بیشتر و طنین گسترده‌تری در تالارهای کنسرت داشته باشد و قابلیت نوازندگی آن را افزایش دهد. این دگرگونی‌ها عبارت‌اند از بلندتر‌شدن طول دستۀ انگشت‌گذاری، و زاویه‌دار‌شدن دسته، و بزرگ‌تر‌شدن اندازۀ پل و پل باس. رپرتوآر<ref>repertoire</ref> تکنوازی ویولن از رپرتوآر اکثر سازهای دیگر وسیع‌تر است. از‌جمله آهنگ‌سازان در این زمینه عبارت‌اند از ویوالدی<ref> Vivaldi </ref>، تارتینی<ref>Tartini</ref>، یوهان سباستیان باخ<ref> Johann Sebastian Bach</ref>، موتسارت، بتهوون، برامس<ref> Brahms</ref>، مندلسون<ref> Mendelssohn </ref>، پاگانینی<ref>Paganini </ref>، ادوارد اِلگار<ref>Edward Elgar</ref>، بِرگ<ref> Berg</ref>، بارتوک<ref> Bartók </ref>، و کارِتر<ref>Carter</ref>.‌

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:سازهای غیرایرانی]]