پرکینز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۲

2023-10-21T05:02:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	[[پرونده:13097800.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]		[[پرونده:13097800.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]
			[[پرونده:آنتونی پرکینز.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]
	پرکینز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)		پرکینز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)

Nazanin در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۴

2023-10-21T04:54:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۴
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	</ref> روان‌پریش و پایبند مادر را در فیلم ''بیمار روانی''<ref>''Psycho''</ref> (۱۹۶۰)، ساختۀ [[هیچکاک، آلفرد (۱۸۹۹ـ۱۹۸۰)\|آلفرد هیچکاک]]<ref> Alfred Hitchcock </ref>، و ''بیمار روانی ۲ (روح ۲)''<ref>''Psycho II'' </ref> (۱۹۸۲) و نیز نقش‌های محجوب ولی هوشمندانه را در ''ترغیب دوستانه''<ref>''Friendly Persuasion'' </ref> (۱۹۵۶)، ''محاکمه''<ref>''The Trial'' </ref> (۱۹۶۲)، و ''قتل‌های شامپاین''<ref>''The Champagne Murders'' </ref> (۱۹۶۷) ایفا کرد. به‌علاوه، بر صحنۀ تئاتر در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] و [[نیویورک]] ظاهر شد. آنتونی پرکینز در نیویورک به‌دنیا آمد. پدرش، آزگود پرکینز<ref>Osgood Perkins </ref>، بازیگر شخصیت‌پرداز<ref>character actor </ref>، بود. بازیگری را از ۱۵سالگی آغاز کرد و در ۱۹۵۳ در نخستین فیلمش، ''زن بازیگر''<ref>''The Actress''</ref>، نقش‌‌آفرینی کرد. سپس بر صحنۀ تئاتر [[برادوی]]<ref> Broadway </ref> به بازی پرداخت و برای بازی در دومین فیلمش، ''ترغیب دوستانه''، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد. پس از ''بیمار روانی'' به اروپا رفت و در دهۀ ۱۹۶۰ در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرد که شمار اندکی از این فیلم‌ها با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه‌رو شد. سپس به امریکا بازگشت و در نقش شخصیت‌هایی که اغلب رگه‌های مذهبی داشتند، خوش درخشید، ازجمله نقش کشیش ارتش در ''کَچ ۲۲''‌<ref>''Catch 22'' </ref> (۱۹۷۰)، مبلّغ قلابی در ''زندگی و دورانِ قاضی روی بین''<ref>''The Life and Times of Judge Roy Bean'' </ref> (۱۹۷۳)، و کشیش بنیادگرای دیوانه در ''جنایت‌های شهوت''<ref>''Crimes of Passion''</ref> (۱۹۸۴). پرکینز بیش از هر چیز با نقش نورمن بیتس شناخته شده است، مردی روان‌پریش که مشتری‌های زن را می‌کشد و خود را به‌شکل مادرش درمی‌آورد که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده است،. روان‌رنجوری و ابهامی که پرکینز به این نقش بخشیده و تقریباً همدلی تماشاگر را ‌برمی‌انگیزد، سهم بسزایی در موفقیت این فیلم داشته است. پس از۲۰ سال در دو دنباله‌ای که در ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ بر این فیلم ساخته شد، باز همین نقش را ایفا کرد. کارگردانی فیلم آخر را پرکینز انجام داد.		</ref> روان‌پریش و پایبند مادر را در فیلم ''بیمار روانی''<ref>''Psycho''</ref> (۱۹۶۰)، ساختۀ [[هیچکاک، آلفرد (۱۸۹۹ـ۱۹۸۰)\|آلفرد هیچکاک]]<ref> Alfred Hitchcock </ref>، و ''بیمار روانی ۲ (روح ۲)''<ref>''Psycho II'' </ref> (۱۹۸۲) و نیز نقش‌های محجوب ولی هوشمندانه را در ''ترغیب دوستانه''<ref>''Friendly Persuasion'' </ref> (۱۹۵۶)، ''محاکمه''<ref>''The Trial'' </ref> (۱۹۶۲)، و ''قتل‌های شامپاین''<ref>''The Champagne Murders'' </ref> (۱۹۶۷) ایفا کرد. به‌علاوه، بر صحنۀ تئاتر در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] و [[نیویورک]] ظاهر شد. آنتونی پرکینز در نیویورک به‌دنیا آمد. پدرش، آزگود پرکینز<ref>Osgood Perkins </ref>، بازیگر شخصیت‌پرداز<ref>character actor </ref>، بود. بازیگری را از ۱۵سالگی آغاز کرد و در ۱۹۵۳ در نخستین فیلمش، ''زن بازیگر''<ref>''The Actress''</ref>، نقش‌‌آفرینی کرد. سپس بر صحنۀ تئاتر [[برادوی]]<ref> Broadway </ref> به بازی پرداخت و برای بازی در دومین فیلمش، ''ترغیب دوستانه''، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد. پس از ''بیمار روانی'' به اروپا رفت و در دهۀ ۱۹۶۰ در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرد که شمار اندکی از این فیلم‌ها با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه‌رو شد. سپس به امریکا بازگشت و در نقش شخصیت‌هایی که اغلب رگه‌های مذهبی داشتند، خوش درخشید، ازجمله نقش کشیش ارتش در ''کَچ ۲۲''‌<ref>''Catch 22'' </ref> (۱۹۷۰)، مبلّغ قلابی در ''زندگی و دورانِ قاضی روی بین''<ref>''The Life and Times of Judge Roy Bean'' </ref> (۱۹۷۳)، و کشیش بنیادگرای دیوانه در ''جنایت‌های شهوت''<ref>''Crimes of Passion''</ref> (۱۹۸۴). پرکینز بیش از هر چیز با نقش نورمن بیتس شناخته شده است، مردی روان‌پریش که مشتری‌های زن را می‌کشد و خود را به‌شکل مادرش درمی‌آورد که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده است،. روان‌رنجوری و ابهامی که پرکینز به این نقش بخشیده و تقریباً همدلی تماشاگر را ‌برمی‌انگیزد، سهم بسزایی در موفقیت این فیلم داشته است. پس از۲۰ سال در دو دنباله‌ای که در ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ بر این فیلم ساخته شد، باز همین نقش را ایفا کرد. کارگردانی فیلم آخر را پرکینز انجام داد.

	~~ ~~		----

	<br /> <!--13097800-->		<br /> <!--13097800-->

Nazanin در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۴

2023-10-21T04:54:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =~~کورنل وایلد~~		\|عنوان =آنتونی پرکینز
	\|نام =~~Cornel Wilde~~		\|نام =Anthony Perkins
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=
	\|نام اصلی=		\|نام اصلی=
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=نیویورک ~~۱۹۱۵م~~		\|زادروز=نیویورک ۱۹۳۲م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۹۸۹م~~		\|تاریخ مرگ=۱۹۹۲م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=امریکایی		\|ملیت=امریکایی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=		\|تحصیلات و محل تحصیل=
	\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر ~~و کارگردان~~		\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =برای بازی در فیلم ترغیب دوستانه، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد
	\|آثار =~~طعمۀ برهنه~~ (~~۱۹۶۶~~)، ~~ساحل سرخ~~ (۱۹۶۷)، ~~و نابودی علفزار~~ (۱۹۷۰)		\|آثار =بیمار روانی (۱۹۶۰)، بیمار روانی ۲ (روح ۲) (۱۹۸۲)، ترغیب دوستانه (۱۹۵۶)، محاکمه (۱۹۶۲)، قتل‌های شامپاین (۱۹۶۷)، کَچ ۲۲‌ (۱۹۷۰)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =آزگود پرکینز (پدر)
	\|گروه مقاله =سینما		\|گروه مقاله =سینما
	\|دوره =		\|دوره =
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	[[پرونده:13097800.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]		[[پرونده:13097800.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]
	~~پِرکینْز،~~ آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)		پرکینز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)

	بازیگر امریکایی سینما. نقش نورمن ~~بِیتس~~<ref>Norman Bates		بازیگر امریکایی سینما. نقش نورمن بیتس<ref>Norman Bates
	</ref> روان‌پریش و ~~پایبندِ~~ مادر را در فیلم ''بیمار روانی''<ref>''Psycho''</ref> (۱۹۶۰)، ساختۀ [[هیچکاک، آلفرد (۱۸۹۹ـ۱۹۸۰)\|آلفرد هیچکاک]]<ref> Alfred Hitchcock </ref>، و ''بیمار روانی ۲ (روح ۲)''<ref>''Psycho II'' </ref> (۱۹۸۲) و نیز نقش‌های محجوب ولی هوشمندانه را در ''ترغیب دوستانه''<ref>''Friendly Persuasion'' </ref> (۱۹۵۶)، ''محاکمه''<ref>''The Trial'' </ref> (۱۹۶۲)، و ''قتل‌های شامپاین''<ref>''The Champagne Murders'' </ref> (۱۹۶۷) ایفا کرد. به‌علاوه، بر صحنۀ تئاتر در لندن و نیویورک ظاهر شد. آنتونی پرکینز در نیویورک به‌دنیا آمد. پدرش، آزگود پرکینز<ref>Osgood Perkins </ref>، بازیگر شخصیت‌پرداز<ref>character actor </ref>، بود. بازیگری را از ۱۵سالگی آغاز کرد و در ۱۹۵۳ در نخستین فیلمش، ''زن بازیگر''<ref>''The Actress''</ref>، نقش‌‌آفرینی کرد. سپس بر صحنۀ تئاتر برادوی<ref> Broadway </ref> به بازی پرداخت و برای بازی در دومین فیلمش، ''ترغیب دوستانه''، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد. پس از ''بیمار روانی'' به اروپا رفت و در دهۀ ۱۹۶۰ در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرد که شمار اندکی از این فیلم‌ها با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه‌رو شد. سپس به امریکا بازگشت و در نقش شخصیت‌هایی که اغلب رگه‌های مذهبی داشتند، خوش درخشید، ازجمله نقش کشیش ارتش در ''کَچ ۲۲''‌<ref>''Catch 22'' </ref> (۱۹۷۰)، مبلّغ قلابی در ''زندگی و دورانِ قاضی روی بین''<ref>''The Life and Times of Judge Roy Bean'' </ref> (۱۹۷۳)، و کشیش بنیادگرای دیوانه در ''جنایت‌های شهوت''<ref>''Crimes of Passion''</ref> (۱۹۸۴). پرکینز بیش از هر چیز با نقش نورمن بیتس شناخته شده است، مردی روان‌پریش که مشتری‌های زن را می‌کشد و خود را به‌شکل مادرش درمی‌آورد که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده است،. روان‌رنجوری و ابهامی که پرکینز به این نقش بخشیده و تقریباً همدلی تماشاگر را ‌برمی‌انگیزد، سهم بسزایی در موفقیت این فیلم داشته است. پس از۲۰ سال در دو دنباله‌ای که در ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ بر این فیلم ساخته شد، باز همین نقش را ایفا کرد. کارگردانی فیلم آخر را پرکینز انجام داد.		</ref> روان‌پریش و پایبند مادر را در فیلم ''بیمار روانی''<ref>''Psycho''</ref> (۱۹۶۰)، ساختۀ [[هیچکاک، آلفرد (۱۸۹۹ـ۱۹۸۰)\|آلفرد هیچکاک]]<ref> Alfred Hitchcock </ref>، و ''بیمار روانی ۲ (روح ۲)''<ref>''Psycho II'' </ref> (۱۹۸۲) و نیز نقش‌های محجوب ولی هوشمندانه را در ''ترغیب دوستانه''<ref>''Friendly Persuasion'' </ref> (۱۹۵۶)، ''محاکمه''<ref>''The Trial'' </ref> (۱۹۶۲)، و ''قتل‌های شامپاین''<ref>''The Champagne Murders'' </ref> (۱۹۶۷) ایفا کرد. به‌علاوه، بر صحنۀ تئاتر در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] و [[نیویورک]] ظاهر شد. آنتونی پرکینز در نیویورک به‌دنیا آمد. پدرش، آزگود پرکینز<ref>Osgood Perkins </ref>، بازیگر شخصیت‌پرداز<ref>character actor </ref>، بود. بازیگری را از ۱۵سالگی آغاز کرد و در ۱۹۵۳ در نخستین فیلمش، ''زن بازیگر''<ref>''The Actress''</ref>، نقش‌‌آفرینی کرد. سپس بر صحنۀ تئاتر [[برادوی]]<ref> Broadway </ref> به بازی پرداخت و برای بازی در دومین فیلمش، ''ترغیب دوستانه''، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد. پس از ''بیمار روانی'' به اروپا رفت و در دهۀ ۱۹۶۰ در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرد که شمار اندکی از این فیلم‌ها با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه‌رو شد. سپس به امریکا بازگشت و در نقش شخصیت‌هایی که اغلب رگه‌های مذهبی داشتند، خوش درخشید، ازجمله نقش کشیش ارتش در ''کَچ ۲۲''‌<ref>''Catch 22'' </ref> (۱۹۷۰)، مبلّغ قلابی در ''زندگی و دورانِ قاضی روی بین''<ref>''The Life and Times of Judge Roy Bean'' </ref> (۱۹۷۳)، و کشیش بنیادگرای دیوانه در ''جنایت‌های شهوت''<ref>''Crimes of Passion''</ref> (۱۹۸۴). پرکینز بیش از هر چیز با نقش نورمن بیتس شناخته شده است، مردی روان‌پریش که مشتری‌های زن را می‌کشد و خود را به‌شکل مادرش درمی‌آورد که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده است،. روان‌رنجوری و ابهامی که پرکینز به این نقش بخشیده و تقریباً همدلی تماشاگر را ‌برمی‌انگیزد، سهم بسزایی در موفقیت این فیلم داشته است. پس از۲۰ سال در دو دنباله‌ای که در ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ بر این فیلم ساخته شد، باز همین نقش را ایفا کرد. کارگردانی فیلم آخر را پرکینز انجام داد.

Nazanin در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۴۸

2023-10-21T04:48:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
			\|عنوان =کورنل وایلد
			\|نام =Cornel Wilde
			\|نام دیگر=
			\|نام اصلی=
			\|نام مستعار=
			\|لقب=
			\|زادروز=نیویورک ۱۹۱۵م
			\|تاریخ مرگ=۱۹۸۹م
			\|دوره زندگی=
			\|ملیت=امریکایی
			\|محل زندگی=
			\|تحصیلات و محل تحصیل=
			\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر و کارگردان
			\|شغل و تخصص های دیگر=
			\|سبک =
			\|مکتب =
			\|سمت =
			\|جوایز و افتخارات =
			\|آثار =طعمۀ برهنه (۱۹۶۶)، ساحل سرخ (۱۹۶۷)، و نابودی علفزار (۱۹۷۰)
			\|خویشاوندان سرشناس =
			\|گروه مقاله =سینما
			\|دوره =
			\|فعالیت‌های مهم =
			\|رشته =
			\|پست تخصصی =
			\|باشگاه =
			}}
	[[پرونده:13097800.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]		[[پرونده:13097800.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی پرکینز]]
	پِرکینْز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)		پِرکینْز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)

Aeen در ‏۲۷ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۴۴

2021-06-27T08:44:33Z

صفحهٔ تازه

[[پرونده:13097800.jpg|بندانگشتی|آنتونی پرکینز]]
پِرکینْز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲)(Perkins, Anthony)

بازیگر امریکایی سینما. نقش نورمن بِیتس<ref>Norman Bates
</ref> روان‌پریش و پایبندِ مادر را در فیلم ''بیمار روانی''<ref>''Psycho''</ref> (۱۹۶۰)، ساختۀ [[هیچکاک، آلفرد (۱۸۹۹ـ۱۹۸۰)|آلفرد هیچکاک]]<ref> Alfred Hitchcock </ref>، و ''بیمار روانی ۲ (روح ۲)''<ref>''Psycho II'' </ref> (۱۹۸۲) و نیز نقش‌های محجوب ولی هوشمندانه را در ''ترغیب دوستانه''<ref>''Friendly Persuasion'' </ref> (۱۹۵۶)، ''محاکمه''<ref>''The Trial'' </ref> (۱۹۶۲)، و ''قتل‌های شامپاین''<ref>''The Champagne Murders'' </ref> (۱۹۶۷) ایفا کرد. به‌علاوه، بر صحنۀ تئاتر در لندن و نیویورک ظاهر شد. آنتونی پرکینز در نیویورک به‌دنیا آمد. پدرش، آزگود پرکینز<ref>Osgood Perkins </ref>، بازیگر شخصیت‌پرداز<ref>character actor </ref>، بود. بازیگری را از ۱۵سالگی آغاز کرد و در ۱۹۵۳ در نخستین فیلمش، ''زن بازیگر''<ref>''The Actress''</ref>، نقش‌‌آفرینی کرد. سپس بر صحنۀ تئاتر برادوی<ref> Broadway </ref> به بازی پرداخت و برای بازی در دومین فیلمش، ''ترغیب دوستانه''، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد. پس از ''بیمار روانی'' به اروپا رفت و در دهۀ ۱۹۶۰ در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرد که شمار اندکی از این فیلم‌ها با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه‌رو شد. سپس به امریکا بازگشت و در نقش شخصیت‌هایی که اغلب رگه‌های مذهبی داشتند، خوش درخشید، ازجمله نقش کشیش ارتش در ''کَچ ۲۲''‌<ref>''Catch 22'' </ref> (۱۹۷۰)، مبلّغ قلابی در ''زندگی و دورانِ قاضی روی بین''<ref>''The Life and Times of Judge Roy Bean'' </ref> (۱۹۷۳)، و کشیش بنیادگرای دیوانه در ''جنایت‌های شهوت''<ref>''Crimes of Passion''</ref> (۱۹۸۴). پرکینز بیش از هر چیز با نقش نورمن بیتس شناخته شده است، مردی روان‌پریش که مشتری‌های زن را می‌کشد و خود را به‌شکل مادرش درمی‌آورد که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده است،. روان‌رنجوری و ابهامی که پرکینز به این نقش بخشیده و تقریباً همدلی تماشاگر را ‌برمی‌انگیزد، سهم بسزایی در موفقیت این فیلم داشته است. پس از۲۰ سال در دو دنباله‌ای که در ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ بر این فیلم ساخته شد، باز همین نقش را ایفا کرد. کارگردانی فیلم آخر را پرکینز انجام داد.

 

<br /> 

[[Category:سینما]]
[[Category:جهان - اشخاص]]
<references />