Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

گوبینْد سینگ (۱۶۶۶ـ۱۷۰۸)(Gobind Singh)

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =گوبیند سینگ
|نام =Gobind Singh
|نام دیگر=
|نام اصلی=گوبیند رای
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۶۶۶م
|تاریخ مرگ=۱۷۰۸م
|دوره زندگی=
|ملیت=هندی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =پیشوای دینی
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =دهمین و آخرین گوروی آیین سیک (۱۶۷۵ـ۱۷۰۸) و موسس جامعه سیک خالصه
|جوایز و افتخارات =
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =ادیان و فرقه های غیراسلام
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}(نام اصلی: گوبیند رای<ref>Gobind Rai

</ref>) پیشوای دینی هند، دهمین و آخرین گورو<ref>guru </ref>ی آیین سیک<ref>Sikhism </ref> (۱۶۷۵ـ۱۷۰۸) و مؤسس جامعۀ سیک خالصه<ref>Khalsa </ref>. به ‌درخواست او پس از مرگش ''گورو گرنته صاحب''<ref>''Guru Granth Sahib'' </ref>، کتاب مقدس سیک‌ها، جای سلسلۀ گوروها را به‌‌عنوان معلم و مرشد جامعۀ سیک گرفت. در دورۀ سرکوب سیک‌ها، گوبیند سینگ از کسانی که آمادۀ فدا‌کردن جان خود در راه دینشان بودند خواست که به او بپیوندند. پنج نفر نخست را که آماده نثار جان خود شدند «پنج پیاره<ref>Panj Pyare </ref>» (پنج مؤمن وفادار<ref>five faithful ones</ref>) نامید و به‌نام نخستین اعضای خالصه تعمید داد. او بود که نخستین‌بار مردان سیک را «سینگ<ref> Singh </ref>» (شیر) و زنان سیک را «کائور<ref>Kaur </ref>» (شهدخت) نامید. گوبیند رای پس از آن‌ که پدرش تِگه بهادر<ref>Tej Bahadur</ref> به‌سبب امتناع از گرویدن به اسلام کشته شد، در ۹سالگی به مقام گورویی رسید. سلحشوری ورزیده و نویسنده‌ای اندیشمند بار آمد و زود پی‌ برد که سیک‌ها برای نگهداری دینشان از تعرضّات اورنگ‌زیب<ref>Aurangzeb </ref>، امپراتور مسلمان مغول، ناچار به جنگیدن‌اند. «خالصه» به‌ مثابۀ فرقه‌ای نظامی در ۱۶۹۹ در عید «بایساکهی ملا<ref>Baisakhi Mela </ref>»، عید سال نو سیک‌ها، تأسیس شد. گوبیند رای در برابر جمعیت بزرگی «خَندا» یا شمشیر دودمش را کشید و اعلام کرد «هر که آمادۀ مردن در راه دین و گوروی خویش است قدم پیش بگذارد و سرش را به شمشیر من بسپارد!» دایا رام<ref>Daya Ram</ref> از میان جمعیتِ بهت‌زده بیرون آمد و از دنبال گورو وارد خیمه‌اش شد. لحظه‌ای بعد گوبیند رای با شمشیر خون‌چکان بیرون آمد و بار دیگر سخنش را تکرار کرد. بر روی هم پنج مرد قدم پیش نهادند و خود را آمادۀ جان‌دادن برای دینشان اعلام کردند. جمعیت در سکوتی بهت‌زده انتظار می‌کشید و سرانجام هر پنج مرد، زنده، با گورو از خیمه خارج شدند. این تدبیر و ترفند، آزمون ایمان و وفاداری آنان بود و سرمشقی برای همۀ جامعۀ سیک که راه پاسداری از دین را به آنان نشان می‌داد. مردان به «پنج ‌پیاره» (پنج مؤمن وفادار) مشهور شدند. گورو با تقدیم «اَمریت<ref> amrit </ref>» (آب شیرین‌شده) که با «خندا» آن را هم زده بود آنان را تعمید داد و به‌ عضویت «خالصه» (خالصان) درآمدند. سپس پنج پیاره او را تعمید دادند و گوبیند سینگ شد. آن روز هزاران سیک با شوق اتحاد و برادری و با امید پایداری در برابر حکومت‌های ستمگر و نگهداری از دین خود در صلح و آزادی تعمید شدند و آمادگی خویش را برای جنگیدن در راه این هدف اعلام کردند. از آن پس اعضای عهدبستۀ خالصه پنج ککا (پنج کاف)<ref>(Panj Kakas (Five Ks</ref> را نشانۀ ایمان<ref>belief </ref> خود قرار دادند. گوبیند سینگ رهبر نیرومند سیک‌ها باقی ‌ماند و برای حل اختلافات سیاسی، هرجا که امکان‌پذیر بود، با مقامات به گفت‌وگو پرداخت و از آنان پشتیبانی کرد. او پیش از مرگش کتاب ''آدی گرنته''<ref>''Adi Granth''</ref> را گوروی نهایی اعلام کرد و زنجیرۀ انسان‌های گورو را پایان بخشید. به‌ گفتۀ او این کتاب که سپس ''گورو گرنته صاحب''‌ نام گرفت، همۀ رهنمودهای لازم را برای جامعۀ سیک دربر داشت. گوبیند سینگ را مسلمانی به‌قتل رساند.

 

----

[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:بودایی و هندی]]

گوبیند سینگ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳