پاستل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹

2025-01-23T12:39:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹
خط ۳:		خط ۳:

	در هنر، مادۀ گچی مرکب از گرد رنگ و [[صمغ]]<ref>gum</ref>؛ به اثری که با پاستل کشیده می‌شود نیز پاستل می‌گویند. پاستل نوعی نقاشی با رنگ خشک است، و سطحی خاکه‌ای پدید می‌آورد که به‌راحتی آسیب می‌بیند و حفظ آن دشوار است. [[کاریرا، روزالبا (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷)\|روزالبا کاریرا]]<ref>Rosalba Carriera</ref> (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷م)، لاتور<ref> La Tour </ref>، [[شاردن، ژان باپتیست (۱۶۹۹ـ۱۷۷۹)\|شاردن]]<ref>Chardin </ref>، [[دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)\|دگا]]<ref>Degas </ref>، و [[کست، مری (۱۸۴۵ـ۱۹۲۶)\|مری کَسِت]]<ref>Mary Cassatt</ref> از هنرمندانی‌اند که نقاشی‌های پاستلی آنان شهرت دارد. استفاده از گچ رنگی سابقه‌ای دیرینه دارد، و بسیاری از نقاشان قدیم اروپا (ازجمله [[هولباین (مهین)، هانس (ح ۱۴۶۴م ـ۱۵۲۴)\|هولباین]]<ref> Holbein</ref> در طراحی‌هایش از تک‌چهره) برای افزایش جلوۀ طراحی‌ از آن سود می‌جستند. واتو<ref> Watteau </ref> گچ‌های قرمز، سیاه، و سفید را به زیبایی به‌کار می‌برد. نقاشی ظریف‌تر با پاستل را رزالبا کارّی‌یرا، نقاش ونیزی<ref>Venetian</ref>، در [[فرانسه\|فرانسۀ]] قرن ۱۸م رواج داد. لاتور برجسته‌ترین نقاش پاستل‌کار بود، اما شاردن نیز آن را بسیار مؤثر به‌کار می‌برد. [[لیوتار، ژان فرانسوا (۱۹۲۴ـ۱۹۹۸)\|لیوتار]]<ref> Liotard </ref> از دیگر پاستل‌کاران ورزیده به‌شمار می‌رود. در دوران معاصر، دگا، [[تولوز لوترک، هانری (۱۸۶۴ـ۱۹۰۱)\|تولوز لوترک]]<ref>Toulouse-Lautrec </ref>، [[میله، ژان فرانسوا (۱۸۱۴ـ۱۸۷۵)\|میله]]<ref>Millet </ref>، و [[ویسلر، جیمز (۱۸۳۴ـ۱۹۰۳)\|ویسلر]]<ref>Whistler</ref> از آن بهره برده‌اند؛ به‌ویژه دگا در برخی از زیباترین نقاشی‌هایش از صحنه‌های باله<ref> ballet </ref>، و در اتودهایش از پیکر برهنه<ref>nude</ref>، آن را به‌دلیل سرعت و آزادی عملی که به نقاش می‌دهد و جلوه‌های باطراوت و تابناکی که به اثر می‌بخشد، باب طبع خود یافته است.		در هنر، مادۀ گچی مرکب از گرد رنگ و [[صمغ]]<ref>gum</ref>؛ به اثری که با پاستل کشیده می‌شود نیز پاستل می‌گویند. پاستل نوعی نقاشی با رنگ خشک است، و سطحی خاکه‌ای پدید می‌آورد که به‌راحتی آسیب می‌بیند و حفظ آن دشوار است. [[کاریرا، روزالبا (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷)\|روزالبا کاریرا]]<ref>Rosalba Carriera</ref> (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷م)، لاتور<ref> La Tour </ref>، [[شاردن، ژان باپتیست (۱۶۹۹ـ۱۷۷۹)\|شاردن]]<ref>Chardin </ref>، [[دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)\|دگا]]<ref>Degas </ref>، و [[کست، مری (۱۸۴۵ـ۱۹۲۶)\|مری کَسِت]]<ref>Mary Cassatt</ref> از هنرمندانی‌اند که نقاشی‌های پاستلی آنان شهرت دارد. استفاده از گچ رنگی سابقه‌ای دیرینه دارد، و بسیاری از نقاشان قدیم اروپا (ازجمله [[هولباین (مهین)، هانس (ح ۱۴۶۴م ـ۱۵۲۴)\|هولباین]]<ref> Holbein</ref> در طراحی‌هایش از تک‌چهره) برای افزایش جلوۀ طراحی‌ از آن سود می‌جستند. واتو<ref> Watteau </ref> گچ‌های قرمز، سیاه، و سفید را به زیبایی به‌کار می‌برد. نقاشی ظریف‌تر با پاستل را رزالبا کارّی‌یرا، نقاش ونیزی<ref>Venetian</ref>، در [[فرانسه\|فرانسۀ]] قرن ۱۸م رواج داد. لاتور برجسته‌ترین نقاش پاستل‌کار بود، اما شاردن نیز آن را بسیار مؤثر به‌کار می‌برد. [[لیوتار، ژان فرانسوا (۱۹۲۴ـ۱۹۹۸)\|لیوتار]]<ref> Liotard </ref> از دیگر پاستل‌کاران ورزیده به‌شمار می‌رود. در دوران معاصر، دگا، [[تولوز لوترک، هانری (۱۸۶۴ـ۱۹۰۱)\|تولوز لوترک]]<ref>Toulouse-Lautrec </ref>، [[میله، ژان فرانسوا (۱۸۱۴ـ۱۸۷۵)\|میله]]<ref>Millet </ref>، و [[ویسلر، جیمز (۱۸۳۴ـ۱۹۰۳)\|ویسلر]]<ref>Whistler</ref> از آن بهره برده‌اند؛ به‌ویژه دگا در برخی از زیباترین نقاشی‌هایش از صحنه‌های باله<ref> ballet </ref>، و در اتودهایش از پیکر برهنه<ref>nude</ref>، آن را به‌دلیل سرعت و آزادی عملی که به نقاش می‌دهد و جلوه‌های باطراوت و تابناکی که به اثر می‌بخشد، باب طبع خود یافته است.
			----
	<br /><!--13033600-->		<br /><!--13033600-->

	[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]]		[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]]

Nazanin در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹

2025-01-23T12:39:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:13033600-1.jpg\|بندانگشتی\|لویی پانزدهم اثر روزالبا کاریرا]]
	پاسْتِل (pastel)		پاسْتِل (pastel)

Nazanin در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۷

2025-01-23T12:37:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۲:		خط ۲:
	پاسْتِل (pastel)		پاسْتِل (pastel)

	در هنر، مادۀ گچی مرکب از گرد رنگ و صمغ<ref>gum</ref>؛ به اثری که با پاستل کشیده می‌شود نیز پاستل می‌گویند. پاستل نوعی نقاشی با رنگ خشک است، و سطحی خاکه‌ای پدید می‌آورد که به‌راحتی آسیب می‌بیند و حفظ آن دشوار است. روزالبا ~~کارّی‌یرا~~<ref>Rosalba Carriera</ref> (~~۱۶۷۵ـ۱۷۵۷~~)، لاتور<ref> La Tour </ref>، شاردن<ref>Chardin </ref>، دگا<ref>Degas </ref>، و مری کَسِت<ref>Mary Cassatt</ref> از هنرمندانی‌اند که نقاشی‌های پاستلی آنان شهرت دارد. استفاده از گچ رنگی سابقه‌ای دیرینه دارد، و بسیاری از نقاشان قدیم اروپا (ازجمله هولباین<ref> Holbein</ref> در طراحی‌هایش از تک‌چهره) برای افزایش جلوۀ طراحی‌ از آن سود می‌جستند. واتو<ref> Watteau </ref> گچ‌های قرمز، سیاه، و سفید را به زیبایی به‌کار می‌برد. نقاشی ظریف‌تر با پاستل را رزالبا کارّی‌یرا، نقاش ونیزی<ref>Venetian</ref>، در فرانسۀ قرن ۱۸ رواج داد. لاتور برجسته‌ترین نقاش پاستل‌کار بود، اما شاردن نیز آن را بسیار مؤثر به‌کار می‌برد. لیوتار<ref> Liotard </ref> از دیگر پاستل‌کاران ورزیده به‌شمار می‌رود. در دوران معاصر، دگا، تولوز لوترک<ref>Toulouse-Lautrec </ref>، میله<ref>Millet </ref>، و ویسلر<ref>Whistler</ref> از آن بهره برده‌اند؛ به‌ویژه دگا در برخی از زیباترین نقاشی‌هایش از صحنه‌های باله<ref> ballet </ref>، و در اتودهایش از پیکر برهنه<ref>nude</ref>، آن را به‌دلیل سرعت و آزادی عملی که به نقاش می‌دهد و جلوه‌های باطراوت و تابناکی که به اثر می‌بخشد، باب طبع خود یافته است.		در هنر، مادۀ گچی مرکب از گرد رنگ و [[صمغ]]<ref>gum</ref>؛ به اثری که با پاستل کشیده می‌شود نیز پاستل می‌گویند. پاستل نوعی نقاشی با رنگ خشک است، و سطحی خاکه‌ای پدید می‌آورد که به‌راحتی آسیب می‌بیند و حفظ آن دشوار است. [[کاریرا، روزالبا (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷)\|روزالبا کاریرا]]<ref>Rosalba Carriera</ref> (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷م)، لاتور<ref> La Tour </ref>، [[شاردن، ژان باپتیست (۱۶۹۹ـ۱۷۷۹)\|شاردن]]<ref>Chardin </ref>، [[دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)\|دگا]]<ref>Degas </ref>، و [[کست، مری (۱۸۴۵ـ۱۹۲۶)\|مری کَسِت]]<ref>Mary Cassatt</ref> از هنرمندانی‌اند که نقاشی‌های پاستلی آنان شهرت دارد. استفاده از گچ رنگی سابقه‌ای دیرینه دارد، و بسیاری از نقاشان قدیم اروپا (ازجمله [[هولباین (مهین)، هانس (ح ۱۴۶۴م ـ۱۵۲۴)\|هولباین]]<ref> Holbein</ref> در طراحی‌هایش از تک‌چهره) برای افزایش جلوۀ طراحی‌ از آن سود می‌جستند. واتو<ref> Watteau </ref> گچ‌های قرمز، سیاه، و سفید را به زیبایی به‌کار می‌برد. نقاشی ظریف‌تر با پاستل را رزالبا کارّی‌یرا، نقاش ونیزی<ref>Venetian</ref>، در [[فرانسه\|فرانسۀ]] قرن ۱۸م رواج داد. لاتور برجسته‌ترین نقاش پاستل‌کار بود، اما شاردن نیز آن را بسیار مؤثر به‌کار می‌برد. [[لیوتار، ژان فرانسوا (۱۹۲۴ـ۱۹۹۸)\|لیوتار]]<ref> Liotard </ref> از دیگر پاستل‌کاران ورزیده به‌شمار می‌رود. در دوران معاصر، دگا، [[تولوز لوترک، هانری (۱۸۶۴ـ۱۹۰۱)\|تولوز لوترک]]<ref>Toulouse-Lautrec </ref>، [[میله، ژان فرانسوا (۱۸۱۴ـ۱۸۷۵)\|میله]]<ref>Millet </ref>، و [[ویسلر، جیمز (۱۸۳۴ـ۱۹۰۳)\|ویسلر]]<ref>Whistler</ref> از آن بهره برده‌اند؛ به‌ویژه دگا در برخی از زیباترین نقاشی‌هایش از صحنه‌های باله<ref> ballet </ref>، و در اتودهایش از پیکر برهنه<ref>nude</ref>، آن را به‌دلیل سرعت و آزادی عملی که به نقاش می‌دهد و جلوه‌های باطراوت و تابناکی که به اثر می‌بخشد، باب طبع خود یافته است.

			<br /><!--13033600-->

	~~ ~~

	<br/> <!--13033600-->

	[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]]		[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]]

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

پاسْتِل (pastel)

در هنر، مادۀ گچی مرکب از گرد رنگ و صمغ<ref>gum</ref>؛ به اثری که با پاستل کشیده می‌شود نیز پاستل می‌گویند. پاستل نوعی نقاشی با رنگ خشک است، و سطحی خاکه‌ای پدید می‌آورد که به‌راحتی آسیب می‌بیند و حفظ آن دشوار است. روزالبا کارّی‌یرا<ref>Rosalba Carriera</ref> (۱۶۷۵ـ۱۷۵۷)، لاتور<ref> La Tour </ref>، شاردن<ref>Chardin </ref>، دگا<ref>Degas </ref>، و مری کَسِت<ref>Mary Cassatt</ref> از هنرمندانی‌اند که نقاشی‌های پاستلی آنان شهرت دارد. استفاده از گچ رنگی سابقه‌ای دیرینه دارد، و بسیاری از نقاشان قدیم اروپا (ازجمله هولباین<ref> Holbein</ref> در طراحی‌هایش از تک‌چهره) برای افزایش جلوۀ طراحی‌ از آن سود می‌جستند. واتو<ref> Watteau </ref> گچ‌های قرمز، سیاه، و سفید را به زیبایی به‌کار می‌برد. نقاشی ظریف‌تر با پاستل را رزالبا کارّی‌یرا، نقاش ونیزی<ref>Venetian</ref>، در فرانسۀ قرن ۱۸ رواج داد. لاتور برجسته‌ترین نقاش پاستل‌کار بود، اما شاردن نیز آن را بسیار مؤثر به‌کار می‌برد. لیوتار<ref> Liotard </ref> از دیگر پاستل‌کاران ورزیده به‌شمار می‌رود. در دوران معاصر، دگا، تولوز لوترک<ref>Toulouse-Lautrec </ref>، میله<ref>Millet </ref>، و ویسلر<ref>Whistler</ref> از آن بهره برده‌اند؛ به‌ویژه دگا در برخی از زیباترین نقاشی‌هایش از صحنه‌های باله<ref> ballet </ref>، و در اتودهایش از پیکر برهنه<ref>nude</ref>، آن را به‌دلیل سرعت و آزادی عملی که به نقاش می‌دهد و جلوه‌های باطراوت و تابناکی که به اثر می‌بخشد، باب طبع خود یافته است.

 

 

<br/> 

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]]