کوین کلاین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۱

2025-07-20T20:11:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۱
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[هاوسمن، جان (۱۹۰۲ـ ۱۹۸۸)\|جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[استریپ، مریل\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.		پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[هاوسمن، جان (۱۹۰۲ـ ۱۹۸۸)\|جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[استریپ، مریل\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.

	چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[اسکورسیزی، مارتین\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.		چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[اسکورسیزی، مارتین\|مارتين اسکورسیزی]]/[[دنیرو، رابرت\|رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.

	همسرش، فیبی کیتس<ref>Phoebe Belle Cates</ref> (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو ''شاهزاده خانم کارابو'' است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از همدم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در ''تا مرگ دوستت دارم'' ظاهر شده بود.		همسرش، فیبی کیتس<ref>Phoebe Belle Cates</ref> (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو ''شاهزاده خانم کارابو'' است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از همدم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در ''تا مرگ دوستت دارم'' ظاهر شده بود.

Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۵

2025-07-14T06:05:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۵
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[هاوسمن، جان (۱۹۰۲ـ ۱۹۸۸)\|جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[استریپ، مریل\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.		پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[هاوسمن، جان (۱۹۰۲ـ ۱۹۸۸)\|جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[استریپ، مریل\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.

	چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[اسکورسیزی، مارتین ~~(۱۹۴۲)~~\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.		چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[اسکورسیزی، مارتین\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.

	همسرش، فیبی کیتس<ref>Phoebe Belle Cates</ref> (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو ''شاهزاده خانم کارابو'' است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از همدم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در ''تا مرگ دوستت دارم'' ظاهر شده بود.		همسرش، فیبی کیتس<ref>Phoebe Belle Cates</ref> (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو ''شاهزاده خانم کارابو'' است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از همدم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در ''تا مرگ دوستت دارم'' ظاهر شده بود.

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۱

2025-07-09T05:51:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]](نام کامل: کوین دولانی کلاین<ref>Kevin Delaney Kline</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های [[برادران وارنر]] و [[والت دیزنی]] به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی ''یک ماهی به نام وندا'' به دست آورده است.		}}[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]](نام کامل: کوین دولانی کلاین<ref>Kevin Delaney Kline</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های [[برادران وارنر]] و [[والت دیزنی]] به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی ''یک ماهی به نام وندا'' به دست آورده است.

	پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[مریل ~~استریپ~~\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.		پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[هاوسمن، جان (۱۹۰۲ـ ۱۹۸۸)\|جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[استریپ، مریل\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.

	چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[مارتین ~~اسکورسیزی~~\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.		چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[اسکورسیزی، مارتین (۱۹۴۲)\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.

	همسرش، فیبی کیتس<ref>Phoebe Belle Cates</ref> (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو ''شاهزاده خانم کارابو'' است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از همدم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در ''تا مرگ دوستت دارم'' ظاهر شده بود.		همسرش، فیبی کیتس<ref>Phoebe Belle Cates</ref> (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو ''شاهزاده خانم کارابو'' است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از همدم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در ''تا مرگ دوستت دارم'' ظاهر شده بود.
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	* دیو و دلبر (۲۰۱۷)		* دیو و دلبر (۲۰۱۷)
	* خانۀ خوب (۲۰۲۱)		* خانۀ خوب (۲۰۲۱)



	----		----

Nazanin در ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۷

2023-10-29T10:17:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۷
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=نمایش- دانشگاه ایندیانا		\|تحصیلات و محل تحصیل=نمایش- دانشگاه ایندیانا
			دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک
	\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر		\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
خط ۲۸:		خط ۲۹:
	}}[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]](نام کامل: کوین دولانی کلاین<ref>Kevin Delaney Kline</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های [[برادران وارنر]] و [[والت دیزنی]] به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی ''یک ماهی به نام وندا'' به دست آورده است.		}}[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]](نام کامل: کوین دولانی کلاین<ref>Kevin Delaney Kline</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های [[برادران وارنر]] و [[والت دیزنی]] به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی ''یک ماهی به نام وندا'' به دست آورده است.

	پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه ایندیانا<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[مریل استریپ\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.		پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه [[ایندیانا]]<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)\|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[مریل استریپ\|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.

	چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[مارتین اسکورسیزی\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.		چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کاسدان<ref>Lawrence Edward Kasdan</ref> بود که این همکاری با فیلم‌های ''سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی'' ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان/بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب [[مارتین اسکورسیزی\|مارتين اسکورسیزی]]/[[رابرت دنیرو]] قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یکنواختی در کار او به چشم نمی‌آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش ''غرب وحشی وحشی'' بری ساننفلد<ref>Barry Sonnenfeld</ref> و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ ''تا مرگ دوستت دارم'' تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در ''گرند کنیون'' و دزد زبردست فرانسوی ''بوسۀ فرانسوی''. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (''یک ماهی به نام وندا'' و ''دیو'') جای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (''انتخاب سوفی'' و ''فریاد آزادی''). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسدان، نباید اهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در ''دیو''، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان ''یک ماهی به نام وندا''ست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، ''مخلوقات خشن''، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در ''فریاد آزادی''، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی<ref>Kevin Spacey</ref>) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار ''توفان یخ'' در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم ''فندق‌شکن'' استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن ''گوژپشت نتردام'' حرف زد.

Reza rouzbahani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۹

2022-08-23T08:39:36Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-[[پرونده:2042165889.jpg|جایگزین=کوین کلاین|بندانگشتی|کوین کلاین]]
+کوین کلاین (میزوری ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷م- ) (Kevin Kline){{جعبه زندگینامه
-کوین کلاین (میزوری ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷م- ) (Kevin Kline)
+|عنوان =کوین کلاین
+|نام =Kevin Kline
-(نام کامل: کوین دولانی کلاین<ref>Kevin Delaney Kline</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های [[برادران وارنر]] و [[والت دیزنی]] به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی ''یک ماهی به نام وندا'' به دست آورده است.
+|نام دیگر=
 پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه ایندیانا<ref>Indiana University</ref> شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک<ref>Juilliard School</ref> را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» [[جان هاوسمن]] به نیویورک بازگشت و در آن‌جا در مجموعۀ تلویزیونی ''در جست‌وجوى فردا'' (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال ''داماد دزد''، به برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال ''در قرن بیستم'' (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت ''دزدان دریایی پنزانس''<ref>''The Pirates of Penzance''</ref> گیلبرت و سالیوان<ref>Gilbert and Sullivan</ref> (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم ''قرار و مدار آدم‌های بالغ'' در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی<ref>Tony Award</ref> بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای [[هملت]] ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر [[پاکولا، آلن جی (۱۹۲۸ـ۱۹۹۸)|پاکولا]]<nowiki/>ی فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در ''انتخاب سوفی''<ref>''Sophie's Choice''</ref> در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل [[مریل استریپ|مریل استریپِ]] نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.
@@ خط ۴۲: / خط ۶۶: @@
 ----

Reza rouzbahani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۵

2022-08-23T08:25:23Z

نمایش تغییرات

Reza rouzbahani در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۴۱

2022-08-18T14:41:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]]		[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]]
	کوین کلاین (میزوری ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷م- )		کوین کلاین (میزوری ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷م- ) (Kevin Kline)

	(نام کامل: کوین دولانی کلاین؛ به انگلیسی: Kevin Delaney Kline) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های برادران وارنر و والت دیزنی به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی یک ماهی به نام وندا به دست آورده است.		(نام کامل: کوین دولانی کلاین؛ به انگلیسی: Kevin Delaney Kline) بازیگر امریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون. از اوایل دهۀ 1980 تاکنون، جز حضور پررنگش در تئاتر به عنوان بازیگر و کارگردان، در فیلم‌های سینمایی کمدی یا درام زیادی در نقش‌های اصلی یا دوم (اما مهم) بازی‌های گاه درخشانی از خود به یادگار گذاشته. همچنین وی در تولید چند انیمیشن بزرگ شرکت‌های برادران وارنر و والت دیزنی به عنوان راوی یا صداپیشه همکاری کرده است. کلاین در سال ۱۹۸۹م اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم کمدی یک ماهی به نام وندا به دست آورده است.

Reza rouzbahani در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۴۱

2022-08-18T14:41:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:2042165889.jpg\|جایگزین=کوین کلاین\|بندانگشتی\|کوین کلاین]]
	کوین کلاین (میزوری ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷م- )		کوین کلاین (میزوری ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷م- )

Reza rouzbahani در ‏۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۳

2022-08-03T09:03:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۳
خط ۷:		خط ۷:

	همسرش، فیبی کیتس (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو شاهزاده خانم کارابو است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از هم‌دم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در تا مرگ دوستت دارم ظاهر شده بود.		همسرش، فیبی کیتس (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو شاهزاده خانم کارابو است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از هم‌دم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در تا مرگ دوستت دارم ظاهر شده بود.

			گزیدۀ '''آثار سینمایی'''
			انتخاب سوفی (۱۹۸۲)
			سیلورادو (۱۹۸۵)
			ماهی به نام وندا (۱۹۸۸)
			مرد ژانویه (۱۹۸۹)
			تو را تا مرگ دوست دارم (۱۹۹۰)
			گرند کنیون (۱۹۹۱)
			چاپلین (۱۹۹۲)
			دیو (۱۹۹۳)
			فندق‌شکن (۱۹۹۳)
			بوسۀ فرانسوی (۱۹۹۵)
			گوژپشت نتردام (۱۹۹۶)
			درون و بیرون (۱۹۹۷)
			توفان یخ (۱۹۹۷)
			رؤیای شب نیمۀ تابستان (۱۹۹۹)
			غرب وحشی وحشی (۱۹۹۹)
			به سوی الدورادو (۲۰۰۰)
			مهمانی سالگرد ازدواج (۲۰۰۱)
			اورنج کانتی (۲۰۰۲)
			پلنگ صورتی (۲۰۰۶)
			همراهان (۲۰۰۶)
			مبادله (۲۰۰۷)
			افسانۀ دسپراکس (۲۰۰۸)
			مرد اضافی (۲۰۱۰)
			آخرین وگاس (۲۰۱۳)
			روزهای پایانی رابین هود (۲۰۱۳)
			بانوی پیر من (۲۰۱۴)
			ریکی و فلش (۲۰۱۵)
			دیو و دلبر (۲۰۱۷)
			خانۀ خوب (۲۰۲۱)

Reza rouzbahani در ‏۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۰

2022-08-03T09:00:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۰
خط ۵:		خط ۵:
	پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه ایندیانا شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک (Juilliard School) را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» جـان هاوسمن (John Houseman) به نیویورک بازگشت و در آنجا در مجموعۀ تلویزیونی در جست‌وجـوى فـردا (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال داماد دزد، به برادوی راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال در قرن بیستم (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت دزدان دریایی پنزانس (The Pirates of Penzance) گیلبرت و سالیوان (Gilbert and Sullivan) (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم قرار و مدار آدم‌های بالغ در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای هملت ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر پاکولای فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در انتخاب سوفی (Sophie's Choice) در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل مریل استریپِ نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.		پدرش، موسیقیدانی بود که از راه ادارۀ یک مغازۀ صفحه‌فروشی امرار معاش می‌کرد. کوین تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‌ای مذهبی که توسط راهبان کاتولیک اداره می‌شد، گذراند. برای تحصیل در رشتۀ موسیقی وارد دانشگاه ایندیانا شد؛ اما کمی بعد رشتۀ تحصیلی‌اش را به نمایش تغییر داد. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی، دورۀ هنرهای نمایشی مدرسۀ جولیارد نیویورک (Juilliard School) را نیز به پایان برد. پس از چهارسال همراهی با «گروه نمایشی بازیگری سیار» جـان هاوسمن (John Houseman) به نیویورک بازگشت و در آنجا در مجموعۀ تلویزیونی در جست‌وجـوى فـردا (۱۹۷۶ - ۱۹۷۷) ظاهر شد. خیلی زود، با ایفای نقش در نمایش موزیکال داماد دزد، به برادوی راه یافت. در نمایش‌های برادوی مثل نمایش موزیکال در قرن بیستم (۱۹۷۸) و همچنین اجرای اپرت دزدان دریایی پنزانس (The Pirates of Penzance) گیلبرت و سالیوان (Gilbert and Sullivan) (۱۹۸۰) ـ که در ۱۹۸۳ نیز در فیلمی با همین نام شرکت کرد ـ به بهترین شکل از توانایی‌هایش در رقص، آواز و نواختن پیانو سود جست (مهارتش در نواختن پیانو، سال‌ها بعد در فیلم قرار و مدار آدم‌های بالغ در نقش یک موسیقیدان، نیز به کارش آمد). کلاین برای هر دوی این نمایش‌ها جایزۀ تونی بهترین بازیگر را به خود اختصاص داد. در طول چهار سال (۱۹۸۶ ۔ ۱۹۹۰) در دو اجرای هملت ظاهر شد که اجرای دوم (۱۹۹۰) به کارگردانی خودش بود. در سال‌های بعد به موازات کار سینما، فعالیت‌های تئاتری‌اش را نیز ادامه داد و هر از چندی بر صحنۀ تئاترهای نیویورک ظاهر می‌شد. حضورش در نمایش‌های موزیکال برادوی، نظر پاکولای فیلمساز را به خود جلب کرد و به این ترتیب کلاین در انتخاب سوفی (Sophie's Choice) در نخستین حضور سینمایی‌اش در نقش شوهر بیمارگون و نامتعادل مریل استریپِ نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ ظاهر شد.
	چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کسدان بود که این همکاری با فیلم‌های سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان / بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب مارتين اسکورسیزی / رابرت دنیرو قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یک‌نواختی در کار او به چشم نمی آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش غرب وحشي سیلورادو و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ تا مرگ دوستت دارم تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در گراند کـنین و دزد زبردست فرانسوی بوسۀ فرانسوی. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (یک ماهی به نام وندا و دیو) جـای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (انتخاب سوفی و فریاد آزادی). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسـدان، نبایداهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در دیو، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان یک ماهی به نام ونـداست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، مخلوقات خشن، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هـم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در فریاد آزادی، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ قرار و مدار آدم‌های بالغ که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار توفان یخ در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم فندق‌شکن استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن گوژپشت نتردام حرف زد.		چهل سالگی، نخستین کار مشترک کلاین با لارنس کسدان بود که این همکاری با فیلم‌های سیلورادو، تا مرگ دوستت دارم، گراند کنین و بوسۀ فرانسوی ادامه یافت. همکاری این دو از برجسته‌ترین نمونه‌های کار مشترک کارگردان / بازیگر در واپسین دهۀ قرن بیستم بوده و با نمونۀ درخشانی مثل ترکیب مارتين اسکورسیزی / رابرت دنیرو قابل قیاس است. با وجود مضامین و ویژگی‌های مشترک فراوانِ این فیلم‌ها، هیچ‌گونه تکرار و یک‌نواختی در کار او به چشم نمی آید. حتی تنوع و بداعت کار او از فیلمی به فیلم دیگر شگفت می‌نماید: از روشنفکر میانسال و پریشان‌حال ''چهل سالگی'' گرفته تا کابوی پر جنب‌و‌جوش غرب وحشي سیلورادو و از پیتزافروش ایتالیایی‌تبارِ زن‌بارۀ تا مرگ دوستت دارم تا وكيل لس آنجلسی خوش‌مشربِ درگیرِ مشکل عاطفی با همسر در گراند کـنین و دزد زبردست فرانسوی بوسۀ فرانسوی. در همۀ این فیلم‌ها شخصیت کلاین متأثر از لحن جدی کمدی فیلم، تعادلی ظریف از این دو عنصر را به نمایش می‌گذارد. از این حیث کارهای مشترک کسدان و کلاین را می‌توان حد وسط طیفی دانست که در یک سر آن کارهای صرفاً کمدی کلاین (یک ماهی به نام وندا و دیو) جـای دارند و در سر دیگرش فیلم‌های درام و جدی او (انتخاب سوفی و فریاد آزادی). با وجود تمام امتیازات کارهای مشترک کلاین و کسـدان، نبایداهمیت کارنامۀ او را صرفاً به این آثار محدود سازیم. چرا که این مسأله به معنی نادیده گرفتن حضور کلاین در نقش‌های کمدی درخشانی مثل نقش دوگانۀ رئیس جمهور امریکا و بدلش در دیو، یا جنایتکار روان‌پریشِ بدگمان به همگان یک ماهی به نام ونـداست که جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را نصیبش ساخت (نه سال بعد در دنبالۀ این فیلم، مخلوقات خشن، نیز حضوری به همین میزان درخشان داشت)، و به‌ویژه بهترین نقش‌آفرینی‌اش، در سالیان بعد، معلم مدرسۀ ''درون و بیرون'' که افشای راز هـم‌جنس‌خواهی‌اش، چند روز مانده به ازدواجش، شهامت اخلاقی او را به چالش می‌کشد و در نهایت به نمایشی از تقابل آزادگی با ریاکاری بدل می‌شود. و همچنین نقش‌آفرینی‌های جدی او در آثار درام، مثل ایفای نقش «دانلد وودز»، روزنامه‌نگار مخالف تبعیض نژادی در فریاد آزادی، یا موسیقیدان آرام و مرد خانوادۀ قرار و مدار آدم‌های بالغ که با تسلیم شدن به پیشنهاد شیطانی همسایۀ روان‌پریش و جنایتکارش (با بازی کوین اسپیسی) مبنی بر معاوضۀ همسرانشان، به بهترین نحو آسیب‌پذیری مفهوم خانوادۀ سالم امریکایی را به نمایش می‌گذارد و همچنین ایفای نقش مشابه شوهر خیانتکار توفان یخ در محیط خانوادگی به همان اندازه پوچ و تصنعی، قابل توجه است. در ۱۹۹۳ از صدای گرم و پرطنین او به عنوان راوی فیلم فندق‌شکن استفاده شد و در ۱۹۹۶ به جای شخصیت «فبوس» در انیمیشن گوژپشت نتردام حرف زد.

			همسرش، فیبی کیتس (از ۱۹۸۹)، نیز بازیگر است. فیلم مشترک این دو شاهزاده خانم کارابو است. پیش از آن کیتس (بدون ذکر نامش در عنوان‌بندی) در نقش کوتاه یکی از هم‌دم‌های یک‌شبۀ بی‌شمار کلاین در تا مرگ دوستت دارم ظاهر شده بود.