کاسترو، فیدل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۳

2025-12-15T06:13:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =فیدل ~~کاسْترو~~		\|عنوان =فیدل کاسترو
	\|نام =Fidel Castro		\|نام =Fidel Castro
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=

Mohammadi3 در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۱

2025-12-15T06:11:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}

	[[File:35065000-2.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]کاسْترو، فیدل (۱۹۲۶-~~2016م~~)(Castro, Fidel)[[File:35065000-3.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]		[[File:35065000-2.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]کاسْترو، فیدل (۱۹۲۶-۲۰۱۶م)(Castro, Fidel)[[File:35065000-3.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]

	سیاستمدار کمونیست، و نخست‌وزیر کوبا (۱۹۵۹ـ۱۹۷۶)، رئیس‌جمهور (۱۹۷۶ـ۲۰۰۸‌). وی که از خانواده‌ای ثروتمند بود، در مدارس یسوعی<ref>Jesuit </ref>ها تحصیل کرد و پس از تحصیل حقوق در دانشگاه‌ هاوانا<ref>The University of Havana </ref>، به‌سبب قبول وکالت موکلان فقیر مشهور شد. او با دیکتاتوری باتیستا مخالفت کرد، و با برادرش رائول<ref>Raúl </ref>، در حمله‌ای ناموفق به سربازخانه‌های ارتش در سانتیاگو دِ کوبا<ref>Santiago de Cuba</ref> (۱۹۵۳) شرکت کرد. مدتی در امریکا و مکزیک در تبعید به‌سر برد. در ۱۹۵۶ مخفیانه به کوبا بازگشت، اما همۀ همراهانش، به استثنای یازده نفر، کشته شدند. سرانجام با تشکیل ارتشی بالغ بر ۵هزار نفر در اوایل ژانویۀ ۱۹۵۹ باتیستا را سرنگون کرد و چند ماه بعد نخست‌وزیر شد. رائول کاسترو نیز وزیر نیروهای مسلح شد. دولت کاسترو برنامۀ اقتصادی متمرکز براساس تولید و صادرات شکر، توتون، و نیکل به‌‌اجرا گذاشت. دارایی‌های ثروتمندان کوبایی، امریکایی، و سایر بیگانگان را در ۱۹۶۰ مصادره کرد، که نتیجۀ آن قطع روابط با امریکا، و تحریم اقتصادی، و تلاش‌های امریکا برای سرنگونی حکومت کاسترو یا حمله به آن بود (← [[خلیج_خوک_ها\|خلیج خوک‌ها]]). این دشمنی در بحران موشکی کوبا (۱۹۶۲) به اوج رسید. کمک‌های عمرانی شوروی جانشین کمک‌های امریکا که به‌منزلۀ شریک اصلی تجاری کوبا بود، گردید، و کاسترو نیز متقابلاً از مارکسیسم‌ـ ‌لنینیسم حمایت ‌کرد. تا این‌که در ۱۹۷۴ از اصل مارکسیستی «هر کس برحسب توانایی‌اش و برحسب نیازش» فاصله گرفت و اعلام کرد که هر کوبایی «برحسب کارش مزد خواهد گرفت». آموزش، مسکن، و خدمات درمانی را برای اکثر مردم کوبا بهبود بخشید، اما حمایت طبقۀ متوسط را ازدست داد و صدها هزار تن از آنان از کشور گریختند. پس از ۱۹۹۰، رویدادهای اروپای شرقی و فروپاشی شوروی کاسترو را به‌شدت منزوی کرد، و تا ۱۹۹۳ تحریم امریکا سبب تضعیف شدید اقتصاد کشور شد، و تعداد زیادی از کوبایی‌ها از کشور گریختند. در سپتامبر ۱۹۹۵ با قبول مالکیت خارجی در بخش‌های عمدۀ بازرگانی و صنایع به‌سوی انعطاف‌پذیری بیشتر اقتصادی گام‌ برداشت. در ژانویۀ ۱۹۹۶ پس از دیدار اعضای دموکرات مجلس نمایندگان امریکا مجدداً روابطی میان کوبا و امریکا برقرار شد، اما تحریم امریکا ازبین نرفت. در ۱۹۹۸ پاپ ـ جان پل دوم ـ به دعوت کاسترو از کوبا دیدار کرد. کاسترو در فوریۀ ۱۹۹۸ نیز به ریاست‌ جمهوری انتخاب شد. وی به دنبال دو سال بیماری که طی آن برادرش رائول را به‌طور موقت به جای خود گمارده بود، از فرماندهی کل قوا و ریاست جمهوری استعفا داد و بدین‌وسیله پس از ۵۰ سال رهبری کوبا از سیاست کناره گرفت (۲۰۰۸). مجمع ملی کوبا رائول کاسترو را به جای وی به ریاست جمهوری انتخاب کرد.		(نام کامل: فیدل آلخاندرو کاسترو روث<ref>Fidel Alejandro Castro Ruz</ref>) سیاستمدار کمونیست، و نخست‌وزیر کوبا (۱۹۵۹ـ۱۹۷۶)، رئیس‌جمهور (۱۹۷۶ـ۲۰۰۸‌). وی که از خانواده‌ای ثروتمند بود، در مدارس یسوعی<ref>Jesuit </ref>ها تحصیل کرد و پس از تحصیل حقوق در دانشگاه‌ هاوانا<ref>The University of Havana </ref>، به‌سبب قبول وکالت موکلان فقیر مشهور شد. او با دیکتاتوری باتیستا مخالفت کرد، و با برادرش رائول<ref>Raúl </ref>، در حمله‌ای ناموفق به سربازخانه‌های ارتش در سانتیاگو دِ کوبا<ref>Santiago de Cuba</ref> (۱۹۵۳) شرکت کرد. مدتی در امریکا و مکزیک در تبعید به‌سر برد. در ۱۹۵۶ مخفیانه به کوبا بازگشت، اما همۀ همراهانش، به استثنای یازده نفر، کشته شدند. سرانجام با تشکیل ارتشی بالغ بر ۵هزار نفر در اوایل ژانویۀ ۱۹۵۹ باتیستا را سرنگون کرد و چند ماه بعد نخست‌وزیر شد. رائول کاسترو نیز وزیر نیروهای مسلح شد. دولت کاسترو برنامۀ اقتصادی متمرکز براساس تولید و صادرات شکر، توتون، و نیکل به‌‌اجرا گذاشت. دارایی‌های ثروتمندان کوبایی، امریکایی، و سایر بیگانگان را در ۱۹۶۰ مصادره کرد، که نتیجۀ آن قطع روابط با امریکا، و تحریم اقتصادی، و تلاش‌های امریکا برای سرنگونی حکومت کاسترو یا حمله به آن بود (← [[خلیج_خوک_ها\|خلیج خوک‌ها]]). این دشمنی در بحران موشکی کوبا (۱۹۶۲) به اوج رسید. کمک‌های عمرانی شوروی جانشین کمک‌های امریکا که به‌منزلۀ شریک اصلی تجاری کوبا بود، گردید، و کاسترو نیز متقابلاً از مارکسیسم‌ـ ‌لنینیسم حمایت ‌کرد. تا این‌که در ۱۹۷۴ از اصل مارکسیستی «هر کس برحسب توانایی‌اش و برحسب نیازش» فاصله گرفت و اعلام کرد که هر کوبایی «برحسب کارش مزد خواهد گرفت». آموزش، مسکن، و خدمات درمانی را برای اکثر مردم کوبا بهبود بخشید، اما حمایت طبقۀ متوسط را ازدست داد و صدها هزار تن از آنان از کشور گریختند. پس از ۱۹۹۰، رویدادهای اروپای شرقی و فروپاشی شوروی کاسترو را به‌شدت منزوی کرد، و تا ۱۹۹۳ تحریم امریکا سبب تضعیف شدید اقتصاد کشور شد، و تعداد زیادی از کوبایی‌ها از کشور گریختند. در سپتامبر ۱۹۹۵ با قبول مالکیت خارجی در بخش‌های عمدۀ بازرگانی و صنایع به‌سوی انعطاف‌پذیری بیشتر اقتصادی گام‌ برداشت. در ژانویۀ ۱۹۹۶ پس از دیدار اعضای دموکرات مجلس نمایندگان امریکا مجدداً روابطی میان کوبا و امریکا برقرار شد، اما تحریم امریکا ازبین نرفت. در ۱۹۹۸ پاپ ـ جان پل دوم ـ به دعوت کاسترو از کوبا دیدار کرد. کاسترو در فوریۀ ۱۹۹۸ نیز به ریاست‌ جمهوری انتخاب شد. وی به دنبال دو سال بیماری که طی آن برادرش رائول را به‌طور موقت به جای خود گمارده بود، از فرماندهی کل قوا و ریاست جمهوری استعفا داد و بدین‌وسیله پس از ۵۰ سال رهبری کوبا از سیاست کناره گرفت (۲۰۰۸). مجمع ملی کوبا رائول کاسترو را به جای وی به ریاست جمهوری انتخاب کرد.



			فیدل کاسترو، در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ میلادی (مصادف با حدود ۵ آذر ۱۳۹۵ شمسی) در سن ۹۰ سالگی در هاوانا، کوبا، به دلیل بیماری طولانی‌مدت دستگاه گوارش و کهولت سن درگذشت.


	----		----

	[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:سایر کشورها و حکومت های آمریکایی]]		[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:سایر کشورها و حکومت های آمریکایی]]

Mohammadi3 در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۵

2025-12-15T05:45:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۵
خط ۱:		خط ۱:

	~~کاسْترو، فیدل (۱۹۲۶-2016م)(Castro, Fidel)~~

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =فیدل کاسْترو		\|عنوان =فیدل کاسْترو
خط ۳۱:		خط ۲۸:
	}}		}}

	[[File:35065000-2.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]][[File:35065000-3.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]		[[File:35065000-2.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]کاسْترو، فیدل (۱۹۲۶-2016م)(Castro, Fidel)[[File:35065000-3.jpg\|thumb\|کاسْترو، فيدل]]

	سیاستمدار کمونیست، و نخست‌وزیر کوبا (۱۹۵۹ـ۱۹۷۶)، رئیس‌جمهور (۱۹۷۶ـ۲۰۰۸‌). وی که از خانواده‌ای ثروتمند بود، در مدارس یسوعی<ref>Jesuit </ref>ها تحصیل کرد و پس از تحصیل حقوق در دانشگاه‌ هاوانا<ref>The University of Havana </ref>، به‌سبب قبول وکالت موکلان فقیر مشهور شد. او با دیکتاتوری باتیستا مخالفت کرد، و با برادرش رائول<ref>Raúl </ref>، در حمله‌ای ناموفق به سربازخانه‌های ارتش در سانتیاگو دِ کوبا<ref>Santiago de Cuba</ref> (۱۹۵۳) شرکت کرد. مدتی در امریکا و مکزیک در تبعید به‌سر برد. در ۱۹۵۶ مخفیانه به کوبا بازگشت، اما همۀ همراهانش، به استثنای یازده نفر، کشته شدند. سرانجام با تشکیل ارتشی بالغ بر ۵هزار نفر در اوایل ژانویۀ ۱۹۵۹ باتیستا را سرنگون کرد و چند ماه بعد نخست‌وزیر شد. رائول کاسترو نیز وزیر نیروهای مسلح شد. دولت کاسترو برنامۀ اقتصادی متمرکز براساس تولید و صادرات شکر، توتون، و نیکل به‌‌اجرا گذاشت. دارایی‌های ثروتمندان کوبایی، امریکایی، و سایر بیگانگان را در ۱۹۶۰ مصادره کرد، که نتیجۀ آن قطع روابط با امریکا، و تحریم اقتصادی، و تلاش‌های امریکا برای سرنگونی حکومت کاسترو یا حمله به آن بود (← [[خلیج_خوک_ها\|خلیج خوک‌ها]]). این دشمنی در بحران موشکی کوبا (۱۹۶۲) به اوج رسید. کمک‌های عمرانی شوروی جانشین کمک‌های امریکا که به‌منزلۀ شریک اصلی تجاری کوبا بود، گردید، و کاسترو نیز متقابلاً از مارکسیسم‌ـ ‌لنینیسم حمایت ‌کرد. تا این‌که در ۱۹۷۴ از اصل مارکسیستی «هر کس برحسب توانایی‌اش و برحسب نیازش» فاصله گرفت و اعلام کرد که هر کوبایی «برحسب کارش مزد خواهد گرفت». آموزش، مسکن، و خدمات درمانی را برای اکثر مردم کوبا بهبود بخشید، اما حمایت طبقۀ متوسط را ازدست داد و صدها هزار تن از آنان از کشور گریختند. پس از ۱۹۹۰، رویدادهای اروپای شرقی و فروپاشی شوروی کاسترو را به‌شدت منزوی کرد، و تا ۱۹۹۳ تحریم امریکا سبب تضعیف شدید اقتصاد کشور شد، و تعداد زیادی از کوبایی‌ها از کشور گریختند. در سپتامبر ۱۹۹۵ با قبول مالکیت خارجی در بخش‌های عمدۀ بازرگانی و صنایع به‌سوی انعطاف‌پذیری بیشتر اقتصادی گام‌ برداشت. در ژانویۀ ۱۹۹۶ پس از دیدار اعضای دموکرات مجلس نمایندگان امریکا مجدداً روابطی میان کوبا و امریکا برقرار شد، اما تحریم امریکا ازبین نرفت. در ۱۹۹۸ پاپ ـ جان پل دوم ـ به دعوت کاسترو از کوبا دیدار کرد. کاسترو در فوریۀ ۱۹۹۸ نیز به ریاست‌ جمهوری انتخاب شد. وی به دنبال دو سال بیماری که طی آن برادرش رائول را به‌طور موقت به جای خود گمارده بود، از فرماندهی کل قوا و ریاست جمهوری استعفا داد و بدین‌وسیله پس از ۵۰ سال رهبری کوبا از سیاست کناره گرفت (۲۰۰۸). مجمع ملی کوبا رائول کاسترو را به جای وی به ریاست جمهوری انتخاب کرد.		سیاستمدار کمونیست، و نخست‌وزیر کوبا (۱۹۵۹ـ۱۹۷۶)، رئیس‌جمهور (۱۹۷۶ـ۲۰۰۸‌). وی که از خانواده‌ای ثروتمند بود، در مدارس یسوعی<ref>Jesuit </ref>ها تحصیل کرد و پس از تحصیل حقوق در دانشگاه‌ هاوانا<ref>The University of Havana </ref>، به‌سبب قبول وکالت موکلان فقیر مشهور شد. او با دیکتاتوری باتیستا مخالفت کرد، و با برادرش رائول<ref>Raúl </ref>، در حمله‌ای ناموفق به سربازخانه‌های ارتش در سانتیاگو دِ کوبا<ref>Santiago de Cuba</ref> (۱۹۵۳) شرکت کرد. مدتی در امریکا و مکزیک در تبعید به‌سر برد. در ۱۹۵۶ مخفیانه به کوبا بازگشت، اما همۀ همراهانش، به استثنای یازده نفر، کشته شدند. سرانجام با تشکیل ارتشی بالغ بر ۵هزار نفر در اوایل ژانویۀ ۱۹۵۹ باتیستا را سرنگون کرد و چند ماه بعد نخست‌وزیر شد. رائول کاسترو نیز وزیر نیروهای مسلح شد. دولت کاسترو برنامۀ اقتصادی متمرکز براساس تولید و صادرات شکر، توتون، و نیکل به‌‌اجرا گذاشت. دارایی‌های ثروتمندان کوبایی، امریکایی، و سایر بیگانگان را در ۱۹۶۰ مصادره کرد، که نتیجۀ آن قطع روابط با امریکا، و تحریم اقتصادی، و تلاش‌های امریکا برای سرنگونی حکومت کاسترو یا حمله به آن بود (← [[خلیج_خوک_ها\|خلیج خوک‌ها]]). این دشمنی در بحران موشکی کوبا (۱۹۶۲) به اوج رسید. کمک‌های عمرانی شوروی جانشین کمک‌های امریکا که به‌منزلۀ شریک اصلی تجاری کوبا بود، گردید، و کاسترو نیز متقابلاً از مارکسیسم‌ـ ‌لنینیسم حمایت ‌کرد. تا این‌که در ۱۹۷۴ از اصل مارکسیستی «هر کس برحسب توانایی‌اش و برحسب نیازش» فاصله گرفت و اعلام کرد که هر کوبایی «برحسب کارش مزد خواهد گرفت». آموزش، مسکن، و خدمات درمانی را برای اکثر مردم کوبا بهبود بخشید، اما حمایت طبقۀ متوسط را ازدست داد و صدها هزار تن از آنان از کشور گریختند. پس از ۱۹۹۰، رویدادهای اروپای شرقی و فروپاشی شوروی کاسترو را به‌شدت منزوی کرد، و تا ۱۹۹۳ تحریم امریکا سبب تضعیف شدید اقتصاد کشور شد، و تعداد زیادی از کوبایی‌ها از کشور گریختند. در سپتامبر ۱۹۹۵ با قبول مالکیت خارجی در بخش‌های عمدۀ بازرگانی و صنایع به‌سوی انعطاف‌پذیری بیشتر اقتصادی گام‌ برداشت. در ژانویۀ ۱۹۹۶ پس از دیدار اعضای دموکرات مجلس نمایندگان امریکا مجدداً روابطی میان کوبا و امریکا برقرار شد، اما تحریم امریکا ازبین نرفت. در ۱۹۹۸ پاپ ـ جان پل دوم ـ به دعوت کاسترو از کوبا دیدار کرد. کاسترو در فوریۀ ۱۹۹۸ نیز به ریاست‌ جمهوری انتخاب شد. وی به دنبال دو سال بیماری که طی آن برادرش رائول را به‌طور موقت به جای خود گمارده بود، از فرماندهی کل قوا و ریاست جمهوری استعفا داد و بدین‌وسیله پس از ۵۰ سال رهبری کوبا از سیاست کناره گرفت (۲۰۰۸). مجمع ملی کوبا رائول کاسترو را به جای وی به ریاست جمهوری انتخاب کرد.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ کاسترو، فیدل (۱۹۲۶) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به کاسترو، فیدل منتقل کرد

2025-12-15T05:44:10Z

Mohammadi3 صفحهٔ کاسترو، فیدل (۱۹۲۶) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به کاسترو، فیدل منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۴
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کاسْترو، فیدل (۱۹۲۶-2016م)(Castro, Fidel)

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =فیدل کاسْترو
|نام =Fidel Castro
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1926م
|تاریخ مرگ=2016م
|دوره زندگی=
|ملیت=کوبایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=حقوق در دانشگاه‌ هاوانا
| شغل و تخصص اصلی =دولتمرد
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت = نخست‌وزیر کوبا (1959ـ1976)، رئیس‌جمهور (1976ـ2008‌)
|جوایز و افتخارات =
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =رائول کاسترو (برادر)
|گروه مقاله =تاریخ جهان
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

[[File:35065000-2.jpg|thumb|کاسْترو، فيدل]][[File:35065000-3.jpg|thumb|کاسْترو، فيدل]]

سیاستمدار کمونیست، و نخست‌وزیر کوبا (۱۹۵۹ـ۱۹۷۶)، رئیس‌جمهور (۱۹۷۶ـ۲۰۰۸‌). وی که از خانواده‌ای ثروتمند بود، در مدارس یسوعی<ref>Jesuit </ref>ها تحصیل کرد و پس از تحصیل حقوق در دانشگاه‌ هاوانا<ref>The University of Havana </ref>، به‌سبب قبول وکالت موکلان فقیر مشهور شد. او با دیکتاتوری باتیستا مخالفت کرد، و با برادرش رائول<ref>Raúl </ref>، در حمله‌ای ناموفق به سربازخانه‌های ارتش در سانتیاگو دِ کوبا<ref>Santiago de Cuba</ref> (۱۹۵۳) شرکت کرد. مدتی در امریکا و مکزیک در تبعید به‌سر برد. در ۱۹۵۶ مخفیانه به کوبا بازگشت، اما همۀ همراهانش، به استثنای یازده نفر، کشته شدند. سرانجام با تشکیل ارتشی بالغ بر ۵هزار نفر در اوایل ژانویۀ ۱۹۵۹ باتیستا را سرنگون کرد و چند ماه بعد نخست‌وزیر شد. رائول کاسترو نیز وزیر نیروهای مسلح شد. دولت کاسترو برنامۀ اقتصادی متمرکز براساس تولید و صادرات شکر، توتون، و نیکل به‌‌اجرا گذاشت. دارایی‌های ثروتمندان کوبایی، امریکایی، و سایر بیگانگان را در ۱۹۶۰ مصادره کرد، که نتیجۀ آن قطع روابط با امریکا، و تحریم اقتصادی، و تلاش‌های امریکا برای سرنگونی حکومت کاسترو یا حمله به آن بود (← [[خلیج_خوک_ها|خلیج خوک‌ها]]). این دشمنی در بحران موشکی کوبا (۱۹۶۲) به اوج رسید. کمک‌های عمرانی شوروی جانشین کمک‌های امریکا که به‌منزلۀ شریک اصلی تجاری کوبا بود، گردید، و کاسترو نیز متقابلاً از مارکسیسم‌ـ ‌لنینیسم حمایت ‌کرد. تا این‌که در ۱۹۷۴ از اصل مارکسیستی «هر کس برحسب توانایی‌اش و برحسب نیازش» فاصله گرفت و اعلام کرد که هر کوبایی «برحسب کارش مزد خواهد گرفت». آموزش، مسکن، و خدمات درمانی را برای اکثر مردم کوبا بهبود بخشید، اما حمایت طبقۀ متوسط را ازدست داد و صدها هزار تن از آنان از کشور گریختند. پس از ۱۹۹۰، رویدادهای اروپای شرقی و فروپاشی شوروی کاسترو را به‌شدت منزوی کرد، و تا ۱۹۹۳ تحریم امریکا سبب تضعیف شدید اقتصاد کشور شد، و تعداد زیادی از کوبایی‌ها از کشور گریختند. در سپتامبر ۱۹۹۵ با قبول مالکیت خارجی در بخش‌های عمدۀ بازرگانی و صنایع به‌سوی انعطاف‌پذیری بیشتر اقتصادی گام‌ برداشت. در ژانویۀ ۱۹۹۶ پس از دیدار اعضای دموکرات مجلس نمایندگان امریکا مجدداً روابطی میان کوبا و امریکا برقرار شد، اما تحریم امریکا ازبین نرفت. در ۱۹۹۸ پاپ ـ جان پل دوم ـ به دعوت کاسترو از کوبا دیدار کرد. کاسترو در فوریۀ ۱۹۹۸ نیز به ریاست‌ جمهوری انتخاب شد. وی به دنبال دو سال بیماری که طی آن برادرش رائول را به‌طور موقت به جای خود گمارده بود، از فرماندهی کل قوا و ریاست جمهوری استعفا داد و بدین‌وسیله پس از ۵۰ سال رهبری کوبا از سیاست کناره گرفت (۲۰۰۸). مجمع ملی کوبا رائول کاسترو را به جای وی به ریاست جمهوری انتخاب کرد.

 

----

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:سایر کشورها و حکومت های آمریکایی]]