Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

پرووانْسی، اَدبیات (Provençal literature)

ادبیات پرووانسی از قرن ۱۰م آغاز و در قرن ۱۲م با آثار تروبادورها<ref>troubadours</ref>، خنیاگران قرن‌های ۱۲ و ۱۳م شکوفا شد. با افول تروبادورها در قرن ۱۳م، ادبیات پرووانسی نیز عملاً از قرن ۱۴م تا ۱۹ به‌منزلۀ شیوه‌ای ادبی از رواج افتاد، تا این که ژاک ژاسمن<ref>Jacques Jasmin </ref> (۱۷۹۸ـ۱۸۶۴) و شاعران دیگر راه را برای گروه شاعران فلیبریژ<ref>félibrige </ref> هموار ساختند که بزرگ‌ترین آنان ژوزف رومانی<ref>Joseph Roumanille </ref>، فردریک میسترال<ref>Frédéric Mistral </ref>، و فلیکس‌ گرا<ref>Félix Gras </ref> (۱۸۴۴ـ۱۹۰۱) بودند. قدیمی‌ترین متن پرووانسی، اقتباسی منظوم، شامل ۲۵۷ مصراع، از بخشی از اثر بوئتیوس<ref>Boethius </ref> با نام ''تسلای فلسفه''<ref>''De Consolatione Philosophiae'' </ref> است که احتمالاً تاریخ آن به اوایل ۱۰۰۰م می‌رسد. این اثر شعری از قرن ۱۱م با ۵۹۳ مصراع دربارۀ زندگی سن فوئای آژنی<ref>St Foy of Agen </ref> است. «عصر زرین» ادبیات پرووانسی با یازده ترانۀ عاشقانۀ گیوم پواتیه<ref>Guillaume de Poitiers</ref> آغاز می‌شود. بعضی از اشعار او نشان‌دهندۀ شهوت‌پرستی واقع‌گرایانه‌اند، اما اشعار دیگرش سرچشمۀ مفهوم متفاوتی از عشق‌اند و همان عشق به آیین است که از ویژگی‌های بسیاری از تروبادورهای (شاعران دوره‌گرد) بعد شد. ازجمله آثار باقی‌مانده از تروبادورها، که بسیاری از آن‌ها مشهورند ولی هیچ اثری از آنان در‌دست نیست، عبارت‌اند از حدود ۳۰ مجموعۀ ''تصانیف''<ref>''Chansonniers'' </ref> و جُنگ<ref>anthology </ref>هایی از قرن‌های ۱۳ و ۱۴م. جهاد آلبیگایی<ref>Albigensian Crusade </ref> (۱۲۰۸ـ۱۲۲۹م) نفوذ اشرافیت جنوب را ازبین برد و به ادبیاتی که آنان طرفدارش بودند، ضربۀ مهلکی وارد ساخت. اهمیت اصلی ادبیات پرووانسی قرون وسطا در زمینۀ شعر غنایی<ref>lyric poetry </ref> نهفته است، گرچه چند حماسه<ref>epic </ref> و رمانس منظوم<ref>verse romance</ref>، گزارشی جدید از جهاد آلبیگائی، شماری آثار مذهبی و تعلیمی، و متون گوناگون دیگر نظیر وقایع‌نگاری<ref> chronicle </ref>، رسالۀ پزشکی<ref>medical treatise </ref> و داستان‌های حیوانات<ref>bestiaries</ref> بازمانده‌اند. ادبیات پرووانسی در قرن ۱۴م به‌سرعت تنزل کرد. در عصر رنسانس شکوفایی نسبی دوباره‌ای در ادبیات پرووانس پدید آمد که شخصیت‌های مهم این تجدید حیات شاعرانه عبارت‌اند از پی دو گاروس<ref> Pey de Garros </ref> (ح ۱۵۲۵ـ۱۵۸۳) اهل گاسکونی<ref>Gascony</ref>، بلو دولا بلودیر<ref>Bellaud de la Bellaudière </ref> (۱۵۳۲ـ۱۵۸۸) از پرووانس، و گودولن<ref>Godolin </ref> (۱۵۸۰ـ۱۶۴۹) تولوز<ref>Toulouse </ref>ی. در قرن ۱۹ شاعران فیلبریژ کوشیدند زبان مادری خویش را پیراسته و مدون کنند و با به‌کارگیری آن در آثار ادبی‌شان شأن و عظمت پیشین را به آن بازگردانند. نویسندگان بعد نیز عبارت‌اند از والر برنار<ref>Valère Bernard </ref> (۱۸۶۰ـ۱۹۳۶)، اِی پروبوس<ref>A Perbosc </ref> (۱۸۶۱ـ۱۹۴۴) و ژوزف داربو<ref>Joseph d’Arbaud</ref> (۱۸۷۲ـ۱۹۵۰).

 

 

<br/> 

[[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]

پرووانسی، ادبیات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳