گالاپاگوس، جزایر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۲

2025-12-05T16:12:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۲
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطۀ آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطۀ آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ~~ال نینو~~ در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ اِل نینیو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۶

2025-09-24T05:16:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
			{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6
			\| کشور =اکوادور

			\| نام فارسی = گالاپاگوس


			\|نام لاتین =Galapagos


			\| نام‌ قدیمی =
			\| نام دیگر =نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون

			\| استان =
			\| شهرستان =
			\| بخش =
			\| موقعیت = ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور

			\| جمعیت = 33,042 نفر (۲۰۲۰)

			\| مساحت = 8,010 کیلومتر مربع


			\| نوع اقلیم =
			\| ارتفاع از سطح دریا = بلندترین نقطه (آتشفشان وولف، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا)
			\| تولیدات و صنایع مهم = صید ماهی تن و خرچنگ، صنعت مهم این منطقه

			\| برخی بناهای مهم =پارک ملی گالاپاگوس، ساخته شده در ۱۹۳۴ (به ثبت رسیده به‌منزلۀ میراث جهانی)
			\| شهر ها و آبادی های مهم =
			}}
	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطۀ آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطۀ آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño

Shahraabi در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۹

2025-09-24T05:09:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۹
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و ~~نقطه~~ آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطۀ آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۷

2025-09-24T05:07:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۷
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس ~~آرام،~~ به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطه آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ~~ایگوانا، پنگوئن،~~ کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در [[اقیانوس آرام]]، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل [[اکوادور]]<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های [[سان کریستوبال]]<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطه آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از [[ایگوانا]]، [[پنگوئن]]، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه [[ماهی]] دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید [[ماهی تن]] و [[خرچنگ]] صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ [[ال نینیو]]<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۹

2025-09-23T18:29:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۹
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی ~~قاز~~ پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطه آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی غاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطه آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۸

2025-09-23T18:28:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی قاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,~~۸۰۰~~ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,~~۱۰۰~~ نفر جمعیت دارد (~~۱۹۹۵~~). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی قاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. 8,010 کیلومتر مربع مساحت و 33,042 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۰). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه و نقطه آن به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۷

2025-09-23T08:17:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> ~~[[File:36015700-2.jpg\|thumb\|36015700-2.jpg]]~~[[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی قاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی قاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۶

2025-09-23T08:16:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۶
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-2.jpg\|thumb\|36015700-2.jpg]][[File:36015700-3.jpg\|thumb\|~~36015700-3.jpg~~]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-2.jpg\|thumb\|36015700-2.jpg]][[File:36015700-3.jpg\|thumb\|نوعی قاز پاآبی، جزایر گالاپاگوس ]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Shahraabi در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۵

2025-09-23T08:15:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۵
خط ۱:		خط ۱:

	گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-2.jpg\|thumb\|36015700-2.jpg]][[File:36015700-3.jpg\|thumb\|36015700-3.jpg]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|~~36015700-4.jpg~~]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño		گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-2.jpg\|thumb\|36015700-2.jpg]][[File:36015700-3.jpg\|thumb\|36015700-3.jpg]][[File:36015700-4.jpg\|thumb\|لاک‌پشت گالاپاگوس در جزیره سانتا کروس]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño

	</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.		</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

گالاپاگوس، جزایر (Galapagos)<br/> [[File:36015700-2.jpg|thumb|36015700-2.jpg]][[File:36015700-3.jpg|thumb|36015700-3.jpg]][[File:36015700-4.jpg|thumb|36015700-4.jpg]](نام رسمی: مجمع‌الجزایر دو کولون<ref>Archipiélago de Colόn</ref>) مجموعه‌ای از دوازده جزیرۀ بزرگ و صدها جزیرۀ کوچک‌تر در اقیانوس آرام، به فاصلۀ ۸۰۰کیلومتری ساحل اکوادور<ref> Ecuador </ref>، متعلق به اکوادور. ۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱,۱۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). این جزایر آتشفشانی شامل شش جزیرۀ اصلی به نام‌های سان کریستوبال<ref>San Cristόbal </ref> ـ که مرکز جزایر فوق، به‌همین نام، در آن قرار دارد ـ، سانتا کروس<ref>Santa Cruz</ref>، ایزابلا<ref> Isabela </ref>، فلوریانا<ref>Floreana </ref>، سانتیاگو<ref>Santiago </ref>، و فرناندینا<ref>Fernandina</ref> و دوازده جزیرۀ کوچک‌تر و ده‌ها جزیرک<ref> islet </ref> است. آتشفشان وولف<ref>Volcán Wolf</ref>، به ارتفاع ۱,۷۰۷ متر در جزیرۀ ایزابلا بلندترین قلّه به‌‌شمار می‌رود. پارک ملی گالاپاگوس<ref> Galapagos National Park</ref> در ۱۹۳۴ ساخته شد و به‌سبب حیات جانوری منحصربه‌فردش، به‌منزلۀ میراث جهانی به ثبت رسیده است. این جزایر در ۱۵۳۵، زمانی که کاشفان اسپانیایی آن‌ها را کشف کردند، غیرمسکونی بودند و هیچ مستعمره‌ای در آن ایجاد نشد. اکوادور در ۱۸۳۲ آن‌ها را به خاک خود منضم کرد. پوشش گیاهی جزایر مزبور از بیابان‌های گدازه‌ای<ref> lava desert </ref> تا جنگل‌های استوایی<ref>tropical forest </ref> متغیر است و حیات‌وحش بومی آن شامل بزرگ‌ترین لاک‌پشت‌های شناخته شده است، که طول لاک آن‌ها به ۱.۲ متر می‌رسد. سایر جانوران ساکن در جزایر گالاپاگوس عبارت‌اند از ایگوانا، پنگوئن، کلاغ دریایی، که قادر به پرواز نیست، و سهرۀ داروین، که الهام‌بخش چارلز داروین<ref>Charles Darwin </ref>، طبیعی‌دان انگلیسی، در ارائۀ اصل تکامل با انتخاب طبیعی بود. اکوسیستم دریایی پیرامون این جزایر ۴۳۷ گونه ماهی دارد، که ۴۱ گونه از آن‌ها ویژۀ گالاپاگوس است. صید ماهی تن و خرچنگ صنعت مهم این منطقه است. پدیدۀ ال نینیو<ref>El Niño

</ref> در سال‌های ۱۹۹۷ـ ۱۹۹۸ بر حیات‌وحش آب‌های پیرامون این جزایر تأثیر منفی گذاشت، زیرا دمای آب پنج درجه گرم‌تر از دمای عادی شده بود. مرجان‌ها و صدف‌ها آسیب دیدند، کوسه‌های کلّه‌چکشی منطقه را ترک کردند، و بیشتر پرندگان این جزایر قادر به تخم‌گذاری نبودند (۱۹۹۷ـ۱۹۹۸). میزان مرگ‌ومیر ایگواناهای دریایی افزایش یافت، زیرا جلبک‌های سبزرنگی که از آن‌ها تغذیه می‌کردند جای خود را به جلبک‌های سرخ غیرخوراکی داده بودند. در دوران پدیدۀ ال نینو در سال‌های ۱۹۸۲ـ۱۹۸۳ نیز حدود ۷۰ درصد از ایگواناهای دریایی به‌همین علت از بین رفتند.

 

----

[[Category:جغرافیای آمریکا]] [[Category:جغرافیای انسانی سایر کشورهای امریکایی]]