ابن جنید اسکافی، محمد ( ـ۳۸۱/۳۷۷ق): تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
بدون خلاصۀ ویرایش
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه زندگینامه|عنوان=محمد بن جنید اسکافی|نام=|نام دیگر=|نام اصلی=ابوعلی محمد بن احمد کاتب اسکافی|نام مستعار=ابن جنید اسکافی|لقب=|زادروز=|تاریخ مرگ=۳۸۱/۳۷۷ق|دوره زندگی=|ملیت=|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=فقیه و متکلم|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس؛ تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة؛ المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=دین اسلام|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}
{{جعبه زندگینامه|عنوان=محمد بن جنید اسکافی|نام=|نام دیگر=|نام اصلی=محمد بن احمد کاتب اسکافی|نام مستعار=ابن جنید اسکافی|لقب=|زادروز=|تاریخ مرگ=۳۸۱/۳۷۷ق|دوره زندگی=|ملیت=|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=فقیه و متکلم|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس؛ تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة؛ المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=دین اسلام|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}


ابن جُنِیدِ اِسکافی، محمد ( ـ۳۸۱/۳۷۷ق)<br>
ابن جُنِیدِ اِسکافی، محمد ( ـ۳۸۱/۳۷۷ق)<br>
<p>(محمد بن احمد بن جنید کاتب اسکافی معروف به ابن جُنَید اسکافی) فقیه و متکلم امامی. در اسکاف، منطقه‌ای بین [[بغداد]] و [[واسط]]، متولد شد. نزد حُمید بن زیاد درس خواند. او و [[ابن ابی عقیل، حسن بن علی (قرن ۴ق)|ابن ابی عقیل عمانی]] که [[ابن فهد حلی، احمد (حله ۷۵۷ـ کربلا ۸۴۱ق)|ابن فهد حلی]] آنان را «قدیمین» نامیده بود، از پایه‌گذاران [[فقه]] مستقل از حدیث در [[امامیه]] به‌شمار می‌روند. در فقه او استدلال عقلی در چارچوب احادیث نقشی مهم دارد. اقوال امامان را یک رأی می‌دانست و قیاس را همراه با کشف علت حکم معتبر می‌شمرد؛ از این‌رو، با آن که به خلاف [[ابن ابی عقیل، حسن بن علی (قرن ۴ق)|ابن ابی عقیل]]، به حجیت خبر واحد عقیده داشت، اما در امامیه بدان توجه نشد. دو تن از شاگردانش به نام‌های [[شیخ مفید، محمد بن محمد (عکبری ۳۳۶ـ بغداد ۴۱۳ق)|شیخ مفید]] و علی ابن بابویه قمی، به شدت با او مخالف بودند. پس از [[حلی، ابن ادریس|ابن ادریس]] آرای او بسیار اهمیت یافت و در آثار فقیهان امامیه آمده است، حتی [[شهید ثانی، زین الدین (جبع ۹۱۱ـ قسطنطنیه ۹۶۶ق)|شهید ثانی]] او را کم‌نظیر می‌دانست. بیش از ۴۰ اثر تألیف کرد.'' کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس''؛ ''تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة''؛'' المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی'' از آثار او بوده است. کتاب‌های او اکنون در دست نیست.</p>
<p>(محمد بن احمد بن جنید کاتب اسکافی معروف به ابن جُنَید اسکافی) فقیه و متکلم امامی. در اسکاف، منطقه‌ای بین [[بغداد]] و [[واسط]]، متولد شد. نزد حُمید بن زیاد درس خواند. او و [[ابن ابی عقیل، حسن بن علی (قرن ۴ق)|ابن ابی عقیل عمانی]] که [[ابن فهد حلی، احمد (حله ۷۵۷ـ کربلا ۸۴۱ق)|ابن فهد حلی]] آنان را «قدیمین» نامیده بود، از پایه‌گذاران [[فقه]] مستقل از حدیث در [[امامیه]] به‌شمار می‌روند. در فقه او استدلال عقلی در چارچوب احادیث نقشی مهم دارد. اقوال امامان را یک رأی می‌دانست و قیاس را همراه با کشف علت حکم معتبر می‌شمرد؛ از این‌رو، با آن که به خلاف [[ابن ابی عقیل، حسن بن علی (قرن ۴ق)|ابن ابی عقیل]]، به حجیت خبر واحد عقیده داشت، اما در امامیه بدان توجه نشد. دو تن از شاگردانش به نام‌های [[شیخ محمد مفید شیرازی|شیخ مفید]] و علی ابن بابویه قمی، به شدت با او مخالف بودند. پس از [[حلی، ابن ادریس|ابن ادریس]] آرای او بسیار اهمیت یافت و در آثار فقیهان امامیه آمده است، حتی [[شهید ثانی، زین الدین (جبع ۹۱۱ـ قسطنطنیه ۹۶۶ق)|شهید ثانی]] او را کم‌نظیر می‌دانست. بیش از ۴۰ اثر تألیف کرد.'' کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس''؛ ''تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة''؛'' المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی'' از آثار او بوده است. کتاب‌های او اکنون در دست نیست.</p>
<br><!--11028700-->
<br><!--11028700-->
[[رده:دین اسلام]]
[[رده:دین اسلام]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۱

محمد بن جنید اسکافی
درگذشت ۳۸۱/۳۷۷ق
شغل و تخصص اصلی فقیه و متکلم
نام اصلی محمد بن احمد کاتب اسکافی
آثار کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس؛ تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة؛ المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی
گروه مقاله دین اسلام

ابن جُنِیدِ اِسکافی، محمد ( ـ۳۸۱/۳۷۷ق)

(محمد بن احمد بن جنید کاتب اسکافی معروف به ابن جُنَید اسکافی) فقیه و متکلم امامی. در اسکاف، منطقه‌ای بین بغداد و واسط، متولد شد. نزد حُمید بن زیاد درس خواند. او و ابن ابی عقیل عمانی که ابن فهد حلی آنان را «قدیمین» نامیده بود، از پایه‌گذاران فقه مستقل از حدیث در امامیه به‌شمار می‌روند. در فقه او استدلال عقلی در چارچوب احادیث نقشی مهم دارد. اقوال امامان را یک رأی می‌دانست و قیاس را همراه با کشف علت حکم معتبر می‌شمرد؛ از این‌رو، با آن که به خلاف ابن ابی عقیل، به حجیت خبر واحد عقیده داشت، اما در امامیه بدان توجه نشد. دو تن از شاگردانش به نام‌های شیخ مفید و علی ابن بابویه قمی، به شدت با او مخالف بودند. پس از ابن ادریس آرای او بسیار اهمیت یافت و در آثار فقیهان امامیه آمده است، حتی شهید ثانی او را کم‌نظیر می‌دانست. بیش از ۴۰ اثر تألیف کرد. کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس؛ تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة؛ المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی از آثار او بوده است. کتاب‌های او اکنون در دست نیست.