کوئزون، مانوئل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ کویزون، مانویل (۱۸۷۸ـ۱۹۴۴) را به کوئزون، مانوئل منتقل کرد

2025-03-08T09:44:33Z

Mohammadi3 صفحهٔ کویزون، مانویل (۱۸۷۸ـ۱۹۴۴) را به کوئزون، مانوئل منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۴
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۳

2025-03-08T09:43:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:35406900.jpg\|thumb\|کوئِزون، مانوئل]]		[[File:35406900.jpg\|thumb\|کوئِزون، مانوئل]]

	دولتمرد ملی‌گرای فیلیپینی، رئیس‌جمهور فیلیپین (۱۹۳۵ـ۱۹۴۴). ~~کـــوئـــزون~~ اولین رئیس‌جمهور جامعۀ مشترک‌المنافع فیلیپین بود. حکومتی به‌شدت متمرکز برقرار ساخت که به حکومت تک‌نفری قرابت داشت، ولی در هجوم ژاپنی‌ها به خطوط دفاعی ژنرال داگلاس مک‌‌آرتور در ۱۹۴۱ از خود شجاعت فراوان نشان داد و حاضر به ترک کشورش نشد تا این که فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور وقت امریکا، شخصاً از او درخواست کرد به امریکا برود. از ۱۹۴۲ تا زمان مرگش در سَرانَک لیک<ref>Saranac Lake		دولتمرد ملی‌گرای فیلیپینی، رئیس‌جمهور فیلیپین (۱۹۳۵ـ۱۹۴۴). کوئزون اولین رئیس‌جمهور جامعۀ مشترک‌المنافع فیلیپین بود. حکومتی به‌شدت متمرکز برقرار ساخت که به حکومت تک‌نفری قرابت داشت، ولی در هجوم ژاپنی‌ها به خطوط دفاعی ژنرال داگلاس مک‌‌آرتور در ۱۹۴۱ از خود شجاعت فراوان نشان داد و حاضر به ترک کشورش نشد تا این که فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور وقت امریکا، شخصاً از او درخواست کرد به امریکا برود. از ۱۹۴۲ تا زمان مرگش در سَرانَک لیک<ref>Saranac Lake

	</ref>، نیویورک، امریکا، رهبری دولت در تبعید فیلیپین را بر‌عهده داشت. کوئزون در اولین مجلس ملی فیلیپین در ۱۹۰۷ـ‌۱۹۰۹ عضویت داشت و به ریاست آن انتخاب شد و همکاری سیاسی دراز‌مدت خود را با سرخیو اوسمنیا<ref>Sergio Osmeña </ref>، حامی جنبش استقلال فیلیپین آغاز کرد. در ۱۹۰۹ عضو هیئت نمایندگی عالی کشورش مقیم در امریکا شد، به واشینگتن رفت و فعالیت خود را برای استقلال کشورش آغاز کرد. تلاش‌های او به تصویب قانون جونز<ref>Jones Act </ref> (۱۹۱۶) انجامید، که در آن خودمختاری بیشتر و استقلال نهایی برای فیلیپین پیش‌بینی شده بود. در ۱۹۱۶ به عضویت مجلس سنا و ریاست آن رسید که عالی‌ترین مقام انتخابی کشور در آن زمان به‌‌شمار می‌رفت، و تا ۱۹۳۵ در همین مقام باقی ماند. او از مخالفان سرسخت لئونارد وود<ref>Leonard Wood </ref> فرماندار کل فیلیپین (۱۹۲۱ـ۱۹۲۷) بود و در ۱۹۳۴ به تصویب لایحۀ تایدینگز‌ـ مک دافی<ref>Tydings- McDuffie </ref> کمک کرد که جامعۀ مشترک‌المنافع فیلیپین را تأسیس کرد و وعدۀ استقلال کامل را در ۱۹۴۶ داد. در ۱۹۳۵ رئیس‌جمهور شد و از داگلاس مک‌آرتور، ژنرال امریکایی، دعوت کرد تا مشاور نظامی او شود و نیروهای مسلح فیلیپین را سازمان دهد. دومین دورۀ ریاست جمهوری او در پناهگاه ضدهوایی در دسامبر ۱۹۴۱ آغاز شد. در ۱۹۴۲ فیلیپین را ترک گفت و در استرالیا به مک‌آرتور پیوست. تصویب لایحه‌ای در کنگرۀ امریکا به او اجازه داد که مقام ریاست جمهوری را تا پاک‌سازی فیلیپین از ژاپنی‌ها حفظ کند، ولی در ۱۹۴۴ از بیماری سل درگذشت. کوئزون در بالِر<ref>Baler </ref>، لوزون<ref>Luzon </ref>، متولد شد و در مانیل درس خواند و از کالج‌ سان‌ خوان دِ لتران<ref>San Juan de Letran </ref> در ۱۸۹۳ فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که دانشجوی حقوق بود، به ارتش شورشی امیلیو آگینالدو<ref>Emilio Aguinaldo </ref> پیوست که در ۱۸۹۸ـ۱۹۰۱ با نیروهای امریکایی می‌جنگید. به‌سبب شرکت در این قیام، مدتی کوتاه به زندان افتاد. بعداً، در دانشگاه سان‌توماس<ref>San Tomás </ref> به تحصیل حقوق پرداخت و در ۱۹۰۳ به مقام وکالت رسید. انتخاب وی به فرمانداری ایالت تایاباس<ref>Tayabas</ref> در ۱۹۰۵ سرآغاز فعالیت‌های سیاسی وی بود. پایتخت جدید فیلیپین در جزیرۀ لوسون، و همچنین ایالت تایاباس، در ۱۹۴۶، به یاد او و به ‌نام او نام‌گذاری شده‌اند.		</ref>، نیویورک، امریکا، رهبری دولت در تبعید فیلیپین را بر‌عهده داشت. کوئزون در اولین مجلس ملی فیلیپین در ۱۹۰۷ـ‌۱۹۰۹ عضویت داشت و به ریاست آن انتخاب شد و همکاری سیاسی دراز‌مدت خود را با سرخیو اوسمنیا<ref>Sergio Osmeña </ref>، حامی جنبش استقلال فیلیپین آغاز کرد. در ۱۹۰۹ عضو هیئت نمایندگی عالی کشورش مقیم در امریکا شد، به واشینگتن رفت و فعالیت خود را برای استقلال کشورش آغاز کرد. تلاش‌های او به تصویب قانون جونز<ref>Jones Act </ref> (۱۹۱۶) انجامید، که در آن خودمختاری بیشتر و استقلال نهایی برای فیلیپین پیش‌بینی شده بود. در ۱۹۱۶ به عضویت مجلس سنا و ریاست آن رسید که عالی‌ترین مقام انتخابی کشور در آن زمان به‌‌شمار می‌رفت، و تا ۱۹۳۵ در همین مقام باقی ماند. او از مخالفان سرسخت لئونارد وود<ref>Leonard Wood </ref> فرماندار کل فیلیپین (۱۹۲۱ـ۱۹۲۷) بود و در ۱۹۳۴ به تصویب لایحۀ تایدینگز‌ـ مک دافی<ref>Tydings- McDuffie </ref> کمک کرد که جامعۀ مشترک‌المنافع فیلیپین را تأسیس کرد و وعدۀ استقلال کامل را در ۱۹۴۶ داد. در ۱۹۳۵ رئیس‌جمهور شد و از داگلاس مک‌آرتور، ژنرال امریکایی، دعوت کرد تا مشاور نظامی او شود و نیروهای مسلح فیلیپین را سازمان دهد. دومین دورۀ ریاست جمهوری او در پناهگاه ضدهوایی در دسامبر ۱۹۴۱ آغاز شد. در ۱۹۴۲ فیلیپین را ترک گفت و در استرالیا به مک‌آرتور پیوست. تصویب لایحه‌ای در کنگرۀ امریکا به او اجازه داد که مقام ریاست جمهوری را تا پاک‌سازی فیلیپین از ژاپنی‌ها حفظ کند، ولی در ۱۹۴۴ از بیماری سل درگذشت. کوئزون در بالِر<ref>Baler </ref>، لوزون<ref>Luzon </ref>، متولد شد و در مانیل درس خواند و از کالج‌ سان‌ خوان دِ لتران<ref>San Juan de Letran </ref> در ۱۸۹۳ فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که دانشجوی حقوق بود، به ارتش شورشی امیلیو آگینالدو<ref>Emilio Aguinaldo </ref> پیوست که در ۱۸۹۸ـ۱۹۰۱ با نیروهای امریکایی می‌جنگید. به‌سبب شرکت در این قیام، مدتی کوتاه به زندان افتاد. بعداً، در دانشگاه سان‌توماس<ref>San Tomás </ref> به تحصیل حقوق پرداخت و در ۱۹۰۳ به مقام وکالت رسید. انتخاب وی به فرمانداری ایالت تایاباس<ref>Tayabas</ref> در ۱۹۰۵ سرآغاز فعالیت‌های سیاسی وی بود. پایتخت جدید فیلیپین در جزیرۀ لوسون، و همچنین ایالت تایاباس، در ۱۹۴۶، به یاد او و به ‌نام او نام‌گذاری شده‌اند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کوئِزون، مانوئل (۱۸۷۸ـ۱۹۴۴)(Quezon, Manuel)

[[File:35406900.jpg|thumb|کوئِزون، مانوئل]]

دولتمرد ملی‌گرای فیلیپینی، رئیس‌جمهور فیلیپین (۱۹۳۵ـ۱۹۴۴). کـــوئـــزون اولین رئیس‌جمهور جامعۀ مشترک‌المنافع فیلیپین بود. حکومتی به‌شدت متمرکز برقرار ساخت که به حکومت تک‌نفری قرابت داشت، ولی در هجوم ژاپنی‌ها به خطوط دفاعی ژنرال داگلاس مک‌‌آرتور در ۱۹۴۱ از خود شجاعت فراوان نشان داد و حاضر به ترک کشورش نشد تا این که فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور وقت امریکا، شخصاً از او درخواست کرد به امریکا برود. از ۱۹۴۲ تا زمان مرگش در سَرانَک لیک<ref>Saranac Lake

</ref>، نیویورک، امریکا، رهبری دولت در تبعید فیلیپین را بر‌عهده داشت. کوئزون در اولین مجلس ملی فیلیپین در ۱۹۰۷ـ‌۱۹۰۹ عضویت داشت و به ریاست آن انتخاب شد و همکاری سیاسی دراز‌مدت خود را با سرخیو اوسمنیا<ref>Sergio Osmeña </ref>، حامی جنبش استقلال فیلیپین آغاز کرد. در ۱۹۰۹ عضو هیئت نمایندگی عالی کشورش مقیم در امریکا شد، به واشینگتن رفت و فعالیت خود را برای استقلال کشورش آغاز کرد. تلاش‌های او به تصویب قانون جونز<ref>Jones Act </ref> (۱۹۱۶) انجامید، که در آن خودمختاری بیشتر و استقلال نهایی برای فیلیپین پیش‌بینی شده بود. در ۱۹۱۶ به عضویت مجلس سنا و ریاست آن رسید که عالی‌ترین مقام انتخابی کشور در آن زمان به‌‌شمار می‌رفت، و تا ۱۹۳۵ در همین مقام باقی ماند. او از مخالفان سرسخت لئونارد وود<ref>Leonard Wood </ref> فرماندار کل فیلیپین (۱۹۲۱ـ۱۹۲۷) بود و در ۱۹۳۴ به تصویب لایحۀ تایدینگز‌ـ مک دافی<ref>Tydings- McDuffie </ref> کمک کرد که جامعۀ مشترک‌المنافع فیلیپین را تأسیس کرد و وعدۀ استقلال کامل را در ۱۹۴۶ داد. در ۱۹۳۵ رئیس‌جمهور شد و از داگلاس مک‌آرتور، ژنرال امریکایی، دعوت کرد تا مشاور نظامی او شود و نیروهای مسلح فیلیپین را سازمان دهد. دومین دورۀ ریاست جمهوری او در پناهگاه ضدهوایی در دسامبر ۱۹۴۱ آغاز شد. در ۱۹۴۲ فیلیپین را ترک گفت و در استرالیا به مک‌آرتور پیوست. تصویب لایحه‌ای در کنگرۀ امریکا به او اجازه داد که مقام ریاست جمهوری را تا پاک‌سازی فیلیپین از ژاپنی‌ها حفظ کند، ولی در ۱۹۴۴ از بیماری سل درگذشت. کوئزون در بالِر<ref>Baler </ref>، لوزون<ref>Luzon </ref>، متولد شد و در مانیل درس خواند و از کالج‌ سان‌ خوان دِ لتران<ref>San Juan de Letran </ref> در ۱۸۹۳ فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که دانشجوی حقوق بود، به ارتش شورشی امیلیو آگینالدو<ref>Emilio Aguinaldo </ref> پیوست که در ۱۸۹۸ـ۱۹۰۱ با نیروهای امریکایی می‌جنگید. به‌سبب شرکت در این قیام، مدتی کوتاه به زندان افتاد. بعداً، در دانشگاه سان‌توماس<ref>San Tomás </ref> به تحصیل حقوق پرداخت و در ۱۹۰۳ به مقام وکالت رسید. انتخاب وی به فرمانداری ایالت تایاباس<ref>Tayabas</ref> در ۱۹۰۵ سرآغاز فعالیت‌های سیاسی وی بود. پایتخت جدید فیلیپین در جزیرۀ لوسون، و همچنین ایالت تایاباس، در ۱۹۴۶، به یاد او و به ‌نام او نام‌گذاری شده‌اند.

 

----

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:سایر کشورها و حکومت های آسیایی]]