کاربادینو ـ بالکاریا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۷

2025-04-07T07:07:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۷
خط ۳:		خط ۳:
	کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)		کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)

	جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه<ref>Russian Federation</ref>، در مرز گرجستان<ref>Georgia		جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون [[روسیه]]<ref>Russian Federation</ref>، در مرز [[گرجستان]]<ref>Georgia
	</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و 904,200 نفر جمعیت (۲۰۲۱) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد ~~روس،~~ نُه درصد بالکار است. مرکز این جمهوری نالچیک<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz		</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و 904,200 نفر جمعیت (۲۰۲۱) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد [[روس]]، نُه درصد [[بالکار]] است. مرکز این جمهوری [[نالچیک]]<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz
	</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز (اِلبروس<ref> Elbrus </ref> و دیختائو<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل ~~مولیبْدِن، سرب، روی، زغال‌سنگ،~~ و تنگستن است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های ~~حفاری،~~ ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی است. ~~گندم، ذرّت،~~ میوه و گل آفتابگردان نیز در آن کشت می‌شود و پرورش ~~گاو، گوسفند،~~ خوک و اسب (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ موسکوویت<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، کریمه<ref> Crimea </ref> و ترکیه در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و قزاقستان<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.		</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی [[قفقاز، رشته کوه\|قفقاز]]<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز ([[البروس\|اِلبروس]]<ref> Elbrus </ref> و [[دیختائو]]<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل [[مولیبدن\|مولیبْدِن]]، [[سرب]]، [[روی]]، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، و [[تنگستن]] است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های [[حفاری]]، ابزار فلزی و فرآوری [[مواد غذایی]] است. [[گندم]]، [[ذرت\|ذرّت]]، [[میوه]] و گل [[آفتابگردان]] نیز در آن کشت می‌شود و پرورش [[گاو]]، [[گوسفند]]، [[خوک]] و [[اسب]] (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ [[موسکوویت]]<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، [[کریمه]]<ref> Crimea </ref> و [[ترکیه]] در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و [[قزاقستان]]<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.

Shahraabi در ‏۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۸

2025-04-05T13:08:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
			{{الگو:جعبه اطلاعات استان5\|نام فارسی=\|نام لاتین=Kabardino-Balkaria\|نام‌پیشین=\|کشور=روسیه\|موقعیت= منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه، در مرز گرجستان\|مرکز=نالچیک\|تعداد شهرستان‌ها=\|تعداد بخش ها=\|شهرهای مهم= نالچیک، تیرْینائوز و پروخلادْنی \|کوه‌های استان= کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز؛ بلندترین قله های قفقاز (اِلبروس و دیختائو\|رودهای استان= تِرِک، چِگِم، باکْسان، و چِرِک \|جمعیت=904,200 نفر (۲۰۲۱)\|مساحت=۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع\|ارتفاع متوسط=\|میانگین بارندگی سالیانه=\|اقلیم=\|تولیدات و صنایع مهم= صنایع استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های حفاری، ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی؛ کشت گندم، ذرّت، میوه و گل آفتابگردان؛ پرورش گاو، گوسفند، خوک و اسب (نژاد کاباردا)}}
	[[پرونده:35031600.jpg\|بندانگشتی\|مسجدی در کارْبادینو ـ بالکاریا]]		[[پرونده:35031600.jpg\|بندانگشتی\|مسجدی در کارْبادینو ـ بالکاریا]]
	کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)		کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)

Shahraabi در ‏۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰

2025-04-05T11:50:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:35031600.jpg\|بندانگشتی\|مسجدی در کارْبادینو ـ بالکاریا]]
	کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)		کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)

Shahraabi در ‏۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۶

2025-04-04T09:56:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۶
خط ۳:		خط ۳:

	جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه<ref>Russian Federation</ref>، در مرز گرجستان<ref>Georgia		جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه<ref>Russian Federation</ref>، در مرز گرجستان<ref>Georgia
	</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ~~۷۹۰هزار~~ نفر جمعیت (~~۱۹۹۶~~) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد روس، نُه درصد بالکار است. مرکز این جمهوری نالچیک<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz		</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و 904,200 نفر جمعیت (۲۰۲۱) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد روس، نُه درصد بالکار است. مرکز این جمهوری نالچیک<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz
	</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز (اِلبروس<ref> Elbrus </ref> و دیختائو<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل مولیبْدِن، سرب، روی، زغال‌سنگ، و تنگستن است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های حفاری، ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی است. گندم، ذرّت، میوه و گل آفتابگردان نیز در آن کشت می‌شود و پرورش گاو، گوسفند، خوک و اسب (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ موسکوویت<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، کریمه<ref> Crimea </ref> و ترکیه در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و قزاقستان<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.		</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز (اِلبروس<ref> Elbrus </ref> و دیختائو<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل مولیبْدِن، سرب، روی، زغال‌سنگ، و تنگستن است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های حفاری، ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی است. گندم، ذرّت، میوه و گل آفتابگردان نیز در آن کشت می‌شود و پرورش گاو، گوسفند، خوک و اسب (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ موسکوویت<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، کریمه<ref> Crimea </ref> و ترکیه در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و قزاقستان<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.

Nazanin در ‏۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۹

2023-05-06T12:49:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۹
خط ۱:		خط ۱:

	کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه<ref>Russian Federation</ref>، در مرز گرجستان<ref>Georgia		کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)

			جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه<ref>Russian Federation</ref>، در مرز گرجستان<ref>Georgia
	</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۹۰هزار نفر جمعیت (۱۹۹۶) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد روس، نُه درصد بالکار است. مرکز این جمهوری نالچیک<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz		</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۹۰هزار نفر جمعیت (۱۹۹۶) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد روس، نُه درصد بالکار است. مرکز این جمهوری نالچیک<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz
	</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز (اِلبروس<ref> Elbrus </ref> و دیختائو<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل مولیبْدِن، سرب، روی، زغال‌سنگ، و تنگستن است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های حفاری، ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی است. گندم، ذرّت، میوه و گل آفتابگردان نیز در آن کشت می‌شود و پرورش گاو، گوسفند، خوک و اسب (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ موسکوویت<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، کریمه<ref> Crimea </ref> و ترکیه در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و قزاقستان<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.		</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز (اِلبروس<ref> Elbrus </ref> و دیختائو<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل مولیبْدِن، سرب، روی، زغال‌سنگ، و تنگستن است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های حفاری، ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی است. گندم، ذرّت، میوه و گل آفتابگردان نیز در آن کشت می‌شود و پرورش گاو، گوسفند، خوک و اسب (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ موسکوویت<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، کریمه<ref> Crimea </ref> و ترکیه در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و قزاقستان<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کارْبادینو ـ بالکاریا (Kabardino-Balkaria)جمهوری خودمختار در منتهی‌الیه جنوب غربی فدراسیون روسیه<ref>Russian Federation</ref>، در مرز گرجستان<ref>Georgia
</ref>. ۱۲,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۹۰هزار نفر جمعیت (۱۹۹۶) که ۵۸درصد از آن‌ها در شهر زندگی می‌کنند. اقلیت‌های قوی آن شامل ۴۸درصد کاباردا<ref>Kabarda</ref>، ۳۲درصد روس، نُه درصد بالکار است. مرکز این جمهوری نالچیک<ref> Nalchik</ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از تیرْینائوز<ref> Tyrnyauz
</ref> و پروخلادْنی<ref> Prokhladnyy </ref>. این جمهوری در شیب‌های شمالی و کوه‌پایه‌های رشته‌کوه اصلی قفقاز<ref>Caucasus </ref> واقع شده است و بلندترین قله<ref>Peak</ref>های قفقاز (اِلبروس<ref> Elbrus </ref> و دیختائو<ref>Dykh Tau </ref>) در آن قرار دارند. رودهای تِرِک<ref>Terek </ref>، چِگِم<ref>Chegem</ref>، باکْسان<ref> Baksan </ref>، و چِرِک<ref>Cherek</ref> در آن جاری‌اند. منابع معدنی آن شامل مولیبْدِن، سرب، روی، زغال‌سنگ، و تنگستن است. مهم‌ترین صنایع آن استخراج از معادن، تولید دستگاه‌های حفاری، ابزار فلزی و فرآوری مواد غذایی است. گندم، ذرّت، میوه و گل آفتابگردان نیز در آن کشت می‌شود و پرورش گاو، گوسفند، خوک و اسب (نژاد کاباردا) نیز متداول است. کاربادینو ـ بالکاریا در ۱۵۵۲ تحت‌الحمایۀ موسکوویت<ref> Muscovite</ref> بود که روسیه، کریمه<ref> Crimea </ref> و ترکیه در قرون ۱۷ و ۱۸ بر سر تملک آن رقابت داشتند و سرانجام در ۱۸۲۵ به روسیه واگذار شد. این ناحیه به اتحادیۀ جنوب شرقی<ref>South-Eastern League</ref> ضد کمونیستی (۱۹۱۷ـ۱۹۱۸) و جمهوری خودمختار<ref> Autonomous Republic</ref> اقوام کوهستانی<ref> Mountain Peoples</ref> تعلق داشت (۱۹۲۱). استان خودمختار کاباردینو در ۱۹۲۱ تأسیس و بخش<ref> (okrug (district</ref> بالکار در ۱۹۲۲ به آن افزوده شد و در ۱۹۳۶ به‌صورت جمهوری خودمختار درآمد. بالکارها در ۱۹۴۴ به‌اتهام همکاری با آلمان‌ها به آسیای مرکزی و قزاقستان<ref>Kazakhstan</ref> تبعید و نام آن‌ها از عنوان جمهوری حذف شد؛ در ۱۹۵۷ از آنان اعادۀ حیثیت شد. کاباردینو ـ بالکاریا در ۱۹۹۱ به یکی از جمهوری‌های فدرال فدراسیون روسیه تبدیل شد.

 

----

[[Category:جغرافیای اروپا]] [[Category:جغرافیای انسانی روسیه]]