یون نان، استان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۱

2025-12-29T07:01:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:42065800-1.jpg\|بندانگشتی\|مجسمۀ مائو تسه‌تونگ در لی‌جیانگ]]~~
	یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا		یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =یون نان		\|نام فارسی =یون نان
خط ۱۱:		خط ۱۰:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۳۹۴هزار		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۳۹۴هزار
	\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو
	}}استانی در جنوب غربی [[چین]]، با ۳۹۴هزار کیلومتر مربع مساحت و 47,209,277 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 6,740 متری از سطح دریا قرار دارد. [[کونمینگ]]<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن [[قلع]]، [[مس (شیمی)\|مس]]، [[سرب]]، [[طلا]]، [[روی]]، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، و [[نمک]] دارد و [[سیگار]] تولید می‌کند. فرآورده‌های [[کشاورزی]] آن عبارت‌اند از [[برنج]]، [[چای]]، الوار، [[گندم]]، [[پنبه]]، [[توتون]] و [[تنباکو]]، و [[کائوچو]]. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای [[آسیا، قاره\|آسیا]]، مانند [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، [[مکونگ]]<ref>Mekong</ref>، و [[سالوین]]<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. [[برمه، جاده\|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ [[مارکو پولو\|مارکوپولو]]<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.		}}
			[[پرونده:42065800-1.jpg\|بندانگشتی\|مجسمۀ مائو تسه‌تونگ در لی‌جیانگ]]
			استانی در جنوب غربی [[چین]]، با ۳۹۴هزار کیلومتر مربع مساحت و 47,209,277 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 6,740 متری از سطح دریا قرار دارد. [[کونمینگ]]<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن [[قلع]]، [[مس (شیمی)\|مس]]، [[سرب]]، [[طلا]]، [[روی]]، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، و [[نمک]] دارد و [[سیگار]] تولید می‌کند. فرآورده‌های [[کشاورزی]] آن عبارت‌اند از [[برنج]]، [[چای]]، الوار، [[گندم]]، [[پنبه]]، [[توتون]] و [[تنباکو]]، و [[کائوچو]]. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای [[آسیا، قاره\|آسیا]]، مانند [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، [[مکونگ]]<ref>Mekong</ref>، و [[سالوین]]<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. [[برمه، جاده\|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ [[مارکو پولو\|مارکوپولو]]<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.

Shahraabi در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۹

2025-12-29T06:59:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:42065800-1.jpg\|بندانگشتی\|مجسمۀ مائو تسه‌تونگ در لی‌جیانگ]]
	یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا		یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =یون نان		\|نام فارسی =یون نان

Shahraabi در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۴

2025-12-26T14:24:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
			یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> ~~[[File:42065800.jpg\|thumb\|يکي از ميدان‌هاي شهر کونمينگ، يون‌نان]]~~ {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =یون نان		\|نام فارسی =یون نان
	\|نام لاتین =Yunnan		\|نام لاتین =Yunnan
خط ۸:		خط ۷:
	\|مرکز=کونمینگ		\|مرکز=کونمینگ
	\|شهرهای مهم=دونگ چوآن، گجیو، لی جیانگ و وودینگ		\|شهرهای مهم=دونگ چوآن، گجیو، لی جیانگ و وودینگ
	\|جمعیت=۴۰,~~۴۲۰~~,~~۰۰۰~~ نفر (~~۱۹۹۶~~)		\|جمعیت= 47,209,277 نفر (۲۰۲۰)
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=~~۴۳۶۲۰۰~~		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۳۹۴هزار
	\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو
	}}استانی در جنوب غربی [[چین]]، با ۳۹۴هزار کیلومتر مربع مساحت و 47,209,277 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 6,740 متری از سطح دریا قرار دارد. [[کونمینگ]]<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن [[قلع]]، [[مس (شیمی)\|مس]]، [[سرب]]، [[طلا]]، [[روی]]، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، و [[نمک]] دارد و [[سیگار]] تولید می‌کند. فرآورده‌های [[کشاورزی]] آن عبارت‌اند از [[برنج]]، [[چای]]، الوار، [[گندم]]، [[پنبه]]، [[توتون]] و [[تنباکو]]، و [[کائوچو]]. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای [[آسیا، قاره\|آسیا]]، مانند [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، [[مکونگ]]<ref>Mekong</ref>، و [[سالوین]]<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. [[برمه، جاده\|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ [[مارکو پولو\|مارکوپولو]]<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.		}}استانی در جنوب غربی [[چین]]، با ۳۹۴هزار کیلومتر مربع مساحت و 47,209,277 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 6,740 متری از سطح دریا قرار دارد. [[کونمینگ]]<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن [[قلع]]، [[مس (شیمی)\|مس]]، [[سرب]]، [[طلا]]، [[روی]]، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، و [[نمک]] دارد و [[سیگار]] تولید می‌کند. فرآورده‌های [[کشاورزی]] آن عبارت‌اند از [[برنج]]، [[چای]]، الوار، [[گندم]]، [[پنبه]]، [[توتون]] و [[تنباکو]]، و [[کائوچو]]. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای [[آسیا، قاره\|آسیا]]، مانند [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، [[مکونگ]]<ref>Mekong</ref>، و [[سالوین]]<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. [[برمه، جاده\|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ [[مارکو پولو\|مارکوپولو]]<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.

Shahraabi در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۱

2025-12-26T14:21:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو
	}}استانی در جنوب غربی ~~چین،~~ با ~~۴۳۶,۲۰۰~~ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,~~۴۲۰~~,~~۰۰۰~~ نفر جمعیت (~~۱۹۹۶~~). کونمینگ<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن ~~قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ،~~ و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از ~~برنج، چای،~~ الوار، ~~گندم، پنبه،~~ توتون و ~~تنباکو،~~ و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ ~~چنین~~ نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.		}}استانی در جنوب غربی [[چین]]، با ۳۹۴هزار کیلومتر مربع مساحت و 47,209,277 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 6,740 متری از سطح دریا قرار دارد. [[کونمینگ]]<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن [[قلع]]، [[مس (شیمی)\|مس]]، [[سرب]]، [[طلا]]، [[روی]]، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، و [[نمک]] دارد و [[سیگار]] تولید می‌کند. فرآورده‌های [[کشاورزی]] آن عبارت‌اند از [[برنج]]، [[چای]]، الوار، [[گندم]]، [[پنبه]]، [[توتون]] و [[تنباکو]]، و [[کائوچو]]. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای [[آسیا، قاره\|آسیا]]، مانند [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، [[مکونگ]]<ref>Mekong</ref>، و [[سالوین]]<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. [[برمه، جاده\|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ [[مارکو پولو\|مارکوپولو]]<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.

Shahraabi در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۳

2025-12-24T08:03:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو
	}}استانی در جنوب غربی چین، با ۴۳۶,۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). کونمینگ<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ، و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چنین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند...		}}استانی در جنوب غربی چین، با ۴۳۶,۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). کونمینگ<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ، و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چنین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.

Shahraabi در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۲

2025-12-24T08:02:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۲
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو
	}}استانی در جنوب غربی چین، با ۴۳۶,۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). کونمینگ<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ، و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چنین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.		}}استانی در جنوب غربی چین، با ۴۳۶,۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). کونمینگ<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ، و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چنین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند...

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

یونْ‌نان، استان (Yunnan)<br/> [[File:42065800.jpg|thumb|يکي از ميدان‌هاي شهر کونمينگ، يون‌نان]] {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
|نام فارسی =یون نان
|نام لاتین =Yunnan
|نام های دیگر=
|کشور=چین
|موقعیت=جنوب غربی چین
|مرکز=کونمینگ
|شهرهای مهم=دونگ چوآن، گجیو، لی جیانگ و وودینگ
|جمعیت=۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر (۱۹۹۶)
|مساحت(کیلومتر مربع)=۴۳۶۲۰۰
|تولیدات و صنایع مهم=معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال سنگ، و نمک، سیگار، برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کایوچو
}}استانی در جنوب غربی چین، با ۴۳۶,۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). کونمینگ<ref>Kunming</ref> مرکز آن است. معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ، و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref> در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref> از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چنین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref> در آن سکونت دارند.

 

----

[[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی چین]]